ΚΥΡΙΑΚΗ
“Ι΄ ΛΟΥΚΑ (ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ομορφαίνω τη ζωή με ό,τι πράττω. Όχι με ό,τι θέλω”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Ι΄ ΛΟΥΚΑ”
Λουκ. ιγ΄ 10 – 17

ΚΕΙΜΕΝΟ

10 Ἦν δὲ διδάσκων ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. 11 καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. 12 ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· 13 καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. 14 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. 15 ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; 16 ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; 17 καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτοῦ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

   10Ένα Σάββατο, πάλι, δίδασκε ο Iησούς σε μια από τις συναγωγές. 11Eκεί, λοιπόν, ήταν και μια γυναίκα, η οποία κατεχόταν από ένα πνεύμα που την κρατούσε άρρωστη για δεκαοχτώ χρόνια, και ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε να ορθώσει ολότελα το σώμα της. 12Όταν, λοιπόν, την είδε ο Iησούς, τη χαιρέτησε και της είπε:  «Γυναίκα, ελεύθερη είσαι πια από την αρρώστια σου». 13Aκούμπησε έπειτα τα χέρια του πάνω της, κι αμέσως εκείνη στάθηκε όρθια και δοξολογούσε το Θεό. 14Πήρε τότε το λόγο ο αρχισυνάγωγος και με αγανάκτηση, επειδή θεράπευσε ο Iησούς τη μέρα του Σαββάτου, έλεγε στο πλήθος:  «Yπάρχουν έξι μέρες κατά τις οποίες πρέπει να εργάζεται κανείς. Aυτές τις μέρες, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε κι όχι τη μέρα του Σαββάτου»! 15Tου αποκρίθηκε, όμως, ο Kύριος και είπε:  «Yποκριτή! O καθένας από σας δε λύνει μήπως τη μέρα του Σαββάτου το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί και πάει και το ποτίζει; 16Kι αυτή, που είναι θυγατέρα του Aβραάμ, και που την έδεσε ο Σατανάς εδώ και δεκαοχτώ, τώρα, χρόνια, δεν έπρεπε τάχα να λυθεί από το δέσιμο αυτό την ημέρα του Σαββάτου;» 17Kαι μ’αυτά που έλεγε καταντροπιάζονταν όλοι εκείνοι που εναντιώνονταν σ’αυτόν, ενώ ο κόσμος όλος χαιρόταν για όλα τα θαυμαστά πράγματα που αυτός έκαμνε.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2025

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ (Θεραπεία Συγκύπτουσας), Λουκ. Ιγ΄ 10-17

Η ζωή ομορφαίνει με αυτά που πράττω και όχι με αυτά που θέλω.

Είπα προηγουμένως, θα ανάψουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και αν έχετε προσέξει, πάντα στη βάση, βάζουμε και μία φάτνη. Σκέτο δέντρο δε βάζουμε ποτέ. Tι είναι αυτό; Βάζουμε και μία φάτνη, γιατί συμβολίζουμε το δέντρο, που είναι ο Χριστός, φάτνη είναι η Παναγία, η Εκκλησία. Και λέει ένα τροπάριο ότι: «Η κοιλιά της Παναγίας ανεδείχθη καινούργιος παράδεισος, μέσα στον οποίο φύτρωσε το καινούργιο φυτό, από το οποίο θα φάμε και δε θα πεθάνουμε, όπως ο Αδάμ μέσα στον Παράδεισο έφαγε από το φυτό και παρήκουσε την εντολή του Θεού και πέθανε».  Το ένα έθιμο είναι αυτό.

Τα λέω, γιατί τα καταργούμε στην εποχή μας, αυτά. Μας πήρε ο μοντερνισμός της Δύσης και πάμε να τα φτιάξουμε καλά. Είναι σαν να πας να καθαρίσεις το αυτί σου και αντί να το καθαρίσεις σπρώχνεις τη βρωμιά ακόμη πιο μέσα.

Το δεύτερο έθιμο είναι ο Άη Βασίλης. Τα γράφω αυτά στην ιστοσελίδα (galilea.gr. https://online.anyflip.com/qjml/tztj/mobile/ ). Ο Άη Βασίλης είναι δικός μας. Ο Santa Claus είναι των Ευρωπαίων. Και επειδή οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να κάνουν εκδηλώσεις, άφησαν τον Santa Claus, τον Άγιο Νικόλαο, και κλέψανε τον δικό μας, τον Άη Βασίλη.

