ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἦταν γόνος ἐπιφανοῦς οἰκογενείας τῆς Ἀμαθούντος τῆς Κύπρου. Νυμφεύθηκε μετὰ ἀπὸ πίεση τῶν γονέων του καὶ ἀπέκτησε πολλὰ παιδιά, ποὺ κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ πέθαναν σὲ νεαρὴ ἡλικία, ταυτόχρονα μὲ τὴ μητέρα τους. Βλέποντας στὴν ὀδυνηρὴ τούτη στέρηση τὴν εὐκαιρία νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὶς κοσμικὲς φροντίδες, ἀφιερώθηκε ἐξ ὁλοκλήρου στὸ Θεό. Τὸ 610 χειροτονήθηκε πατριάρχης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας, μὲ τὸ ὄνομα Ἰωάννης Ε΄. Τὴν ἴδια κιόλας ἡμέρα συγκέντρωσε ὅλο τὸν κλῆρο καὶ τὸ προσωπικὸ τῆς πλούσιας μητροπόλεως τῆς Αἰγύπτου καὶ τοὺς ἔστειλε νὰ ἀπογράψουν μὲ κάθε ἀκρίβεια ὅλους ὅσους ἀποκαλοῦσε «κυρίους» του: δηλαδὴ τοὺς φτωχοὺς καὶ ἐπαῖτες, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς τοποθετεῖ κοντὰ μας γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὴν πρὸς αὐτοὺς εὐσπλαχνία μας. Βρέθηκαν περισσότεροι ἀπὸ 7.500 καὶ διέταξε νὰ τοὺς προσφέρεται καθημερινὰ ἡ ἀναγκαία τροφὴ καὶ στέγη. Ἔλεγε συχνὰ στὴν προσευχὴ του: «Θὰ δοῦμε, Κύριε, ποιὸς ἀπὸ τοὺς δύο μας θὰ βγεῖ νικητὴς στὸν ἀγώνα αὐτὸ: Ἐσὺ ποὺ πάντα μὲ ἐλεεῖς, ἢ ἐγὼ ποὺ δὲν παύω νὰ μοιράζω τὰ ἐλέη Σου στοὺς φτωχούς. Γιατὶ ἀναγνωρίζω πὼς δὲν ἔχω τίποτα ποὺ νὰ μὴν προέρχεται ἀπὸ τὸ ἔλεος Σου καὶ ὅτι αὐτὸ εἶναι ποὺ στηρίζει τὴ ζωὴ μου».
Ὄντως, τὸ ἔλεος τοῦ ἁγίου ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς ἦταν ἀκένωτο: οἱ ἐλεημοσύνες του ἦταν ἄφθονες σὰν τὰ νερὰ τοῦ Νείλου ποὺ καλύπτουν περιοδικὰ τὰ ἐδάφη τῆς Αἰγύπτου καθιστώντας τὰ γόνιμα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλαβε τὴν ἐπωνυμία Ἐλεήμων, κατ’ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πηγὴ κάθε ἐλέους. Δὲν μποροῦσε νὰ δεῖ φτωχὸ ἢ πάσχοντα νὰ τὸν πλησιάζει, δίχως νὰ χύσει ἄφθονα δάκρυα καὶ νὰ πάρει ἐπάνω του τὸν πόνο του. Ἔδινε ἀφειδῶς, ἀντλώντας ἀπὸ τὸ ταμεῖο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως τὸν εἶχε διδάξει ὁ Χριστὸς (Λουκ. 6, 36), ἔδινε ἀδιακρίτως σὲ καλοὺς καὶ σὲ κακούς, σὲ ἀξίους καὶ ἀναξίους. Μία ἡμέρα, ἕνας πτωχὸς ποὺ εἶχε ἤδη λάβει τὴν ἐλεημοσύνη του, παρουσιάστηκε ἄλλες τρεῖς φορὲς στὸν ἅγιο, μεταμφιεσμένος κάθε φορὰ διαφορετικά. Ὅταν ἐπεσήμαναν τὸ γεγονὸς στὸν Ἰωάννη, αὐτὸς