Θεία Λειτουργία 7:30 – 9:30 π.μ – Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη 4/11/2023 

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΣΛΙΔΗ

Οἰ Ἅγιοι ἀπό τή ζωή καί τήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔλειψαν ποτέ καί οὔτε πρόκειται νά λείψουν ἐφ΄ὄσον ἡ πίστις ζεῖ καί ἀνθεῖ στούς αἰῶνες ἀναδεικνύοντας Ὁσίους καί Μάρτυρες. Ἔνας ἀπό τούς τελευταίους Ἀγίους πού πρόσφατα ἀναγνωρίσθηκε καί ἔγινε ἡ ἁγιοκατάταξή του, εἶναι ὁ γέροντας Γεώργιος Καρσλίδης ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Δράμας. Γεννήθηκε τό ἔτος 1901 στήν Ἀργυρούπολη τοῦ Πόντου, ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς, τόν Σάββα Καρσλίδη καί τήν Σοφία. Κατά τό Ἅγιο Βάπτισμα ἔλαβε τό ὄνομα Ἀθανάσιος. Στή βρεφική του ἡλικία ἔχασε καί τούς δύο γονεῖς του καί τότε τήν ἀνατροφή ἀνέλαβε ἡ εὐλαβεστάτη γιαγιά του, ἡ ὁποία τόν χειραγώγησε στήν Ὀρθόδοξη πίστη καί ἐφύτευσε στήν ἀγνή του καρδιά τήν ἀγάπη γιά τήν λειτουργική ζωή. Πολύ γρήγορα ὅμως ἔφυγε καί ἡ γιαγιά καί τότε ὁ Ἀθανάσιος ἔμεινε γιά λίγο κάτω ἀπό τήν προστασία  τοῦ ἀδελφοῦ του βόσκοντας τά λιγοστά τους ζῶα. Ὅμως ὁ ἀδελφός του τοῦ φερόταν σκληρλα κι ἄσπλαχνα.
Στην ἡλικία των 7 ἐτῶν ἐλπίζοντας στή βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἐγκαταλείπει τόν άδελφό του, δίχως νά πεί τίποτα σέ κανέναν. Φεύγει παίρνοντας μόνο μαζί του μιά εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἕνα σταυρό, ἔνα θυμιατήρι καί τό πιστοποιητικό γεννήσεώς του. Ὕστερα ἀπό ἕνα μακρύ ταξίδι καί μάλιστα σέ καιρό χειμῶνα, ἀναγκάσθηκε νά διανυκτερεύσει σέ μία σπηλιά. Τό πολύ χιόνι πού ἔριξε τή νύχτα ἐκείνη ἔφραξε τήν εἴσοδο τῆς σπηλιᾶς. Μέ δάκρυα καί προσευχή κατάφερε τό πρωί νά βγάλει τό χέρι του ἔξω σάν ἄκουσε κάποιες φωνές περαστικῶν. Περνοῦσε μιά ὁμάδα καμηλιέρηδων, οἱ ὁποῖοι μέ προθυμία τόν ἐλευθἐρωσαν, τόν πῆραν μαζί τους καί τόν παρέδωσαν σέ ἔναν Τοῦρκο πού βρῆκαν ἐκεῖ κοντά γιά νά τόν φροντίσει. Ὁ Τοῦρκος καί ἡ οἰκογένειά του τοῦ φέρθηκαν μέ πολύ ἀγάπη καί τόν κράτησαν κοντά τους ὡς μέλος τοῦ σπιτιοῦ τους. Ὁ Ἀθανάσιος ἀνακάλυψε πώς ὁ προστάτης του ἦταν κρυπτοχριστιανός καί πολλές φορές τοῦ μιλοῦσε γιά τό Χριστό καί τούς Ἁγίους.Ἔνα θαυμαστό ὅραμα ὅμως ἀναγκάζει τόν νεαρό Ἀθανάσιο νά ἐγκαταλείψει τό φιλόξενο αὐτό σπίτι. Ἐκεῖ πού προσευχόταν ζητῶντας ἀπό τόν Θεό νά τοῦ γνωρίσει ὁδόν γιά νά πορευθῆ, ἐμφανίζεται μπροστά του ἕνας καβαλλάρης, ὁ Ἅγιος Γεώργιος, πού τόν πῆρε μαζί του καί θαυματουργικά μέσα σέ έλάχιστα δευτερόλεπτα τόν ἔφερε στήν Τυφλίδα τῆς Γεωργίας. Μπῆκε στό Μοναστήρι τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καί στήν ἡλικία τῶν 9 ἐτῶν φόρεσε τό ράσο πού δέν τό ἀποχωρίσθηκε σέ ὅλη τή ζωή του. Ἐδῶ μέ ζῆλο κι ἐνθουσιασμό δόθηκε σέ τόσο μεγάλους πνευματικούς ἀγῶνες πού τούς κατέπληξε ὅλους. Ἔτσι