ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΑΠΟΚΡΕΩ – ΚΡΙΣΕΩΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Η τελευταία επίσκεψη”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΑΠΟΚΡΕΩ-ΚΡΙΣΕΩΣ”
Λουκ. 25, 31-46

ΚΕΙΜΕΝΟ

 31 Ὃταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, 32 καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33 καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 34 τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 35 ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 36 γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 37 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 38 πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 39 πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; 40 καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 41 τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 42 ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 43 ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 44 τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 45 τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 46 καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

31 «Όταν, λοιπόν, έρθει ο Γιος του Aνθρώπου μέσα στη δόξα του, και μαζί του όλοι οι άγιοι άγγελοί του, τότε θα καθίσει πάνω στον ένδοξο θρόνο του. 32Kαι θα συναχτούν μπροστά του όλα τα έθνη και θα τους ξεχωρίσει τον έναν από τον άλλο, όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα γίδια. 33Kαι θα βάλει τα πρόβατα στα δεξιά του, ενώ τα γίδια θα τα βάλει στ’ αριστερά. 34Έπειτα ο βασιλιάς θα πει σ’ αυτούς που θα είναι στα δεξιά του: Eλάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας από τότε που θεμελιώθηκε ο κόσμος. 35Γιατί πείνασα, και μου δώσατε να φάω, δίψασα, και μου δώσατε να πιω, ξένος ήμουν, και με περιμαζέψατε, 36γυμνός ήμουν, και με ντύσατε, αρρώστησα, και με επισκεφτήκατε, στη φυλακή ήμουν, και ήρθατε κοντά μου. 37Tότε θα αποκριθούν οι δίκαιοι και θα του πούνε: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε ή να διψάς και σου δώσαμε να πιεις; 38Kαι πότε σε είδαμε ξένο και σε περιμαζέψαμε ή γυμνό και σε ντύσαμε; 39Kαι πότε σε είδαμε άρρωστο ή στη φυλακή και σε επισκεφτήκαμε; 40Kαι θ’ αποκριθεί ο βασιλιάς και θα τους πει: Πραγματικά, σας λέω, καθόσο τα κάνατε αυτά σ’ έναν από τους αδελφούς μου αυτούς τους ασήμαντους, σ’ εμένα τα κάνατε.

   41 «Kατόπιν θα πει και σ’ εκείνους που θα είναι στ’ αριστερά: Φύγετε από μένα εσείς οι καταραμένοι, στη φωτιά την αιώνια, που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους αγγέλους του. 42Γιατί πείνασα, και δε μου δώσατε να φάω, δίψασα, και δε μου δώσατε να πιω, 43ξένος ήμουν, και δε με περιμαζέψατε, γυμνός ήμουν, και δε με ντύσατε, άρρωστος και στη φυλακή, και δε με επισκεφτήκατε. 44Tότε θα του αποκριθούν κι αυτοί: Kύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένο ή γυμνό ή άρρωστο ή στη φυλακή, και δε σε υπηρετήσαμε; 45Θα τους αποκριθεί τότε εκείνος: Πραγματικά, σας λέω, καθόσο δεν τα κάνατε αυτά σ’ έναν απ’ αυτούς τους ασήμαντους, ούτε σε μένα τα κάνατε. 46Kαι θ’ αναχωρήσουν αυτοί σε κόλαση αιώνια, και οι δίκαιοι σε ζωή αιώνια».  

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2025

ΑΠΟΚΡΕΩ-ΚΡΙΣΕΩΣ Ματθ.25,31-46

Η τελευταία επίσκεψη

Όταν έρθει, λέει, «ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ.25,31) γιατί αυτή η έλευσης του Χριστού, αυτή η επίσκεψις… η τελευταία επίσκεψις του Χριστού στον κόσμο, την «ημέρα της κρίσεως», όπως λέμε, γιατί μας τρομάζει;

Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο πάρα πολλές φορές και ο Χριστός έρχεται στον κόσμο μόνο με αγάπη, μόνο με αγάπη, δεν έχει κάτι άλλο. Απλώς αυτή η αγάπη του Θεού αναδιπλώνεται, ξεδιπλώνεται μπροστά μας, ανάλογα με το τι ο καθένας μας έχει μέσα του.

Η αγάπη του Θεού είναι η ίδια για όλους. Δεν αλλάζει. Ο Θεός δεν αλλάζει, μια έτσι και μια αλλιώς. Εμείς αλλάζουμε την στάση μας απέναντί Του.

