ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΙΒ’  ΛΟΥΚΑ (10 ΛΕΠΡΩΝ)”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ποια πίστη έσωσε τον λεπρό;”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (10 ΛΕΠΡΩΝ)”
Λουκ. 17, 12-19

ΚΕΙΜΕΝΟ

12 καὶ εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, 13 καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. 14 καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. 15 εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, 16 καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; 18 οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; 19 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

12Kαθώς, λοιπόν, έμπαινε σ’ένα χωριό, τον συνάντησαν δέκα λεπροί άντρες, που στάθηκαν σε απόσταση 13κι άρχισαν να φωνάζουν δυνατά:  «Iησού, Kύριε, σπλαχνίσου μας». 14Kι αφού τους είδε, τους είπε:  «Πηγαίνετε να σας δουν οι ιερείς». Kαι την ώρα που πήγαιναν, καθαρίστηκαν. 15Tότε ένας απ’αυτούς, μόλις είδε ότι γιατρεύτηκε, γύρισε πίσω δοξολογώντας τον Θεό με δυνατή φωνή 16κι έπεσε μπρούμυτα στα πόδια του Iησού ευχαριστώντας τον. Kι αυτός ήταν Σαμαρείτης. 17Tου μίλησε τότε ο Iησούς και του είπε:  «Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; Oι άλλοι εννιά πού είναι; 18Δε βρέθηκαν άλλοι να επιστρέψουν και να δοξάσουν το Θεό, παρά μόνο αυτός ο αλλογενής;» 19Έπειτα του είπε:  «Σήκω και πήγαινε. H πίστη σου σε έσωσε».

ΚΥΡΙΑΚΗ “ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ (10 ΛΕΠΡΩΝ)”
Θέμα  “Ποια πίστη έσωσε τον λεπρό;”  Λουκ. 17, 12-19

Αν ρωτούσα κάποιον, πιστεύεις, πιστεύω θα μου έλεγε. Και βέβαια πιστεύω. Και πώς εκδηλώνεις την πίστη σου. Να, πηγαίνω στην εκκλησία, κάνω την προσευχή μου, νηστεύω. Τι άλλο, κάνω ό,τι θέλει ο καλός Θεός, το πράττω. Πολύ ωραία λέω. Αλλά, τι έκανε ο σημερινός παράλυτος, ο ένας. Και επαινέθηκε η πίστις του και άκουσε αυτόν τον ωραίο και μεγάλο λόγο η πίστη σου σε έσωσε.

Δέκα ήταν οι παράλυτοι. Κάλεσαν τον Κύριο να τους ελεήσει. Και τους λέει πάτε στους ιερείς να δείξετε τους εαυτούς σας και έγιναν όλοι καλά. Ο ένας που ήταν και Σαμαρείτης γυρνώντας στον Κύριο και ευχαριστώντας τον. Ακούει αυτόν τον ωραίο λόγο και το παράπονο του Κυρίου. Οι άλλοι που ήταν λέει, δεν καθαρίστηκαν; Μόνο εσύ, μόνο αυτός ο αλλογενής ο Σαμαρείτης; Που σημαίνει ότι οι Ιουδαίοι και οι Σαμαρείτες δεν είχαν καλές σχέσεις. Ο Ιησούς Χριστός Ιουδαίος. Ο άλλος Σαμαρείτης. Κι όμως ο Σαμαρείτης γύρισε πίσω και πήγε στον Κύριο και τον ευχαρίστησε.

Αγαπητοί μου, η πίστη μας δεν είναι απλώς προσευχές, μετάνοιες, θεία κοινωνία, αρετές και όλα αυτά τα πράγματα. Κρύβει κι άλλες πολύ πολύ σπουδαίες ανθρώπινες αρετές, τις οποίες όμως σήμερα ο διάβολος κατάφερε, με τον δήθεν πολιτισμό που καταστρέφει, να μας τις ακυρώσει όλες. Και προσέξτε να δείτε πώς τα παιδιά μας τα μεγαλώνουμε. Τα μαθαίνουμε να πάνε κατηχητικό, να πάνε εκκλησία, να κοινωνούν. Κι όμως τα έχουμε στερήσει από κάποιες βασικές αρετές που θα ζήλευα κι εγώ θα ζήλευα και θα έλεγα: «Κύριε, η πίστις η δική μου δεν θα επαινεθεί από Σένα; Αυτό του Σαμαρείτη επαινέθηκε; η δική μου δεν θα επαινεθεί;».