σέ πολύ νεαρή ἡλικία ἐκάρη μοναχός μέ τό ὄνομα Γεώργιος. Τό 1917 ξέσπασε ἡ μεγάλη ἐπανάσταση στή Ρωσία πού γρήγορα ἐπεκτάθηκε καί στή Γεωργία. Μοναστήρια κι ἐκκλησίες λεηλατοῦνται καί καταστρέφονται, κληρικοί καί λαϊκοί συλλαμβάνονται, βασανίζονται καί τελικά θανατώνονται. Μαζί τους συνελήφθη καί ὁ μοναχός Γεὠργιος, πού κλείσθηκε στή φυλακή μέσα σέ σκληρές κι ἀπάνθρωπες συνθήκες. Ἀφοῦ τόν βασάνισαν καί γιά νά τόν ἐξευτελίσουν τόν διαπόμπευσαν στούς δρόμους τῆς πόλης, τέλος ἀποφάσισαν νά τόν ἐκτελέσουν, μά αὐτό δέν ἦταν στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, οἱ σφαῖρες ἀστόχησαν κι ἔτσι ἔζησε. Ἀντί ὅμως νά τόν ἀφήσουν ἐλεύθερο ὅπως ὅρίζει ὁ Νόμος, τόν ἔκλεισαν καί πάλι γυμνό σέ μία δυσώδη φυλακή, ὅπου ἐπάνω στό σῶμα του ἔπεφταν τά ἀκάθαρτα νερά τῆς πόλης. Ἀπό τό μαρτύριο αὐτό ἀπό τό ὁποῖο ἀρρώστησε βαριά, τόν ἔσωσε μία εὐσεβής οἰκογένεια, ἡ ὁποία κατόρθωσε καί τόν φυγάδευσε στή Ρωσία, ὅπου χειροτονήθηκε Ἱερομόναχος. Ἡ καρτερία του στίς δοκιμασίες καί ὅλες τίς δυσκολίες ἔκαμψε καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού τόν τίμησε μέ ὑπερφυσικά χαρίσματα.
Ὕστερα ἀπό πολλές δυσκολίες τό 1929 κατόρθωσε νά ἔρθει στήν Ἐλλάδα. Ὅσα χρόνια ἔζησε στόν Πόντο, στή Γεωργία καί στή Ρωσία ἄλλα τόσα ἐπρόκειτο νά ζήσει καί στήν Ἐλλάδα. Ἐγκαταστάθηκε στή Σίψα τῆς Δράμας, ὅπου μαζί μέ ἄλλους συμπατριῶτες του καί μέσα ἀπό πολλές δυσκολίες ἵδρυσε τή γυναικεία Μονή τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτὴρος στήν ὁποία ζοῦσε καί ὁ ἴδιος ὥς ἕνας αὐστηρός ἀσκητής καί διδάσκαλος, ἀλλά καί ὡς ἕνας ἀκούραστος πνευματικός καί λειτουργός. Πολλοί ἐδῶ τόν ἔβλεπαν νά λάμπει ἀπό θεῖο φῶς, ἐκεῖνος ὅμως τούς παρατηροῦσε αὐστηρά. Ὡστόσο, ἐπειδή ἦταν λύχνος πού ἔφεγγε, πολλοί προσέτρεχαν σέ αὐτόν κι ἐκεῖνος μέ τά θεία του χαρίσματα τούς παρηγοροῦσε καί τούς ἐνίσχυε. Κατά τή Γερμανική κατοχή πού οἱ Βούλγαροι εἶχαν εἰσβάλλει στή Μακεδονία καί ταλαιπωροῦσαν τό λαό, ὁ Γέροντας μέ τή προσευχή του ὅχι μόνο στήριζε τούς Χριστιανούς στή Σίψα, άλλά καί τούς ἔσωσε ἀπό σφαγή. Ἀλλά καί ὁ ἴδιος πολλά ὑπέφερε τόσο ἀπό τούς Βούλγαρους ὅσο κι ἀπό τούς Ἀντάρτες κατά τόν ἐμφύλιο πόλεμο. Ὅμως δέν ἔπαυσε νά προσεύχεται καί νά στηρίζει κι ὡς ἐλεήμων πατέρας πλούσια νά σκορπίζει τήν ἀγάπη του σέ ὄλους. Ὅλα αὐτά μέχρι τό Νοέμβριο τοῦ 1959. Τότε προγνώρισε τό τέλος του ἀλλά μέχρι τελευταίας του πνοῆς συμβούλευε καί νουθετοῦσε. Τα θαυμαστά σημεῖα δέν ἔλειψαν καί μετά τήν ἐκδημία του καί δέν θά λείψουν εἰς αἰώνας αἰώνων, γιατί ὁ πατήρ Γεώργιος εἰσῆλθε στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν κι ἔχει μεγάλη παρρησία ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, πού τόσο ἀγάπησε καί ὑπηρέτησε ἀπό μικρό παιδί.

 Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις ΚΥΠΡΗΣ, Αθήνα 2010.