διέταξε νὰ τοῦ δώσουν δύο φορὲς περισσότερο λέγοντας: «Ἴσως νὰ εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Σωτήρας μου, ποὺ ἔρχεται ἐπὶ τούτου νὰ μὲ δοκιμάσει». Ὅμως ὅσο περισσότερο σκόρπιζε γύρω ἐλεημοσύνη, δίχως νὰ σκέπτεται τὴν ποσότητα ἢ τὴν ἐπαύριο, τόσο πολλαπλασίαζε ὁ Θεὸς τὶς δωρεὲς ποὺ προσφέρονταν στὴν Ἐκκλησία, ἔτσι ποὺ ἐπαληθευόταν στὸν λαὸ ἢ ἐπαγγελία τοῦ Σωτῆρος: Μὴ μεριμνᾶτε τὴ ψυχὴ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῶ σώματι ὑμῶν τί ενδύσησθε… Ζητεῖτε δὲ πρώτον τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν (Ματθ.6). Ἕνας ἀπὸ τοὺς κληρικούς, τοὺς ἐπιφορτισμένους μὲ τὶς ἐλεημοσύνες, δὲν εἶχε δώσει σὲ ἕναν πλούσιο, ποὺ εἶχε περιέλθει σὲ ἔνδεια, παρὰ τὸ ἕνα τρίτο τοῦ ποσοῦ ποὺ εἶχε ὁρίσει ὁ ἅγιος νὰ διανεμηθεῖ, κρίνοντας ὅτι δὲν ἦταν λογικὸ νὰ ἀδειάσει τὸ ταμεῖο γιὰ ἕναν μόνον ἄνθρωπο. Ἔμεινε ὅμως ἄναυδος ἀπὸ ντροπή, ὅταν ὁ Ἰωάννης τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι μιὰ ἀρχόντισσα, ποὺ εἶχε ἀποφασίσει νὰ κάνει μιὰ σημαντικὴ δωρεὰ στὴν Ἐκκλησία, στὸ τέλος δὲν ἔδωσε παρὰ τὸ ἕνα τρίτο ἀπὸ τὸ προβλεπόμενο ποσό.
Ὅταν τὸ 614 οἱ Πέρσες εἰσέβαλαν στὴν ἐπαρχία τῆς Συρίας καὶ κατέλαβαν μὲ τρόπο αἱματηρὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς προσφύγων συνέρρευσε στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοὺς δέχθηκε σὰν ἀδελφοὺς του, τοὺς ἀνακούφισε, ἔκτισε νοσοκομεῖα καὶ μεγάλους ξενῶνες καὶ ἐξάντλησε ὅλους τοὺς πόρους τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ τοὺς θρέψει καὶ νὰ τοὺς ἐξασφαλίσει τὰ ἀπαραίτητα. Ἔστειλε ἐπίσης στὴν Παλαιστίνη καράβια φορτωμένα μὲ σιτηρὰ καὶ τρόφιμα, καθὼς καὶ ἐργάτες γιὰ νὰ ξαναφτιάξουν τὶς κατεστραμμένες ἐκκλησίες. Ἐπισκεπτόταν ὁ ἴδιος τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἀναξιοπαθοῦντες, καὶ στὸ πρόσωπό του φανέρωνε σὲ αὐτοὺς κάτι ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἤθελε κάποιος νὰ τὸν εὐχαριστήσει γιὰ τὶς ἀγαθοεργίες του, διέκοπτε ἀπότομα τὸν συνομιλητὴ του λέγοντας: «Πάψε, ἀδελφὲ μου, γιατὶ δὲν ἔχυσα ἀκόμη τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, ὅπως τὸ ζητὰ ὁ Κύριος!» Κάθε Τετάρτη καὶ Σάββατο στεκόταν στὴ θύρα τῆς ἐκκλησίας καὶ περίμενε νὰ ἔρθουν πρὸς αὐτὸν γιὰ νὰ λύσει διαφορὲς καὶ νὰ συμφιλιώσει ἐχθρούς.