Ο οποίος Άη Βασίλης είναι αυτός, όπως ακριβώς τον βλέπουμε, σύμβολο, σύμβολο του μεγάλου εκείνου ανδρός, ο οποίος ήτανε φημισμένος, γνώστης πολλών πραγμάτων, γεμάτος έμπνευση, γεμάτος σοφία, γεμάτος χάρη Θεού. Και όλα αυτά τα συμβολίζουμε με έναν κοντό και χοντρό, γιατί; «Χαίρε όρος πίον και τετυρωμένον», λέμε στους Χαιρετισμούς. Χαίρε βουνό, γεμάτο λίπος.

Άρα λοιπόν, έναν άνθρωπο που είναι γεμάτος λίπος. Τι λίπος; Πνευματικό. Πώς θα τον συμβολίζανε οι χριστιανοί μας τότε;

Έναν άνθρωπο που είναι γεμάτος με σοφία, πώς θα τον συμβολίζανε; Με γυαλιά.

Έναν άνθρωπο που είχε την ευλογία όλη του Θεού, πώς θα τον συμβολίζανε; Με ένα κόκκινο ρούχο, που είναι το κόκκινο ένδυμα της Σταυρώσεως, της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού. Κόκκινο βάζουμε την Ανάσταση.

Και όλα τα υπόλοιπα, να μην τα λέω τώρα, διαβάστε τα στην ιστοσελίδα να τα βρείτε.

Όπως και η Βασιλόπιτα, και αυτή είναι έθιμο χριστιανικό. Και λένε πολλοί Βασιλόπιτα; Ναι. Γιατί δεν κάνουμε και σε άλλους Αγίους; Έχουμε τη Φανουρόπιτα και τη Βασιλόπιτα. Την Φανουρόπιτα την ευλογούμε. Την Βασιλόπιτα όχι; Γιατί; Για τη Φανουρόπιτα έχουμε την προληπτικότητα εκείνη, να δούμε, τι τι να δούμε κτλ. Και τη Βασιλόπιτα.

Και δεν είναι αυτό το παραμύθι που λένε, ότι ο Μέγας Βασίλειος έκανε μία πίτα, γιατί δεν ήξερε που να βάλει τα φλουριά, που μάζεψε από τους ανθρώπους, για να αντιμετωπίσει κάποιον επιθετικό άνθρωπο μέσα σε λίγες μέρες και τα ‘χασε. Δεν ήξερε ποιανού είναι το καθένα; Άντε και δεν ήξερε. Τι πράγματα είναι αυτά, φτιάχνουν πίτα, βάζουν τα φλουριά μέσα και όποιον πέσει σε όποιον πέσει το καθένα; Ανοησίες είναι αυτά. Τα λένε οι φαντασίες τους.

Η Βασιλόπιτα είναι την πρώτη του έτους, γιατί η Εκκλησία ευλογεί και την εκκλησιαστική χρονιά το Σεπτέμβριο και την κοινωνική χρονιά που είναι ο Ιανουάριος. Βλέπετε ο καλός Θεός πώς τα κούμπωσε; Να πέφτει η πρωτοχρονιά, ημέρα Μεγάλου Βασιλείου και να γιορτάζουν όλοι, σε όλη τη γη το δέντρο το βάζουνε, σε όλη τη γη. Άη Βασίλη σε όλη τη γη παίζουνε. Και τη Βασιλόπιτα για να δείξει, γιατί είναι στρόγγυλη η πίτα, έτσι; Για να δείξει ότι μέσα στον χρόνο θα έχουμε πολλές ευλογίες. Ευχόμεθα. Να έχουμε πολλές ευλογίες, υλικές ευλογίες, όπως είναι η πίτα, υλικό πράγμα. Αλλά μέσα σε αυτές τις ευλογίες, τις πολλές, μας θυμίζει…

Τι κάνουμε στη Βασιλόπιτα; Ένα κομμάτι έχει το φλουρί, που λέμε, είναι το εκλεκτό κομμάτι. Θυμίζουμε την Μαρία, τον Κύριο που πήγε στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. «Μαρία δε την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» (Λουκ.ι΄42). Έτσι και εμείς, μέσα στο έτος θα έχουμε πολλά αγαθά, αλλά να ξέρουμε να επιλέγουμε μία αγαθή μερίδα, που είναι αυτό που κοινωνείτε, ο Ιησούς Χριστός, το σώμα και το αίμα του Χριστού. Γι’ αυτό τα έφτιαξε η Εκκλησία αυτά. Γι’ αυτό τα δημιούργησε αυτά τα έθιμα, που εμείς τώρα τα κάναμε folklore. Δεν ξέρουμε γιατί τα κάναμε.