Για να δούμε λοιπόν η πίστις τι ακριβώς περιέχει, τι περιλαμβάνει. Τι έκανε ο παράλυτος; δεν έμεινε αδρανής, θεραπεύτηκε. Δεν είπε «Καλά είμαι, έγινα καλά, τι ωραία». Αλλά η πίστις του ήτανε ενεργητική. Τι έκανε; υπέστρεψε. Δεν είπε «Τώρα πού να πάω να τον βρω, αφού με έκανε καλά». Όχι, υπέστρεψε, γύρισε. Η πίστις είναι ευχαριστιακή (Α΄Θεσ.5, 18).

Τι έκανε; μετά φωνής μεγάλης. Αφού τον έχεις μπροστά, ο Κύριος εδώ είναι, τι φωνάζεις; Μετά φωνής μεγάλης λέει και λέει ο Απόστολος Παύλος «Και ευχάριστοι γίνεσθε» (Κολ.3,15). Προσέξτε «Και ευχάριστοι γίνεσθε». Για να δούμε, μαθαίνουμε τα παιδιά μας να λένε «ευχαριστώ». Όχι. Τα δίνω καραμελίτσες όταν εξομολογούνται και λέω «Τώρα τι λέμε» και με κοιτάνε. Λέω «Τι λέμε τώρα, γιατί δεν τα μάθαμε να λένε ευχαριστώ, ευχαριστώ στη μαμά που έκανε ωραία φαΐ, ευχαριστώ στον μπαμπά που έφερε παιχνίδια, ευχαριστώ στον παππού που μου έδωσε αυτό που μου έδωσε και τα παρατηρώ». Παρατηρώ και λέω «έλα εδώ, τι σου έδωσε ο παππούς αυτό, είπες ευχαριστώ; είπες ευχαριστώ;».

Το καταργήσαμε. Το ευχαριστώ το ξεχνάμε, το ξεχνάμε, δεν το λέμε. Ούτε το παιδαγωγούμε, ούτε εμείς οι ίδιοι είμαστε όπως λέει ο Απόστολος Παύλος ευχάριστοι. Να ένα μείον στην πίστη μας. Η πίστις του λεπρού αυτό ήταν και έξυπνη. Προσέξτε, η πίστις μας έχει και εξυπνάδα, δεν έχει ανοησία. Δεν είσαι μπουνταλάς, δεν είσαι κοιμισμένος, δεν είσαι «κάνω το σταυρό μου και τελειώσαμε». Είναι έξυπνη, δεν είναι κορόιδο ο άνθρωπος που πιστεύει. Και τι κάνει, δεν έχει πονηριά, να πει «κάτσε να πάω να τον εκμεταλλευθώ, αφού με έκανε καλά, καλά είμαστε». Όχι, αλλά τι κάνει, δοξάζων τον Θεόν.

Ποιον Θεό; Εσύ πιστεύεις αλλού ή έχεις αλλού. Στο όρος Γαριζίν έχεις εσύ, Σαμαρείτη, το ναό. Αυτοί έχουν στο Ιεροσόλυμα. Τι δοξάζεις; Όχι, είμαι έξυπνος, θέλω να αξιοποιήσω Αυτόν, ο οποίος με ευεργετεί και μου κάνει τόσα πολλά, να τον δοξολογήσω. Επίσης, η πίστις είναι και λογική. Δεν κάνει οτιδήποτε, δεν πιστεύω οποιονδήποτε. Δεν πιστεύεις σε όποιον λέει ό,τι λέει, ακούμε στο διαδίκτυο, από εδώ, από εκεί, το ένα, το άλλο, και έχουμε φτάσει σε έναν παραλογισμό, χωρίς να καταλαβαίνουμε με την λογική μας, αυτό που κάνω στέκει;

Φωνάζω, διαμαρτύρομαι, γκρινιάζω, και να πω με την λογική, αυτό στέκει; Και αυτός τι έκανε; Είπε: «Οφείλω να πέσω στα πόδια του». Αυτός είναι κάτι πολύ σπουδαίο. Η λογική. Θα έπεφτα εγώ στα πόδια του άλλου; Εδώ δεν κάνουμε μετάνοια μπροστά σε μία εικόνα, σε ένα ιερό λείψανο, δεν κάνουμε μετάνοια. Στο σπίτι κάνουμε μετάνοιες; Τις καταργήσαμε κι αυτές. Δεν κάνουμε. Κάνουμε το σταυρό μας σωστά; Τι λογική έχει το να κάνω το σταυρό μου έτσι; Τι λογική έχει; Τι; Έχει καμία λογική; Παραλογισμό. Κι όμως το μυαλό μου δεν δουλεύει να πει: «Τώρα εγώ τι κάνω;».

