ΔΕΥΤΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
Τήν ἡμέρα αὐτή ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε κορυφαῖος διδάσκαλος τῶν Ὀρθοδόξων Δογμάτων, ἀκαταγώνιστος πολέμιος τῶν κακοδοξιῶν καί κήρυκας τῆς θείας Χάριτος. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, σάν ἐνέργεια πρός σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἄκτιστη. Τήν ἄκτιστη Χάρη μποροῦμε μόνο νά τήν αἰσθανόμαστε καί νά τήν ζοῦμε, ὅπως περίπου μποροῦμε νά αἰσθανόμαστε καί νά ζοῦμε τήν παρουσία ἑνός ἁγίου Γέροντος. Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ προσεγγίζει τόν ἄνθρωπο μέ τή συμμετοχή του στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ζητεῖ καί ἀνταπόκριση∙ τότε καθίσταται ἐνεργός καί καρποφορεί…
Ἀπό μικρός ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἀνατράφηκε στά ἀνάκτορα τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μορφώθηκε ἀναλόγως καί στή συνέχεια ἀσκήτευσε στό Ἅγιο Ὄρος. Παρευρέθηκε στίς Συνόδους πού ἔγιναν στήν Κωνσταντινούπολη τό 1341 κατά τοῦ Βαρλαάμ καί τό 1347 κατά τοῦ ὁμόφρονός του Βαρλαάμ, Ἀκινδύνου. Στίς Συνόδους αὐτές ἀγωνίσθηκε γενναιότατα ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό 1346 ἔγινε Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης γιά 13 χρόνια καί σέ ἡλικία 63 ἐτῶν τό 1359 κοιμήθηκε, ἀφοῦ ἔγραψε πάρα πολλά συγγράμματα. Τό Ἱερό του Λείψανο σώζεται στόν ὁμώνυμο Μητροπολιτικό Ναό Θεσσαλονίκης.
Τόν προβάλλει λοιπόν ἡ Ἐκκλησία κατά τή δεύτερη αὐτή Κυριακή, ὡς συνέχεια καί ἐπέκταση τῆς προηγούμενης, σάν ἕνα εἶδος δεύτερης «Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας», διότι ἡ νίκη τοῦ θείου Γρηγορίου κατά τῶν αἱρετικῶν δοξασιῶν τῶν Δυτικῶν, θεωρήθηκε ὡς νίκη ἀνάλογη μέ τή νίκη κατά τῶν εἰκονομάχων.
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΥΡΩΝΟΣ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ
Κρητικής καταγωγής, ο άγιος Μύρων έδειχνε από την παιδική του ηλικία σύνεση γέροντος και ήταν θερμός εραστής της παρθενίας. Με μεγάλη τιμιότητα ασκούσε το επάγγελμα του ράπτη, αποφεύγοντας τον συγχρωτισμό με τους μουσουλμάνους γείτονές του. Εκείνοι από μίσος εναντίον του έπεισαν ένα παιδί να καταγγείλει ότι ο Μύρων το εβίασε προς αισχρή πράξη. Τον έσυραν με φωνές στον δικαστή, και ο αγνός Μύρων αποκρίθηκε ότι δεν είχε διαπράξει τέτοιο έγκλημα και ότι δεν γνώριζε καν πως μπορεί άνθρωπος να επιδοθεί σε τέτοια πράξη. Κανένας όμως δεν τον πίστεψε και ενώ το πλήθος τον απειλούσε ουρλιάζοντας, ο δικαστής του έθεσε το δίλημμα: να γίνει μωαμεθανός ή να πεθάνει. Ο άγιος απάντησε αμέσως ότι είναι έτοιμος να υποστεί οποιοδήποτε είδος θανάτου για την αγάπη του Χριστού. Αφού πρώτα τον ξυλοκόπησαν με ραβδιά, τον έρριξαν κατόπιν στην φυλακή. Όταν τον ανέκριναν για δεύτερη φορά, ο Μύρων έμεινε ακλόνητος και αδιάφορος στις κολακείες και υποδέχθηκε ατάραχος στην θανατική καταδίκη. Καθ’ οδόν προς τον τόπο της θανάτωσης, εκτός των τειχών, ζητούσε συγχώρεση από τους χριστιανούς. Ύστερα, πέφτοντας στα πόδια του πατέρα του που ακολουθούσε οδυρόμενος, ζήτησε την ευχή του, παρακαλώντας τον να μη λυπάται για τον θάνατό του και με πλήρη ηρεμία παραδόθηκε στους δημίους που τον απαγχόνισαν. Το ίδιο βράδυ, ενώ το σώμα του κρεμόταν ακόμη στο ικρίωμα, οι φρουροί είδαν να το περιβάλλει ουράνιο φως.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 7ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΜΑΡΤΙΟΥ
Μαρκ.β’ 1-12
ΚΕΙΜΕΝΟ
1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
1Ύστερα από μέρες, μπήκε πάλι στην Kαπερναούμ και μαθεύτηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. 2Aμέσως τότε μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, που δε χωρούσαν ούτε στο χώρο μπροστά από την πόρτα. Kι αυτός τους κήρυττε τη διδαχή του. 3Tότε έρχονται σ’ αυτόν κουβαλώντας έναν παράλυτο, που τον σήκωναν τέσσερις άνθρωποι. 4Kι επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη του σπιτιού στο οποίο βρισκόταν, κι αφού άνοιξαν μια τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. 5Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, λέει στον παράλυτο: “Παιδί μου, συγχωρημένες είναι οι αμαρτίες σου”. 6Eκεί, όμως, κάθονταν και μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους, που συλλογίζονταν στο νου τους: 7″Tι βλαστημάει αυτός έτσι; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μονάχα ένας, ο Θεός;” 8Kι επειδή ο Iησούς κατάλαβε αμέσως με το πνεύμα του ότι διαλογίζονται έτσι μέσα τους, τους είπε: “Γιατί τα διαλογίζεστε αυτά μέσα στο νου σας; 9Tι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; 10Για να δείτε όμως, ότι ο Γιος του Aνθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη” ― λέει στον παράλυτο: 11″Σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου”. 12Σηκώθηκε τότε αμέσως και παίρνοντας το κρεβάτι του βγήκε μπροστά σε όλους, έτσι που άρχισαν όλοι να θαυμάζουν και να δοξάζουν το Θεό λέγοντας: “Ποτέ δεν ξανάδαμε κάτι τέτοιο”.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ηρακλείου το άνθος το ευωδέστατον, ως ευσεβείας σε μύρον ύμνοις γεραίρομεν, νεομάρτυς του Χριστού Μύρων μακάριε. Συ γαρ νεότητος ακμήν υπερείδες ανδρικώς και ήθλησας στεροψύχως. Και νυν απαύστως δυσώπει, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.