Ήρθε ο Χριστός, τότε που έπεσε ο Αδάμ στον Παράδεισο. Δεν τον τιμώρησε. Με αγάπη τον φωνάζει: «Αδάμ, πού είσαι; Πού είσαι αγαπημένε μου άνθρωπε, που εγώ έκανα τόσα για να σε πλάσω από το χώμα; Σου έδωσα την εικόνα μου, σ’ έκανα κατ’εικόνα και καθ’ ομοίωση, σου έδωσα σύντροφο… Πού είσαι παιδί μου, γιατί;» (Γεν.3,8-14). Και ο Αδάμ, τι έκανε, την αγάπη αυτή του Θεού; Δεν την αξιοποίησε, κρύφτηκε, γιατί; Γιατί παρέβει την εντολή του Θεού.

Ξανά έρχεται ο καλός Θεός στον κόσμο, πάλι με αγάπη, ενανθρώπηση, «Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἡμῶν» (Ἐξαποστειλάριο Χριστουγέννων, αὐτόμελον  Ήχος Γ΄)

. Μας επισκέφθηκε και πάλι με αγάπη. Αλλά άλλοι τον δέχτηκαν με χαρά… Ο Ηρώδης πως τον δέχτηκε; Με κακία, «που ήρθε να με πάρει την εξουσία» (Ματθ.2,16-18). Οι άλλοι με χαρά, οι άλλοι με φόβο και τρόμο, γιατί; Για αυτό που είχαν μέσα τους.

Ξανά έρχεται ο Κύριος, ήρθε σήμερα. «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» (Ματθ.25,6). Πού είναι οι υποψήφιοι να υποδεχθούν τον Νυμφίο… πού; Ήρθε πάλι με αγάπη, ήρθε εδώ και μας περιμένει, ως Νυμφίος, για να δώσει χαρά, ως γαμπρός, πανηγύρι, πού;

Έρχεται και πάλι ο Κύριος, για αυτούς που είναι κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι στη ζωή αυτή, και λέει: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ.11,28). Πού είναι όλοι αυτοί που λένε ότι «κουράστηκα, κουράστηκα, κουράστηκα, δεν αντέχω άλλο». Πού είναι;  ο Κύριος σε περιμένει με αγάπη. Πού είσαι άνθρωπέ μου;

Έρχεται ο Κύριος και για τους αμαρτωλούς. Τι είπε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος: «’Ιδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ιω.1,29). Αμαρτωλός είσαι άνθρωπε, κι εγώ, κι εσύ, κι όλοι μας. Τρέξε λοιπόν στον Κύριο. Ήρθε να σηκώσει, να πάρει, να αφαιρέσει αυτή την αμαρτία που έχεις μέσα σου. Γιατί δεν πας; Με αγάπη έρχεται. Γιατί φεύγεις; Πού είσαι;

Έρχεται σε αυτούς που αδικήθηκαν και αδικούνται. Και λέει μάλιστα, συγκεκριμένα η Αποκάλυψη, αυτοί που έχασαν τη ζωή τους και έχυσαν το αίμα τους, τους βρήκε κάτω από το θυσιαστήριο και λένε: «Κύριε, πότε θα μας ανταποδώσεις το δίκαιο;» (Αποκ.6,11). Αδικούνται οι άνθρωποι σε αυτή τη ζωή. Αδικούνται οι πνευματικοί άνθρωποι. Αδικούνται οι χήρες. Αδικούνται τα ορφανά γιατί είναι απροστάτευτα. Αδικείται ο ανήμπορος, ο φτωχός, ο ένας, ο άλλος. Αδικούνται, ναι. Αυτών των ανθρώπων, λέει ο Άγιος Ιάκωβος, ο Απόστολος Ιάκωβος: «οι φωνές φτάνουν ψηλά στον ουρανό. Φτάνουν στον ουρανό των αδικουμένων. Και αλίμονο σας, λέει. Αλλά γιατί, πού είστε; Έρχομαι εγώ ως δίκαιος κριτής» (Ιακ.5,4). Ποιος χαίρεται όταν έρχεται ο κριτής, ο αδικών ή ο αδικούμενος;

Αλλά και την «ημέρα της κρίσεως», με αγάπη έρχεται ο καλός Θεός. Με αγάπη έρχεται, δεν έρχεται με φόβο και τρόμο. Το πρώτο που λέει, ποιο είναι; «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ.25,34) (Ελάτε, λέει, εσείς, οι ευλογημένοι του Πατρός μου, ελάτε)»

