ΚΥΡΙΑΚΗ
“Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ο φόβος παραμορφώνει την πραγματικότητα”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ”
Ματθ. 14,22-34

ΚΕΙΜΕΝΟ

22Aμέσως κατόπιν ο Iησούς ανάγκασε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να πάνε πριν απ’ αυτόν στην απέναντι όχθη, ώσπου ν’ απολύσει τα πλήθη. 23Kι αφού απέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί. Kι όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί, 24ενώ το πλοίο βρισκόταν κιόλας καταμεσής της λίμνης ταλαιπωρούμενο από τα κύματα, γιατί ο άνεμος ήταν αντίθετος. 25Kαι κατά την τέταρτη βάρδια της νύχτας ξεκίνησε ο Iησούς να πάει κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. 26Kαι σαν τον είδαν οι μαθητές να περπατά πάνω στη λίμνη, ταράχτηκαν λέγοντας πως είναι φάντασμα, κι από το φόβο τους κραύγασαν. 27Aμέσως τότε τους μίλησε ο Iησούς, λέγοντάς τους: «Θάρρος! Eγώ είμαι, μη φοβάστε «! Aποκρίθηκε τότε ο Πέτρος και του είπε: 28 «Kύριε, αν είσαι εσύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά σου βαδίζοντας πάνω στα νερά». 29Kι εκείνος του είπε: «Έλα». Tότε κατέβηκε ο Πέτρος από το πλοίο και περπάτησε επάνω στα νερά για να έρθει στον Iησού. 30Bλέποντας, όμως, δυνατό τον άνεμο, φοβήθηκε. Kι επειδή άρχισε να βουλιάζει, φώναξε: «Kύριε, σώσε με». 31Aμέσως τότε ο Iησούς απλώνοντας το χέρι του τον έπιασε και του λέει: «Oλιγόπιστε, τι σε έκανε να διστάσεις;» 32Kαι μόλις μπήκαν στο πλοίο κόπασε ο άνεμος. 33Tότε, εκείνοι που βρίσκονταν στο πλοίο, ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντάς του: «Πραγματικά είσαι Γιος Θεού «!

    34Kι αφού πέρασαν απέναντι, αποβιβάστηκαν στη Γεννησαρέτ.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

22Aμέσως κατόπιν ο Iησούς ανάγκασε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να πάνε πριν απ’ αυτόν στην απέναντι όχθη, ώσπου ν’ απολύσει τα πλήθη. 23Kι αφού απέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό για να προσευχηθεί. Kι όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί, 24ενώ το πλοίο βρισκόταν κιόλας καταμεσής της λίμνης ταλαιπωρούμενο από τα κύματα, γιατί ο άνεμος ήταν αντίθετος. 25Kαι κατά την τέταρτη βάρδια της νύχτας ξεκίνησε ο Iησούς να πάει κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. 26Kαι σαν τον είδαν οι μαθητές να περπατά πάνω στη λίμνη, ταράχτηκαν λέγοντας πως είναι φάντασμα, κι από το φόβο τους κραύγασαν. 27Aμέσως τότε τους μίλησε ο Iησούς, λέγοντάς τους: «Θάρρος! Eγώ είμαι, μη φοβάστε «! Aποκρίθηκε τότε ο Πέτρος και του είπε: 28 «Kύριε, αν είσαι εσύ, πρόσταξέ με να έρθω κοντά σου βαδίζοντας πάνω στα νερά». 29Kι εκείνος του είπε: «Έλα». Tότε κατέβηκε ο Πέτρος από το πλοίο και περπάτησε επάνω στα νερά για να έρθει στον Iησού. 30Bλέποντας, όμως, δυνατό τον άνεμο, φοβήθηκε. Kι επειδή άρχισε να βουλιάζει, φώναξε: «Kύριε, σώσε με». 31Aμέσως τότε ο Iησούς απλώνοντας το χέρι του τον έπιασε και του λέει: «Oλιγόπιστε, τι σε έκανε να διστάσεις;» 32Kαι μόλις μπήκαν στο πλοίο κόπασε ο άνεμος. 33Tότε, εκείνοι που βρίσκονταν στο πλοίο, ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντάς του: «Πραγματικά είσαι Γιος Θεού «!