Εσείς όμως να ξέρετε, να τα τηρείτε όλα όμορφα και καλά, ώστε να μη χάσουμε την παράδοση, την ομορφιά της παραδόσεως.

Και είπα προηγουμένως, θα στολίσουμε με όλα τα παιδιά το δέντρο. Και εσείς οι μεγάλοι, θα τραγουδήσουμε. Αλήθεια; Εάν πω ότι θέλω κι εγώ να στολίσω το δέντρο, γιατί τα παιδάκια θα πιάσουν τα δωράκια και θα τα βάλουν στο δέντρο, Θέλω κι εγώ να βάλω ένα δώρο. Και πάω εκεί με βρώμικα χέρια. Θα μ’ αφήσουνε; Θα πουν: «Πάτερ πλύντε τα χέρια, θα λερώσετε τα παιχνιδάκια». Κι έτσι τι κάνουμε; Με τα βρώμικα χέρια μας, κάνουμε άσχημο τον κόσμο.

Ο κόσμος δε γίνεται ωραίος, με αυτά που θέλω να κάνω, αλλά με το τι κάνω.

Θέλουμε πολλά να κάνουμε. Την ομορφιά όμως του κόσμου, την κάνουμε και τη δημιουργούμε, με το τι κάνουμε.

Τι λέει σήμερα το Ευαγγέλιο; Και ο αρχισυνάγωγος ήθελε τον νόμο να εφαρμόσει. «Μην έρχεστε, λέει, Σάββατο. Να έρχεστε άλλες μέρες». Και τι έκανε; Άνω κάτω τα έκανε. Αγανακτών. Θύμωσε, φώναξε. Και τι έκανε; Άσχημο τον έκανε τον κόσμο. Ενώ ο Ιησούς Χριστός, τον νόμο εφήρμοσε και ο Κύριος. Τον νόμο εφήρμοσε και ο Κύριος. Τον νόμο εφήρμοσε και ο αρχισυνάγωγος. Τον νόμο εφήρμοσε και ο Κύριος. Ο ένας τα έκανε άνω κάτω, ο Άλλος τα έκανε όμορφα, ωραία. Θεράπευσε, την συγκύπτουσα. Υπάρχει πιο ωραίο πράγμα; Γιατί; Γιατί;

Διότι ο αρχισυνάγωγος εφήρμοζε τον μισό νόμο. Όχι ολόκληρο. Τι λέει ο Κύριος στον νεαρό, τον δάσκαλο εκείνον, που πήγε να τον πειράξει; «Για πες μου τι γράφει ο νόμος. Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου και τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Αγαπούσε ο αρχισυνάγωγος τον πλησίον; Δεν τον αγαπούσε. Γι’ αυτό λέει ο Κύριος: «Εμ βέβαια, για εσάς έχουν μεγαλύτερη αξία τα βόδια και τα γαϊδούρια. Αυτά άμα πέσουν στο πηγάδι πάτε να τα λύσετε. Αυτήν που είναι δεμένη από τον Σατανά τόσα χρόνια, όχι». Τα ζώα έχουν μεγαλύτερη αξία, και στην εποχή μας. Τα ζώα έχουν μεγαλύτερη αξία από ότι έχουνε οι άνθρωποι.

Τα ζώα υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος τα ζώα. Και ο νόμος υπηρετεί τον άνθρωπο όχι ο άνθρωπος τον νόμο. Ενώ ο Κύριος εφήρμοζε όλο τον νόμο, με αγάπη.

Άρα, λοιπόν, βλέπετε τι ομορφαίνει τον κόσμο; Βλέπετε; Το έργο που γίνεται με αγάπη. Εάν δεν έχουμε αγάπη σε αυτά που πράττουμε, όλα είναι βρώμικα, άσχημα και δεν τα θέλει ο Θεός. Τα απορρίπτει.

Και λέει ο ίδιος ο Κύριος: «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλεία των ουρανών».  «Για άκουστέ τα, λέει. Όχι καθένας που έρχεται και λέει «Κύριε ελέησον» και κάνει και μετάνοιες, ψάλλει, κοινωνεί, λειτουργεί, ιερεύς, οτιδήποτε. «Κύριε, Κύριε, Κύριε». «Κύριε στο όνομά Σου βγάλαμε δαιμόνια. Στο όνομά Σου κάναμε θαύματα, θα πει. Και μας λες: «Δεν μας ξέρεις». Όχι δε σας ξέρω, λέει. Εργάται της ανομίας».