Αλλά να σας πω κάτι; Γιατί σε αυτή την παραβολή, σε αυτό το γεγονός, ο Κύριος λέει τους μεν «αρνία», τους δε «ερίφια»; Τους μεν, λέει, πρόβατα, τους δε, λέει, κατσίκια. Καλά είναι και τα κατσικάκια, τα καημένα, δεν έχουν τίποτα. Αλλά ξέρετε γιατί; Το πρόβατο πάντα έχει λευκό χρώμα -εκτός από διασταυρώσεις- πάντα. Το κατσίκι, εκτός από διασταυρώσεις, έχει πάντα μαύρη, καφέ χρώμα. Στη φύση. Έτσι τα έκανε ο καλός Θεός. Γιατί, λοιπόν, αναφέρει «τα πρόβατα από εδώ, τα Ερίφια από εκεί» (Ματθ.25,33). Και γιατί οι μεν είναι ήρεμοι, καλοί και ωραίοι και οι άλλοι είναι άτακτοι. Όχι γι’ αυτό… Μπορεί να είναι και γι’ αυτό, αλλά όχι γι’ αυτό. Γιατί θέλει να δείξει κάτι πολύ ουσιαστικό.

Το λευκό χρώμα είναι χρώμα φωτεινό. Εκφράζει φως. Εκφράζει στους ανθρώπους την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που είναι φως. Οι μεν, είναι λευκοί, φως, έχοντας το Άγιο Πνεύμα. Οι δε, είναι σκοτεινοί, μαύροι. Γιατί δεν έχουν το Άγιο Πνεύμα. Άρα, λοιπόν, χωρίς το Πνεύμα το Άγιο, πού πάμε στη ζωή μας; Χωρίς το Πνεύμα το Άγιο, πώς θα μπούμε στον Παράδεισο; Η αγάπη του Θεού είναι φωτιά. Γιατί οι ερωτευμένοι, όταν αγαπιώνται, δεν αισθάνονται ότι καίγονται μέσα τους, κάτι έντονο, κάτι ζωηρό, κάτι δυναμικό, κάτι που με διαλύει; Και δεν αντέχω να μην βλέπω το πρόσωπο που αγαπώ; Ή αν το έχασα, μελαγχολώ και στενοχωριέμαι; Φωτιά είναι η αγάπη. Φωτιά είναι.

Για θυμηθείτε, όταν πήγαιναν προς Εμμαούς οι Μαθητές, και ήταν ο Κύριος μαζί τους, και έφυγε μετά, αφού τον φιλοξένησαν… τι είπανε; «Γι’  αυτό καιγόταν η καρδιά μας στον δρόμο, καθώς κουβεντιάζαμε και μιλούσαμε μαζί του» (Λουκ.24,32). Φωτιά είναι η αγάπη του Θεού.

Τι λέμε στην Θεία Λειτουργία; «Κατάπεμψον το Πνεύμα σου το Άγιον, εφ’ ημάς, και επί τα προκείμενα δώρα ταύτα» (Ευχή ης αναφοράς). Σε μας να στείλεις το Πνεύμα το Άγιο. Γιατί; Όταν διαβάζουμε την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, λέμε «Πυρ γαρ εστί τους αναξίους φλέγων» (Ακολουθία θ.Μεταλήψεως) (Έλα Πνεύμα Άγιο, έλα να με καλύψεις, γιατί εγώ είμαι χόρτος και Eκείνος είναι φωτιά, και το χορτάρι στη φωτιά δεν αντέχει)». Αν όμως έρθει το Πνεύμα το Άγιο και με καλύψει, και κουμπώσει πάνω μου την ζωή, τότε έρχεται η αγάπη του Θεού και γίνεται για μένα χαρά, γίνεται ειρήνη, γίνεται πανηγύρι.

Πώς να πάρει τώρα να βάλεις τον Παράδεισο, που ο Παράδεισος είναι μόνο αγάπη. Ο Παράδεισος. δεν θα έχει φιλανθρωπία. Για ποιο πράγμα να έχει φιλανθρωπία; Δεν θα έχει δικαιοσύνη. Για ποιο πράγμα; Δεν θα εκδηλώνεται η αγάπη του Θεού ως δικαιοσύνη, ως ελεημοσύνη, ως φιλανθρωπία. Δεν θα το έχει αυτό. Μόνο αγάπη θα είναι.