    34Kι αφού πέρασαν απέναντι, αποβιβάστηκαν στη Γεννησαρέτ.

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ , Ματθ.14, 22-34

Ο φόβος παραμορφώνει την πραγματικότητα.

Λοιπόν, σήμερα στο Ευαγγέλιο μεγάλη ταραχή έχει. Μεγάλη ταραχή. Μπήκανε στο πλοίο, τους λέει ο Κύριος: «Μπείτε μέσα στο πλοίο και περάστε απέναντι». Και Αυτός έμεινε πίσω, μετά τον πολλαπλασιασμό, να προσευχηθεί. Και το βράδυ, τετάρτη φυλακή της νυκτός, γύρω τρεις με έξι περίπου, κάπου Απρίλιος μήνας εκεί, θαλασσοταραχή μεγάλη, θόρυβος, αέρας, κύματα, φόβος. Εδώ να πνιγούμε, εκεί να πνιγούμε. Καταλαβαίνετε, δεν είναι απλό πραγματάκι και να ‘ναι και νύχτα. Και ξαφνικά βγάζουν μια κραυγή: «Φάντασμα». Είδαν πάνω στα κύματα κάποιον να περπατάει. Δεν κατάλαβαν ποιος είναι. Νύχτα είναι. Ταραχή υπήρχε.

Αλλά, για δείτε, όμως, τώρα το παράξενο. Ο Κύριος γιατί έρχεται πάνω στα κύματα, για να κάνει επίδειξη δυνάμεως; Για να δείξει ότι: «Κοιτάξτε εγώ εξουσιάζω τη φύση, περπατάω πάνω στα κύματα, κάνω ό,τι θέλω». Πώς Τον κατάλαβαν, πώς το είδαν, πώς το αντιλήφθηκαν ότι φάντασμα είναι, αφού ήταν νύχτα. Νύχτα. Ταραχή υπήρχε. Άντε και κάτι κατάλαβαν μέσα στη νύχτα. Πώς Τον άκουσαν να μιλάει και να λέει. Δεν έκραξε. Οι μαθηταί έκραξαν από τον φόβο. Ο Χριστός δεν έκραξε. Μίλησε. «Λέγε». Μίλησε, απλά μίλησε. Πώς Τον άκουσαν μέσα σε τόση ταραχή, μέσα σε τόση θύελλα; Πώς Τον άκουσαν; «Εγώ είμαι». Δεν είπε: «Μη φοβάστε, δεν είμαι φάντασμα». Είπε: «Εγώ είμαι. Μην ταράζεστε, μη φοβάστε».

Πόσες φορές κτυπάμε το τηλέφωνο ενός σπιτιού και μας λένε:

– Ποιος είναι;

– Εγώ είμαι.

Με κατάλαβε από τη φωνή. Με αναγνώρισε από τη φωνή. Η φωνή, που βγαίνει από μέσα μας, εκφράζει τον εσωτερικό μας κόσμο. Εκφράζει τη χαρά, τη λύπη, τον θυμό, την ένταση, την πονηριά. Τα βγάζει αυτή η ευλογημένη φωνή, από μέσα μας. Και αν δεν τα βγάλει η φωνή, τα βγάζει το βλέμμα μας. Και τότε τι γίνεται; Ανακατώνονται τα πάντα. Γιατί δουλεύει η υποκρισία. Και μετά τι γίνεται; Σε εμένα που βλέπω και ακούω, δουλεύει η φαντασία.

Προσέξτε να δείτε. Οι μαθηταί από τον φόβο έκραξαν: «Φάντασμα είναι». Δεν μπόρεσαν να σκεφτούν λογικά και να πουν: «Για να δούμε, τι είναι αυτό; Τι φάντασμα είναι αυτό; Τι θα πει φάντασμα είναι; Πριν από λίγο ήμασταν με τον Ιησού Χριστό». Αντί να κράξουν και να πουν: «Κύριε, σώσε μας».