Κανεὶς δὲν τὸν ἄκουσε ποτὲ νὰ προφέρει μάταιο λόγο ἢ νὰ κατακρίνει τὸν ὁποιονδήποτε, ἀκόμη καὶ μπροστὰ στὶς πιὸ πρόδηλες ἀποδείξεις τοῦ ἁμαρτήματος. Σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους δὲν ἔβλεπε παρὰ μόνον τὸ καλὸ ἢ τὶς καλὲς προθέσεις, ὑπέθετε ὅτι οἱ ἁμαρτωλοὶ αὐτοὶ εἶχαν μετανοήσει ἐν κρυπτῶ καὶ πρόσεχε πολὺ νὰ μὴν οἰκειοποιηθεῖ τὴν κρίση ποὺ ἀνήκει μόνο στὸν Θεό. Εὐχαριστοῦσε ὅσους τὸν κακολογοῦσαν ἢ τὸν προσέβαλλαν ἐπειδὴ τοῦ ὑπενθύμιζαν ἔτσι τὶς ἁμαρτίες του καὶ τοὺς ἔδινε μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Γιὰ νὰ διορθώσει τοὺς ἁμαρτωλούς, τοὺς ὑπερήφανους καὶ τοὺς σκληρόκαρδους, ὁ ἅγιος πατριάρχης ἀπευθυνόταν πάντα σ’ αὐτοὺς ἀποδίδοντας στὸν ἑαυτὸ του τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἤθελε νὰ ἐλέγξει καὶ ζητώντας τους νὰ προσεύχονται γιὰ νὰ μετανοήσει γι’ αὐτά. Προέτρεπε ὑπομονετικὰ τοὺς πιστοὺς στὴν ταπεινοφροσύνη καὶ τὴ μετάνοια, ὑπενθυμίζοντάς τους τὰ θαυμαστὰ ποὺ ἔκανε ὁ Θεὸς γιὰ μας, δημιουργώντας τὸν κόσμο, ἀποστέλλοντας τὸν ἴδιο Του τὸν Υἱὸ γιὰ νὰ μᾶς σώσει καὶ μακροθυμώντας μπροστὰ στὰ ἀναρίθμητα παραπτώματά μας. Προτιμοῦσε ὡστόσο νὰ μεταδίδει τὴ διδασκαλία τῆς Ἁγία Γραφῆς περισσότερο μὲ τὶς πράξεις του παρὰ μὲ τὰ λόγια του, ὅπως οἱ Προφῆτες. Ἔτσι, μιὰ Κυριακὴ ποὺ τελοῦσε τὴ θεία Λειτουργία, ὁ πατριάρχης σταμάτησε αἴφνης πρὶν ἐκφωνήσει τὰ λόγια τοῦ καθαγιασμοῦ, ζήτησε ἀπὸ τὸν διάκονο νὰ ἐπαναλάβει τὶς δεήσεις καὶ ἔστειλε νὰ φωνάξουν ἕναν ἀπὸ τοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐκκλησίας του, ὁ ὁποῖος κρατοῦσε μνησικακία ἀπέναντί του καὶ δὲν ἦταν παρὼν στὸν ναό. Ὅταν ἦλθε ἐκεῖνος, ὁ πατριάρχης γονάτισε μπροστὰ του μὲ δάκρυα στὰ μάτια καὶ τοῦ ζητοῦσε συγχώρηση. Μονάχα ἀφοῦ συμφιλιώθηκε μαζὶ του καὶ τὸν ἀσπάσθηκε, ξανανέβηκε στὸ θυσιαστήριο καὶ συνέχισε τὴν τέλεση τῆς Λειτουργίας, ἔχοντας ἐφαρμόσει κατὰ γράμμα τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου (Ματθ. 5,23).