Και ποια είναι η ανομία; Το ότι ζούμε χωρίς αγάπη στη ζωή μας. Τα πράγματά μας, οι δουλειές μας, τα λόγια μας, δεν είναι στολισμένα με αγάπη. Όχι υποκριτική. Όχι υποκριτική. «Δούλε πονηρέ», λέει. Έτσι θα μας πει και εμάς. «Δούλε πονηρέ, έλεγες ότι αγαπάς, δεν αγαπούσες, μέσα σου είχες κακία. Δεν είχες ολόκληρο τον νόμο. Εφήρμοζες τον μισό νόμο».

Ξέρετε έτσι κάνουνε και σήμερα. Πολλοί. Αιρετικοί, πολιτικοί και οτιδήποτε άλλο. Μιλάνε για τον αντίχριστο, χρησιμοποιούν χωρία πατέρων, κόβουν εκείνο που δεν τους συμφέρει, αφήνουν όμως εκείνο που τους συμφέρει. Τα μισά. Η μισή αλήθεια είναι ψέμα, είναι απάτη, είναι κακία. Όχι. Θέλεις να μιλήσεις κάτι, να πεις κάτι; Πες τα όλα, όπως είναι και μην κρύβεις. Γιατί όταν κρύβεις, δείχνεις ότι έχεις άλλον στόχο, άλλη πονηριά και υπηρετείς άλλον, όχι την αλήθεια, αλλά το ψέμα.

Τι λέει ο Απόστολος Παύλος;  Λέει κάτι πολύ ωραίο στους Φιλιππησίους. «Μετά φόβου και τρόμου, λέει, την εαυτόν σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (Φιλ.β΄12). «Εί, λέει, ξυπνάτε. Μετά φόβου και τρόμου δουλέψτε τη σωτηρία σας».

Λέμε “Χρόνια Πολλά” αυτές τις μέρες και άλλοι λένε: “Όχι Χρόνια Πολλά, όχι Καλά Χριστούγεννα“. Γιατί να μην πω “Καλά Χριστούγεννα“;  Ναι, να ζήσω εγώ “Καλά Χριστούγεννα“, τα Χριστούγεννα είναι αυτά που είναι. Εγώ να ζήσω “Καλά Χριστούγεννα“, για τον εαυτό μου εύχομαι. “Χρόνια Πολλά” ναι, “Χρόνια Πολλά” θα πω. Γιατί; Εκκλησιαστικές ευχές είναι όλα αυτά. Γιατί αν πω “Χρόνια Πολλά” και εννοώ 100 χρόνια, ε τότε, ευχήθηκα λίγα χρόνια: “Χρόνια λίγα σου εύχομαι“. Όταν έχω μέσα μου την διάσταση της αιωνιότητος εύχομαι “Χρόνια Πολλά“. Αιώνια. Ναι. Και το ζω και το πιστεύω και το καταλαβαίνω.

Μην έρχονται οι μοντέρνοι σήμερα στην εποχή μας, έρχονται όλοι, μας αλλάζουν τις ώρες, μας αλλάζουν και τις ευχές μας. Πάει 12 και τέταρτο η ώρα και σου λέει ο άλλος: «Καλησπέρα». Πότε ήρθε η εσπέρα; Ακόμα δεν φάγαμε για μεσημέρι. Δε μεσημεριάσαμε. Όταν θα πας στο γιατρό και θα σου πει πρωί, μεσημέρι, βράδυ, θα πάρεις χάπια, το απόγευμα θα πάρεις χάπια. Πότε θα το πάρεις, στις 12 και τέταρτο; Μετά το φαγητό είναι το απόγευμα, όχι βιασύνες. Να τελειώσουμε τη δουλειά μας, πες «Καλησπέρα», για να τελειώσουμε, γιατί βαρεθήκαμε να δουλεύουμε δηλαδή; Αυτό το νόημα έχει; Μετά το φαγητό λέμε: «Καλησπέρα». Το μεσημέρι λέμε: «Καλό μεσημέρι». Γιατί τα βγάζουμε όλα αυτά;

Μας τα βγάζουν, για να μας κατευθύνουν και να λένε: «Τώρα σήκω, τώρα κάτσε. Τώρα σήκω, τώρα κάτσε. Τώρα κλειδώσου μέσα, τώρα βγες έξω». Και τι κάνει ο αντίχριστος: «Έλα τώρα, εγώ και θα σου τα δώσω όλα».