Ναι, αλλά ο Πέτρος μετά σαν μπήκε στη θάλασσα, στο κύμα και είδε ότι βουλιάζει. Ήταν ο έξυπνος: «Πες μου να περπατήσω πάνω στα κύματα αν δεν είσαι Εσύ». Μα Τον βλέπεις τώρα. Είναι κοντά σου, Τον βλέπεις.

Ο φόβος τι μας κάνει; Ξέρετε τι μας κάνει ο φόβος; Μας κάνει να μη βλέπουμε την πραγματικότητα, αλλά να βλέπουμε αυτό που φανταζόμαστε. Ο φόβος είναι σαν κάποιους καθρέφτες παλιός που σε παραμορφώνανε. Έτσι είναι. Ο φόβος παραμορφώνει την πραγματικότητα, και τότε αρχίζει και δημιουργεί φαντασίες. Και δημιουργούμε μια ζωή με φαντασίες, όχι με πραγματικότητα.

Αυτή είναι μια τέχνη του διαβόλου, προσέξτε σπουδαία τέχνη του διαβόλου, που μας μεταφέρει μηνύματα, για να μας δημιουργήσει φόβο. Φόβο. Όχι αγάπη.

«Η αγάπη, λέει η Αγία Γραφή, έξω βάλει τον φόβο» (ΑΊω.4,18). Η αγάπη διώχνει τον φόβο.

Θα μου πείτε, οι μαθηταί δεν αγαπούσαν τον Χριστό; Τον αγαπούσαν. Αλλά εκείνη την ώρα, δεν άφησαν να δουλέψει η αγάπη τους. Άφησαν να δουλέψει ο φόβος. Και ο Κύριος γι’ αυτό το έκανε. Για να τους δείξει ότι δεν πρέπει στη ζωή μας να δουλεύουμε με τον φόβο μας.

Πόσες φορές λέμε:

– Πω πω! Θα κάνω εγχείρηση, άρα θα πετύχει, δε θα πετύχει;

– Αρρώστησα, θα γίνω καλά, δε θα γίνω καλά;

Τι είναι αυτό; Φόβος. Και αυτός ο φόβος μετά αρχίζει να δημιουργεί στο μυαλό μας φαντασίες.

– Α, μου είπε έτσι, άρα δε θα πάνε καλά.

– Α, μου είπε εκείνο, καλά θα πάνε.

Και βγάζουμε συμπεράσματα από το πώς μας μιλάει κάποιος. Αν είναι ο πνευματικός μας κιόλας και χαρεί και σου πει:

– Όλα καλά θα πάνε, μπράβο! Όλα καλά θα πάνε.

Πού είναι η αγάπη μας προς τον Κύριο, που σταυρώθηκε και θυσιάστηκε για μας; Και να πούμε: «Κύριε, εγώ σ’ αγαπώ, ό,τι θέλεις για μένα ας γίνει». Εδώ μιλάει τώρα η λογική και όχι η φαντασία μας.

Και στην εποχή μας, πόσες τέτοιες τρομοκρατικές προτροπές, μηνύματα από ψευδόχριστους και αντιχρίστους, και δεν το καταλαβαίνετε. Και ψευδοπροφήτες. Έρχονται μηνύματα:

– Αυτό θα γίνει, εκείνο θα γίνει, τρέξε κάνε αυτό, τρέξε κάνε το άλλο.

Και όταν με ρωτούν, εγώ απαντώ μέσα από την Αγία Γραφή, και ξέρετε τι μου κάνουν; Μου στέλνουν μηνύματα εφημερίδας:

– Κι όμως η εφημερίδα λέει έτσι.

– Παιδάκι μου, εγώ σου λέω τι λέει η Αγία Γραφή κι εσύ δεν καταλαβαίνεις, μου λες τι λέει η εφημερίδα και το τι λέει το διαδίκτυο; Εγώ σου λέω τι λέει ο Απόστολος Παύλος, η Αποκάλυψη, και ούτω καθεξής, κι εσύ μου λες τι είπε ο τάδε Γέροντας και ο τάδε Γέροντας;

Δηλαδή, τι κάνουμε; Πώς μας κοροϊδεύει ο διάβολος και μας παραμορφώνει την πραγματικότητα; Και η πραγματικότητα είναι μόνο στην Αγία Γραφή, μόνο στην Αγία Γραφή. Αλλά όταν φοβάμαι, και την Αγία Γραφή την παραμορφώνω, αυτό που κάνουν και οι αιρετικοί.