Παρ’ ὅτι εἶχε νυμφευθεῖ, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀγαποῦσε τοὺς μοναχοὺς καὶ ὑπερέβαλλε αὐτοὺς στὴν αὐστηρότητα τῆς βιοτής του. Εἶχε συγκεντρώσει κοντὰ στὴ μητρόπολή του δύο μοναχικὲς ἀδελφότητες καὶ ἀνέλαβε τὴν συντήρησή τους. Σὲ ἀνταπόδοση εἶχε ζητήσει νὰ δέονται ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ τῆς ἐκκλησίας στὶς ἀκολουθίες ποὺ τελοῦσαν καὶ κατὰ μόνας νὰ προσεύχονται γιὰ τὴ δικὴ τους σωτηρία, ἀπελευθερωμένοι ἀπὸ κάθε μέριμνα, χάρη στὴ φροντίδα τοῦ πατριάρχη. Διέμενε σὲ πλούσιο μέγαρο, ἀλλὰ δὲν εἶχε τίποτε δικὸ του. Τὸ κελλί του ἦταν γυμνὸ ἀπὸ κάθε ἄνεση∙ γι’ αὐτὸ ἕνας ἀξιωματοῦχος τῆς πόλεως τοῦ προσέφερε μία ἡμέρα ἕνα πολυτελὲς σκέπασμα. Τὴν ἑπόμενη νύκτα ὁ ἅγιος δὲν ἔβρισκε ἀνάπαυση καὶ δὲν ἔπαυε νὰ καταδικάζει τὸν ἑαυτὸ του σκεπτόμενος ὅτι τόσοι καὶ τόσοι φτωχοὶ ὑπέφεραν ἀπὸ τὸ κρύο καὶ τὴν πείνα στὴν πόρτα του, ἐνῶ ἐκεῖνος περιβαλλόταν ἀπὸ τόση πολυτέλεια. Τὴν ἐπαύριο ἔβαλε νὰ πουλήσουν τὸ κάλυμμα καὶ μοίρασε τὰ χρήματα. Ὁ εὐεργέτης του, ὅμως, ἔτυχε νὰ ξαναβρεί τὸ δῶρο του στὸν πάγκο τοῦ ἐμπόρου. Τὸ ξαναγόρασε καὶ ἀνάγκασε τὸν Ἰωάννη νὰ τὸ δεχθεῖ. Ἐκεῖνος ὅμως, τὸ ξαναπούλησε γιὰ νὰ κάνει ἐλεημοσύνη. Καθὼς οὔτε ὁ ἕνας οὔτε ὁ ἄλλος δὲν ἤθελε νὰ ὑποχωρήσει, τὸ ἀντικείμενο ἄλλαξε πολλὲς φορὲς χέρια καὶ ἦταν μιὰ εὐκαιρία γιὰ τὸν Ἰωάννη νὰ ἀναγκάζει ἔμμεσα τὸν πλούσιο αὐτὸ νὰ μοιράζει ἕνα σεβαστὸ ποσὸ στοὺς ἐνδεεῖς.
Ἡ ἀγάπη του καὶ ἡ ἄκρα ταπεινοφροσύνη του δὲν τὸν ἐμπόδιζαν, ὡστόσο, νὰ δείχνει σθεναρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς μονοφυσίτες. Τοὺς ἀγαποῦσε καὶ σκόρπιζε σὲ αὐτοὺς τὶς εὐεργεσίες του, ἀλλὰ παρέμενε αὐστηρὸς στὴν καταδίκη τῶν κακοδοξιῶν τους καὶ στὴν ἀπαγόρευση κάθε συμμετοχῆς τῶν ὀρθοδόξων στὴ λατρεία τους καὶ στὶς προσευχὲς τους.
Ὅταν λιμὸς καὶ ἐπιδημίες ἀφάνιζαν τὴν πόλη, ὁ ἅγιος ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ἐμφανιζόταν νὰ βοηθᾶ τοὺς ἀρρώστους καὶ νὰ θάβει τοὺς νεκρούς. Προέτρεπε τοὺς πιστοὺς νὰ προσεύχονται ἀπαύστως ὑπὲρ τῶν ἐκλιπόντων καὶ ἄδραχνε τὴν εὐκαιρία στὶς συμφορὲς αὐτὲς νὰ τοὺς ὑπενθυμίζει τὸ ἄστατο τῆς ζωῆς μας καὶ τὸ ἐπεῖγον τῆς μετάνοιας. Λίγα χρόνια μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπειλοῦνταν μὲ τὴ σειρὰ της ἀπὸ τοὺς Πέρσες. Γιὰ τὸν λόγο αὐτό, κατόπιν αἰτήματος τοῦ διοικητὴ τῆς Αἰγύπτου Νικήτα, ὁ Ἰωάννης ἐπέστρεψε στὴν Κύπρο, ὅπου καὶ ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 64 ἐτῶν (τὸ 619) εὐχαριστώντας τὸ Θεὸ ποὺ δὲν τοῦ ἄφησε τίποτε ἀπὸ τὰ πλούτη τῶν ὁποίων κατέστη ἐπίτροπος πρὸς ὄφελος τῶν φτωχῶν. Λίγο πρὶν τὴν κοίμησή του, εἶδε νὰ τοῦ φανερώνεται ἡ ἴδια εὐγενὴς παρθένος ποὺ τοῦ εἶχε παρουσιασθεῖ στὴν ἡλικία τῶν δεκαπέντε ἐτῶν λέγοντας του ὅτι ἦταν ἡ ἴδια ἡ Ἐλεημοσύνη, ἡ ὁποία παρεκίνησε τὸν Χριστὸ νὰ λάβει σάρκα ὑπὲρ τῆς σωτηρίας μας, καὶ ὑποσχόμενη νὰ τοῦ ἀνοίξει τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἐτάφη στὴν Ἀμαθούντα, στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Τύχωνος [16 Ἰουν], τὸν Βίο τοῦ ὁποίου εἶχε συγγράψει. Λίγο μετὰ τὸν θάνατό του, μύρο ἀνάβλυσε ἀπὸ τὸ σκήνωμα τοῦ ἁγίου πρὸς ἀγαλλίαση καὶ παρηγορία τῶν πιστῶν.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τρίτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Λουκ. ι’ 25-37