Ήμασταν μικροί και μας κοιτούσανε πώς, πώς τα δάκτυλα τα ενώνουμε, πώς τα ενώνουμε να κάνουμε το σταυρό μας όμορφα και καλά. Και μας το δικαιολογούσανε. Τώρα παρακολουθούμε τα παιδιά τι κάνουν. Να σας πω κάτι. Μπαίνουνε μέσα στο ιερό. Τα ρωτήσατε ποτέ; Όταν πάτε στο ιερό μέσα, φιλάτε το χέρι του ιερέως; Όχι. Πρέπει να τα παρατηρήσουμε εμείς. Να πούμε: «Μπήκες εδώ, δεν θα φιλήσεις το χέρι του ιερέως; Δεν θα πάρεις ευχή; Δεν θα πας πίσω από την Αγία Τράπεζα να ασπαστείς τον Εσταυρωμένο; Θα υπηρετήσεις; Τι θα κάνεις;».

Δεν τα παρατηρούμε. Μπήκες μέσα. Ήσουνα καλό παιδάκι; Μπράβο. Βγήκες έξω. Πώς κρατούσες το κεράκι; Γιατί δεν το κρατούσες όρθιο και έπαιζες και το κουνούσες; Τι κάνουμε οι γονείς; Πώς κινούμεθα; Μπήκαμε στην εκκλησία σαν γονείς. Πολύ ωραία. Βάλαμε το μικρό και κάθεται σε ένα καθισματάκι για να είναι ήσυχο και να μην ατακτεί. Πολύ ωραία. Όταν βγαίνει το ιερό Ευαγγέλιο και διαβάζει ο ιερέας το Ευαγγέλιο, είπες στο παιδάκι σου: «Κοίταξε, τώρα σηκωνόμαστε. Τώρα περνάνε τα Άγια των Αγίων. Σηκωνόμαστε. Όχι, κάτσε, εσύ τώρα βολεύτηκες εδώ και κάτσε φρόνιμα. Μην με ανησυχείς».

Τα κάνουμε; Δεν τα κάνουμε. Τα βλέπω. Εδώ μέσα τα βλέπω. Δεν τα λέω απ’ έξω. Είναι ευγνώμων. Είναι ευγνώμων. Τι κάνει; Αξιολογεί και λέει: «Αυτός είναι ανώτερος από μένα». Άρα λοιπόν πρέπει να νιώθω ευγνωμοσύνη. Ο Ιησούς Χριστός από τον Σταυρό επάνω ένιωσε μεγάλη ευγνωμοσύνη για τη μάνα του, την Παναγία, και την παραδίδει στα χέρια του μαθητού του, του Ιωάννου. Απάνω από τον Σταυρό θυμάται και ευγνωμονεί μέχρι τελευταία στιγμή (Ιω.19, 26). Μάθαμε τα παιδιά μας να είναι ευγνώμονα; Μάθαμε τα παιδιά μας να σιωπούν και να μην γκρινιάζουν και να δέχονται αυτά που η αγάπη των γονέων τους προσφέρει; Όχι.

Γκρινιάζουν, γκρινιάζουμε κι εμείς μαζί τους, τρέχουμε και κανένα σκαμπιλάκι αν μας βολεύει και τελειώσαμε. Είναι ευγνώμων; Αναρωτηθήκαμε ποτέ να πούμε στο παιδί μας: «Δεν μου λες, μπήκες μέσα στο σπίτι; Είπες καλημέρα στη μάνα σου;». Μπήκε ο πατέρας σου στο σπίτι; Έτρεξες να του πεις: «Μπαμπά, καλώς ήλθες;». Εμείς είμαστε στα κινητά μας, στα παιχνίδια μας, η μάνα στις δουλειές της, κανείς δεν προσέχει κανέναν. Πώς κινούμεθα; Πώς περπατάμε; Πώς πορευόμεθα;

Ακόμη, είναι και ευγενής. Η πίστη έχει και ευγένεια. Πόση ευγένεια έχουν τα παιδιά μας; Πόση ευγένεια έχουν που λέει ο Απόστολος Παύλος «την τιμή αλλήλους προηγούμενοι». Να δίνουμε την τιμή στον μεγαλύτερο. Μάθαμε στο παιδί μας όταν μπαίνουμε μέσα στο λεωφορείο, στο αστικό, να σηκώνεται όταν μπαίνει ένας μεγάλος; Όχι. Βολευτήκαμε. Κι εγώ πληρώνω, κι όποιος πληρώνει. Αυτός είναι μεγάλος, ξέρει.