Και στο σπίτι μας πολλές φορές ο φόβος παραμορφώνει την πραγματικότητα.

– Δε μου μίλησε καλά ο άντρας μου που ήρθε, άρα κάτι έχει στο μυαλό του.

Και δεν έχει τίποτα αυτός.

– Δε μου μίλησε, με είδε στον δρόμο και δε με μίλησε, άρα δε με αγαπάει.

Πόσες τέτοια συμπεράσματα βγάζουμε; Και δεν είναι της λογικής μας, είναι της φαντασίας μας. Και ξέρετε τι λέει ο Κύριος, ότι: «Στους εσχάτους χρόνους θα πλανήσει ο Αντίχριστος ή δυνατόν και τους εκλεκτούς» (Ματθ.24,24). Τους εκλεκτούς, πώς θα τους πλανήσει; Με το να τους βάζει φόβους και φόβητρα και φαντασίες. Και όχι να έχουμε οδηγό την Αγία Γραφή. Γιατί;

Διότι δε μάθαμε να βλέπουμε καλά. Όταν έχουμε φαντασία δεν ενεργούμε σύμφωνα με αυτό που βλέπουμε, αλλά σύμφωνα με αυτό που φανταζόμαστε ότι είναι. Δεν είναι καθαρά τα μάτια μας. Λέει ο Χριστός, στην Αποκάλυψη, στην Εκκλησία της Λαοδικίας (Αποκ.3,17) -να γιατί δεν είναι καθαρά τα μάτια μας-:

– Λες ότι είσαι πλούσιος, με πλούτυκα πνευματικά, υλικά. «Πάω καλά στη ζωή μου, όλα καλά είναι, δεν έχω ανάγκη κανέναν. Δε χρειάζομαι, πορεύομαι εγώ στη ζωή». Ταλαίπωρε, λέει. Πάρε κολλύριο να βάλεις τα μάτια σου. Να δεις ότι είσαι πτωχός, γυμνός και ταλαίπωρος.

Η Εκκλησία είναι όπου είναι ο Επίσκοπος. Και όταν ο Επίσκοπος κάνει μια εκδήλωση τοπικής εμβέλειας, οφείλουμε να είμαστε κοντά στον Επίσκοπο.

– Τα μάτια σου το είδαν;

– Όχι δεν το είδαν.

– Τα αυτιά σου το άκουσαν;

Ακούμε, τι λέει ο καλός Θεός; Δεν ακούμε. Γι’ αυτό λέει ο Κύριος: «Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω» (Μαρκ.4,9). Όλοι έχουμε αυτιά. Ακούμε; Όχι δεν ακούμε. Ακούμε και βλέπουμε το εγώ μας.

– Εγώ ξέρω. Εγώ δεν είμαι έτσι. Εγώ δεν είμαι αυτό. Εγώ δεν είμαι εκείνο.

Και πορεύεται ο καθένας κατά την φαντασία του, γιατί η γνώμη μας δεν είναι καθαρή. Είναι γεμάτη πάθη, γεμάτη εμπάθειες, γεμάτη ζήλειες, γεμάτη κακίες, γεμάτη αντίδραση σε κάθε τι. Ο ταπεινός και ο απλός, ο καθαρός στην καρδιά άνθρωπος φαίνεται από το πώς κινείται στο σπίτι του, τι μηνύματα μεταφέρει στα παιδιά του, στη γυναίκα του. Μηνύματα ειρήνης ή μηνύματα φόβου;

– Κάτσε καλά, γιατί θα τις φας.