ΚΕΙΜΕΝΟ
25 Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 30 ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 31 κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 32 ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, 34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 35 καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36 τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 37 ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
25Σηκώθηκε τότε ξαφνικά ένας νομικός και θέλοντας να τον δοκιμάσει είπε: «Δάσκαλε, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω αιώνια ζωή;» 26Kι ο Iησούς του είπε: «Στο νόμο τι είναι γραμμένο; Tι διαβάζεις;» 27Eκείνος αποκρίθηκε: «N’αγαπήσεις τον Kύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου, κι επίσης τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου». 28Tότε ο Iησούς του είπε: «Oρθά αποκρίθηκες. Aυτό να κάμνεις και θα ζήσεις». 29Eκείνος όμως, θέλοντας να δικαιολογήσει τον εαυτό του, είπε στον Iησού: «Kαι ποιος είναι ο πλησίον μου;»30Πήρε τότε αφορμή απ’αυτό ο Iησούς και είπε: «Kάποιος κατέβαινε από την Iερουσαλήμ στην Iεριχώ. Έπεσε όμως σε χέρια ληστών, οι οποίοι, αφού τον ξεγύμνωσαν και τον καταπλήγωσαν, τον άφησαν μισοπεθαμένο κι έφυγαν. 31Kατά σύμπτωση, από το δρόμο εκείνο κατέβαινε ένας ιερέας, και παρόλο που τον είδε, τον προσπέρασε. 32Tο ίδιο έκανε κι ένας Λευίτης, που παρουσιάστηκε στον τόπο εκείνο. Aφού ήρθε και είδε, συνέχισε το δρόμο του χωρίς να προσφέρει βοήθεια. 33Όμως ένας Σαμαρείτης ταξιδιώτης έφτασε κι αυτός στον τόπο που ήταν ο πληγωμένος, και μόλις τον είδε τον σπλαχνίστηκε. 34Πήγε τότε κοντά του και επέδεσε τα τραύματά του χύνοντας πάνω τους λάδι και κρασί. Kατόπιν τον ανέβασε στο δικό του ζώο, τον πήγε σ’ένα πανδοχείο και τον περιποιήθηκε. 35Kαι την επόμενη μέρα βγήκε, κι αφού έβγαλε δυο δηνάρια, τα έδωσε στον πανδοχέα και του είπε: Φρόντισέ τον κι ό,τι παραπάνω ξοδέψεις, θα σου τα πληρώσω εγώ στην επιστροφή μου. 36Ποιος, λοιπόν, από τους τρεις αυτούς, νομίζεις πως έγινε ο πλησίον εκείνου που έπεσε στους ληστές;» 37Kι εκείνος είπε: «Aυτός που τον περιποιήθηκε με ευσπλαχνία». Tότε ο Iησούς του είπε: «Πήγαινε και να κάνεις κι εσύ το ίδιο».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν τῇ ὑπομονῇ σου ἐκτήσω τὸν μισθόν σου Πάτερ, Ὅσιε, ταῖς προσευχαῖς ἀδιαλείπτως ἐγκαρτερήσας, τοὺς πτωχοὺς ἀγαπήσας, καὶ τούτοις ἐπαρκέσας, Ἀλλὰ πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Ἰωάννη Ἐλεῆμον μακάριε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