Μάθαμε να λέμε στο παιδί μας: «Περίμενε να περάσει ο μεγάλος» (Ρωμ.12). Γιατί εμείς, στο σχολείο μας, σηκωνόμασταν στην τάξη όταν έμπαινε ο δάσκαλος. Γιατί; Δεν ήταν καλύτεροι εκείνοι οι δάσκαλοι από ό,τι είναι τώρα. Πιο καλοί είναι σήμερα, να το πω έτσι. Ξέρουν και περισσότερα. Γιατί μπαίνει ο δάσκαλος μέσα και τα παιδιά ούτε καν του δίνουν σημασία. Πού μπαίνει ο κατηχητής μέσα και τα παιδιά δεν δίνουν σημασία. Γιατί; Εμείς ακόμη είχαμε και πηλήκιο, είχαμε καπέλο και όταν περπατούσαμε στο δρόμο, βγάζαμε το καπέλο μπροστά στον καθηγητή μας. Σήμερα γιατί; Τι είναι; Απηρχαιωμένα, ξεπεσμένα είναι;

Μα σήμερα είμαστε ξεπεσμένοι και το δείχνουμε. Ότι είμαστε ξεπεσμένοι το δείχνουμε. Γιατί φοράμε ρούχα σκισμένα, λερωμένα, ξασπρισμένα. Γιατί το φοράς αυτό το ρούχο, φίλε μου; Αν στο έδινε η μάνα σου και σε έλεγε: «Δεν έχω λεφτά να αγοράσω, βάλε αυτό το τρύπιο», θα το ‘βαζες; Όχι. Αυτό το λέει η μόδα. Έτσι μάθαμε. Να είμαστε εξευτελισμένοι άνθρωποι σε μια εποχή που νομίζουμε – τι νομίζουμε – πατήσαμε στο αυγό και ανεβήκαμε στον ουρανό. Αυτό νομίζουμε.

Η πίστη ακόμη έχει και σεμνότητα. Ξέρει κανείς πότε να μιλάει και πότε να μη μιλάει. «Καιρός του λαλείν και καιρός του σιγάν» (Εκκλ.3,7). Ξέρει πότε να κινείται με τον Α τρόπο ή τον Β τρόπο. Ο Κύριος ήξερε πότε έπρεπε να μιλήσει ο Κύριος και πότε δεν έπρεπε να μιλήσει. Στον Πιλάτο κάποια στιγμή δεν μίλησε, δεν απάντησε, και του λέει ο Πιλάτος: «Σε μένα δεν μιλάς;» (Ιω.19,9). Ναι, δεν μιλούσε. Δεν συνέφερε.

Μάθαμε στα παιδιά μας και στον εαυτό μας πότε να μιλούν και πότε να σιωπούν. Πόσες φορές μιλάω με μεγάλους και έρχεται το παιδί και τραβάει τη μαμά και τον μπαμπά για να μιλήσει μαζί του. Δεν το ‘μαθες; Όχι. Τότε πώς η πίστις θα στολιστεί; Με τι θα στολιστεί; Θα έρθει ο διάβολος και θα μας εξαπατήσει.

Η πίστη έχει αρχοντιά. Έχει ομορφιά. Έχει πλούτο. Έχει μάτι έξυπνο. Μάτι που τα πιάνει όλα. Δεν είναι κατσούφικη. Δεν είναι καμπούριασμα. Δεν είναι γεροντισμός που παίρνω ένα μπαστουνάκι και κάνω τον καμπούρη και λέω ότι είμαι γέροντας. Όχι. Σπινθηροβόλο είναι το μάτι. Τα πιάνει όλα γύρω γύρω. Γύρω γύρω. Και ξέρει πότε να ενεργήσει και πότε να μην ενεργήσει. Πότε να φανεί αυστηρός και πότε να φανεί επιεικής (Σ.Σειρ.15, 16).

Αγαπητοί μου. Από τον Ιησού Χριστό δεν χρειάζεται να παίρνουμε. Εκείνος θα δώσει ούτως ή άλλως. Το θέμα είναι να δημιουργήσουμε μια ωραία σχέση με τον Χριστό. Μια ωραία σχέση. Αρχοντική, όμορφη, έξυπνη, σοφή, χαρούμενη. Εκείνος στέκεται όμορφα απέναντί μας. Μας δίδει ό,τι θέλουμε αμέσως. Εμείς όμως, γιατί εκμεταλλευόμαστε τα δώρα του Θεού και δεν αξιοποιούμε την πίστη μας μέσα σε όλον αυτόν τον πλούτο της ομορφιάς;

Για να μας πει και εμάς ο Κύριος: «Μπράβο δούλε αγαθέ! Επί ολίγων εί πιστός, επί πολλών σε καταστήσω» (Ματθ.25,21). Σε λίγα πράγματα ήσουν πιστός, αλλά εγώ σε πολλά θα σε εγκαταστήσω και θα σου τα χαρίσω.