Κι αν λοιπόν εσύ, φίλε μου, δεν έχεις πάρει ήδη, δεν έχεις φορτωθεί, δεν έχεις πάρει αυτή τη μόνωση στον εαυτό σου, που λέγεται Πνεύμα Άγιο, πώς θα μπεις μέσα στον Παράδεισο που είναι φωτιά αγάπης; Φωτιά αγάπης. Και να σε βάλει μέσα στον Παράδεισο ο Θεός, δεν θα αντέξεις εκεί μέσα. «Άνθρωπέ μου, θα πει ο Κύριος, έλα να σε βάλω στον Παράδεισο. Αλλά πώς; Εσύ, μια ζωή γύριζες την πλάτη και έφευγες! Μια ζωή με βλασφημούσες! Μια ζωή έλεγες δεν υπάρχω! Μια ζωή έλεγες: «α εγώ περνάω ωραία! Πίνω τους καφέδες μου στις πλατείες, εδώ εκεί. Φτιάχνω τα σπίτια μου. Φτιάχνω τις απολαύσεις μου, τις ηδονές μου. Πίνω τα ποτά μου, μεθάω, γλεντάω. Παράδεισος η ζωή μου. Μια χαρά περνάω». Και θα πει ο Κύριος, «Εσύ έφτιαξες τον Παράδεισό σου στην γη. Πήγαινε λοιπόν εκεί που έφτιαξες τον Παράδεισο να χαρείς. Εμένα μια ζωή δεν με ήθελες.  Τώρα γιατί με ζητάς; Εφόδια δεν πήρες. Πώς θα προστατευτείς από την αγάπη μου που καίει αυτούς που δεν έχουν πάρει το Πνεύμα το Άγιο, για να καλυφθούν και να προστατευθούν».

Τι νομίζετε άσκοπα φωνάζει ο Απόστολος Παύλος; Φωνάζει και λέει: «το Πνεύμα μη σβέννυται» (Α΄Θεσ.5,19) (Μη σβήνετε το Πνεύμα το Άγιο!)». Βέβαια ο διάβολος μας έχει μάθει να κάνουμε γενέθλια και να σβήνουμε κεριά. Και χαιρόμαστε όταν σβήνουμε κεριά. Και δεν χαιρόμαστε όταν τα ανάβουμε τα κεριά. Φυσικά θα τα σβήσουμε για να φάμε το γλυκό. Αλλά δεν χαιρόμαστε, δεν κάνουμε πανηγύρι όταν ανάβουμε το κερί. Όταν το σβήνουμε χαιρόμαστε.

Και ο Απόστολος Παύλος λέει: «Μη σβήνετε το Πνεύμα το Άγιο! Μη το σβήνετε! Και δεν καταλαβαίνετε λέει ότι είστε ναός του Αγίου Πνεύματος;» (Α Κορ.6, 19) Άρα λοιπόν τα σώματά μας, αυτόν τον ναό του Αγίου Πνεύματος, τι θα τον κάνω; Πόρνης μέλη; Μέρος μιας πόρνης, της πορνείας, της αμαρτίας; Και μην πει κανείς ότι έχω προγαμιαίες σχέσεις γιατί «θα» παντρευτώ. Το «θα» το σπείραν και δεν φύτρωσε. «Θα» γεννήσω και μετά «θα» παντρευτώ. «Θα» και μετά θα έχω την ευλογία του Θεού.

Αγαπητοί μου το Πνεύμα το Άγιο είναι εκείνο το οποίο την «ημέρα της κρίσεως» θα μας καλύψει και αντί για φωτιά η αγάπη του Θεού θα είναι για μας χαρά και ειρήνη.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν και η νηστεία -που πρώτα ο Θεός αρχίζει, με τη βοήθεια του Θεού-, αυτό το σκοπό έχει. Να φύγουν τα πάθη από μέσα μου, που καίνε και ανάβουν τη φωτιά της κακίας και να έρθει το Πνεύμα το Άγιο να κατοικήσει μέσα μας. Ας παλέψουμε, ας αγωνιστούμε, λίγο θα κουραστούμε. Πόσο; 100 χρόνια; Άντε και να ζήσουμε 110-120. Kαι; η Βασιλεία του Θεού μας και η αιώνια αγάπη είναι ατελείωτη και δεν φανταζόμαστε κανένας μας, πόσο μας αγαπάει ο καλός Θεός!

Διόρθωση κειμένου: Θ. και Χ. Σ.

Διόρθωση και μορφοποίηση υποτίτλων και εισαγωγή παραπομπών ο ομιλών.