Ναι, εντάξει, θα παιδαγωγήσουμε το παιδί μας, θα μιλήσουμε και στη γυναίκα μας ή στον άντρα μας λίγο πιο αυστηρά, αλλά δεν μπορεί να προηγηθεί η αγάπη; Δεν μπορεί να προηγηθεί η ειρήνη που προέρχεται από την αγάπη; Γιατί πρέπει να είμαστε όλο φόβητρα; Γιατί πρέπει να είμαστε όλο τρομοκρατία;

Ο χριστιανός, αγαπητοί μου, καθαρίζει τα μάτια με την πνευματική του ζωή. Βλέπει τον εαυτό του. Άμα δε δεις καλά τον εαυτό σου, ούτε τα έξω από σένα θα τα δεις καλά. Δε βλέπεις αυτό που έχεις μέσα σου και θα δεις αυτό που είναι απέξω σου; Άμα δεν ακούς τη φωνή του εαυτού σου και δεν την ξεκαθαρίζεις από τη φωνή του εγωισμού σου, πώς να ακούσεις τα απέξω; Δε θα τ’ ακούσεις. Όλα θα τα ερμηνεύσεις όπως σε βολεύουν εσένα και όχι όπως βολεύει στην αγάπη του Θεού, για να μας σώσει.

Άρα, λοιπόν, και οι μαθητές, τι δίδαγμα πήραν από τον Κύριο; Τι δίδαγμα πήραν; Να μην έχουν εμπιστοσύνη σε αυτό που η φαντασία τους τούς λέει και βλέπουν.

Πάμε να χαιρετίσουμε ένα ιερό λείψανο. Ο προηγούμενος λέει:

– Ευωδίαζε.

Πάω εγώ να το προσκυνήσω, δεν ευωδίαζε.

– Άρα, δε με θέλει εμένα ο Άγιος.

Έβγαλα το συμπέρασμα, πάει, τελείωσε.

Παρακάλεσα τον Θεό. Μου λέει κάποιος μία φορά, έβγαινα από την εκκλησία:

– Είπα και εγώ να ανάψω ένα κεράκι. Άντε να πάω στην εκκλησία να ανάψω ένα κεράκι. Άναψα το κεράκι και μόλις έβγαινα απ’ έξω έπεσα, έσπασα το πόδι. Και είπα, δεν ξανάρχομαι άλλη φορά.

Δηλαδή, τι είναι εμπόριο είναι η πίστις και η αγάπη μας προς τον Θεό; «Θα σου δώσω δέκα, θα μου δώσεις είκοσι. Δε μου δίνεις, δε σου δίνω τίποτα. Σου έταξα μία λαμπάδα να με κάνεις καλά. Δε με έκανες καλά, δεν ξαναέρχομαι στην εκκλησία». Εμπόριο, δοσοληψία. Σου έδωσα, να μου δώσεις. Και δεν περιμένουμε, το πώς και το πότε, ο Κύριος θα απαντήσει.

Έκραξαν, λοιπόν, οι μαθηταί. Ο άνθρωπος που έχει αγάπη προς τον Θεό. «Και η αγάπη προς τον Θεό φαίνεται από την αγάπη προς τον πλησίον», λέει.

Άρα, λοιπόν, για να ψάξουμε τις καρδιές μας. Γιατί φοβόμαστε στη ζωή μας; Γιατί τρομάζουμε; Γιατί ανησυχούμε; Όχι γιατί δεν αγαπήσαμε τον Θεό. «Είσαι ψεύτης, λέει. Άμα δεν αγαπάς τον πλησίον σου, λέει, ούτε εμένα μ’ αγαπάς» (Α΄Ιω.4,20). Άντε να δούμε πώς αγαπάμε τον πλησίον μας, τον άνθρωπό μας, την οικογένειά μας, τον άντρα μας, τη γυναίκα μας. Πώς τον αγαπάμε; Με λόγια; Ε, όχι, τα λόγια είναι αέρας. Με πράξη. Με πράξη. Πηγαία. Έμπρακτη. Και παλεύουμε.

Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου, έτσι να καθαρίσουμε τα μάτια και τα αυτιά μας, ώστε να μη βλέπουμε τις φαντασίες μέσα από τον φόβο μας, αλλά να βλέπουμε καθαρά και να ακούμε καθαρά τη φωνή του Θεού.

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.