Βλέπετε πόσα πράγματα στην εποχή μας, τα ανακατώνουμε; Βλέπαμε τους ανθρώπους και λέγαμε: «Χαίρετε». Και τώρα λένε: «Γεια σου». Άμα έχω υγεία και δεν έχω χαρά, τι να την κάνω την υγεία; Τι να την κάνω; Άμα έχω χαρά όμως και δεν έχω υγεία, τότε είναι τα πάντα στη ζωή μου. Γιατί κάποια στιγμή, τα γεράματα δείχνουν ότι δεν έχουμε υγεία. Άμα είχαμε υγεία, θα ήμασταν νέοι. Γεράζουμε. Και γεράζουμε σιγά-σιγά, σιγά-σιγά. Ναι. Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε υγεία. Άμα είχαμε υγεία, θα ήμασταν πάντα νέοι. Άρα λοιπόν, πρώτα το «Χαίρετε», πρώτα η χαρά, που είναι Αναστάσιμος χαιρετισμός. «Χαίρετε. Και πάλιν ερώ Χαίρετε». Δε λέει: «Υγεία. Και πάλι σας λέω υγεία». Το: «Πάνω απ’ όλα υγεία». Τι λέτε καλέ; Πόσο έχουμε ξεφτίσει; Μας παρέσυραν οι μοντέρνοι, οι Ευρωπαίοι, οι, οι, οι. Και γιατί οι παππούδες μας τα λέγανε όλα αυτά, και τα είχαν και τα κρατούσαν;

Άρα αγαπητοί μου, βλέπετε, η αγάπη με χαρά, που γεμίζει την καρδιά, αυτή θα ομορφύνει τις πράξεις μας. Εάν δεν έχουμε μέσα μας αγάπη, ό,τι και να κάνουμε, χαμένα είναι όλα. Γι’ αυτό και λέει ο Κύριος: «Με είδατε, λέει, να πεινάω, να διψάω». Σου λέμε εμείς ότι: «Βγάλαμε δαιμόνια». «Ναι, δεν τα ‘βγαλες με αγάπη. Τα ‘βγαλες, γιατί ήθελες να κάνεις επίδειξη. Γιατί εγώ λυπήθηκα τους ανθρώπους και σου ‘κανα τη χάρη να κάνεις θαύματα».

Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου, να κάνουμε αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος. «Να κατανοούμεν αλλήλους,  εις παροξυσμόν αγάπης και καλών έργων» (Εβρ.ι΄24) Πω πω! «Να συνυπάρχουμε, λέει, με τους άλλους και να μαλώνουμε ποιος θα δείξει περισσότερη αγάπη».

Για κάντε το τώρα τα Χριστούγεννα στο σπίτι σας, ποιος θα δείξει περισσότερη αγάπη, ο άντρας στη σύζυγο, ο σύζυγος στη γυναίκα; Και οι δύο μαζί στα παιδιά, τα παιδιά προς τους γονείς; Που πρέπει να τα μάθουμε, και πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά να ζούνε σε παροξυσμό αγάπης. Να μαλώνουν ποιος θα εκφράσει την αγάπη τους στη μάνα και στον πατέρα. Με τι; Με δωράκια; Γεμίσαμε με δώρα. Με το να πλένω τα πιάτα, με το να φέρω τις παντόφλες στον πατέρα, που ήρθε από τη δουλειά να πλύνει τα πόδια του. Με το να δώσω την καρέκλα στον μεγαλύτερο, «γιατί εγώ κάθομαι». Με το να πάρω να στρώσω τραπέζι, ποιο παιδί δεν ξέρει να βάλει ένα μαχαίρι, ένα πιρούνι, μια χαρτοπετσέτα πάνω στο τραπέζι και να τα βάζει και καλά;

Γιατί όταν μεγαλώσουμε, θα γίνουμε νεωκόροι και θα ερχόμαστε εδώ να βάζουμε το τραπέζι της αρτοκλασίας και θα το έχουμε στραβό, και θα βγαίνω εγώ έξω να το σιάζω. Και θα πάμε να βάζουμε τα καρέ και θα τα έχουμε στραβά, γιατί δεν έχουμε μάθει, από παιδιά, την ομορφιά.

Η ομορφιά περιέχει την αγάπη. Το κάνω γιατί αγαπώ τον Θεό, γιατί αγαπώ τους άλλους, γιατί αγαπώ και τον εαυτό μου, για να τον βάλω στον Παράδεισο.

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.