ΕΟΡΤΗ
“ΚΟΙΜΗΣΗ & ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Ας μην κλείνουμε το στόμα της Παναγίας μας”

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2026

Η Κοίμησις και Μετάστασις της Υπεραγίας Θεοτόκου

ΑΣ ΜΗΝ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ

Καθίστε. Ήθελα να σας πω δυο λόγια, σοβαρά, σοβαρά, για την Παναγία μας.

Μόλις τελειώσω την ομιλία, ελάτε εδώ να συνταχθείτε για Θεία Κοινωνία. Έτσι, μην ανησυχείτε.

Ξέρετε ότι εάν κλείσουμε το στόμα της Παναγίας μας, αν το κλείσουμε, το φιμώσουμε, καταστραφήκαμε. Προσέξτε, καταστραφήκαμε.

Θα μου πείτε, κλείνουμε το στόμα της Παναγίας μας; Ναι. Το κλείνουμε; Ναι. Και σας προκαλούμε εμείς (οι ιερείς) να το κλείνουμε το στόμα της Παναγίας. Εμείς σας προκαλούμε, σε μια εποχή που δεν ξέρουμε τι κάνουμε, γιατί το κάνουμε. Νομίζουμε ότι τελούμε ευλαβικά σχήματα, κι όμως καταστρεφόμαστε. Και δεν το καταλαβαίνουμε.

«Α, καλά είμαστε». Αν ψάλλουμε ωραία, θα πούμε: «Α, τι ωραία ψαλμωδία ήταν». Αν κατανύχθηκα όμως; Δηλαδή η ψαλμωδία θα μου δώσει κατάνυξη, ή το Πνεύμα το Άγιο που θα έρθει να μου δώσει κατάνυξη; Το Πνεύμα το Άγιο σε κακότεχνη ψυχή δεν κατοικεί, άρα πώς θα έχω κατάνυξη εγώ; Επειδή έψαλε ο ψάλτης ωραία, επειδή έψαλε ο παπάς ωραία; Λάθος. Λάθος.

Ποιο είναι το μεγάλο λάθος που κάνουμε; Εμείς πρώτα σαν Εκκλησία. Ξέρετε τι μνημονεύουμε σήμερα; Τα δίπτυχα της Εκκλησίας, που λένε τι πρέπει να μνημονεύσουμε. Όχι το Συναξάρι. Το Συναξάρι τα λέει ωραία ,αλλά εμείς ψαλιδίζουμε, ψαλιδίζουμε, ψαλιδίζουμε και τελικά τι θα μείνει;

Λέμε: «Χριστός ο αληθινός Θεός ημών, ταις πρεσβείαις της Παναχράντου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, ης την Κοίμησιν εορτάζομεν». Στοπ. Δηλαδή, σήμερα, γιορτάζουμε την Κοίμηση, τον θάνατο της Παναγίας μας; Καταλαβαίνουμε τι κάνουμε; Δε γιορτάζουμε και την Μετάσταση; Εδώ είναι η ουσία του θέματος. Ψαλιδίζουμε την Μετάσταση, άρα θάνατος. Μην περιμένεις τίποτα. Και τι κάνουμε; Ανοήτως πάλι.

Προσέξτε πόσο ανόητοι είμαστε. Τι λέμε; Θα ψάλουμε τα εγκώμια της Παναγίας και πενθούμε. Είναι δυνατόν να εγκωμιάζεις κάποιον και να κλαις; Είδατε, αντιφατικό; Δηλαδή επαινώ κάποιον και κλαίω, δε χαίρομαι; Επιτάφιος θρήνος για τον Ιησού Χριστό έχει εγκώμια, χάσαμε κάτι πολύ σπουδαίο. Αλλά δεν είναι επιτάφιος θανάτου.

Στην Υπεραγία Θεοτόκο είμαστε όλο πένθος. Πάμε στον τάφο, πάμε στον επιτάφιο, πάμε εκεί, πάμε και ψάλουμε. Έχουμε κατάνυξη, ευλάβεια. Νομίζουμε ότι πενθούμε την Παναγία.

Να σας πω κάτι; Τι σημαίνει κάνω περιφορά, κάνω λιτανεία, κάνω τον επιτάφιο ενός Αγίου, κάνω τη λιτανεία ενός Αγίου. Ξέρετε τι σημαίνει; Το πήραμε από τον Πανάγιο Τάφο της Υπεραγίας Θεοτόκου, και του Ιησού Χριστού, όπου όταν πέθανε η Παναγία, σαν άνθρωπος, (αφού πέθανε ο Χριστός δεν θα πεθάνει κι αυτή; Έπρεπε να ακολουθήσει). Την πήραν από το σπίτι της, όπου πέθανε, και την πήγαν εκεί που είναι ο τάφος και την έθαψαν. Άρα τι κάνουμε; Μία πομπή. Τι πομπή; Πένθους; Μα αν κάναμε πομπή πένθους, τότε αυτό το σώμα που χώρισε από την ψυχή αρχίζει να φθείρεται.

Κι αν την τρίτη μέρα, λέμε, αναστήθηκε ο Χριστός, πού το ξέρεις ότι αναστήθηκε την τρίτη μέρα; Την τρίτη μέρα Τον είδαμε εμείς ότι δεν είναι στον τάφο. Δεν ξέρουμε πότε αναστήθηκε ο Χριστός. Πότε το σώμα της Υπεραγίας Θεοτόκου έφυγε από τον τάφο; Πότε; Όταν ανοίξαμε τον τάφο και είδαμε ότι δεν είναι μέσα. Ναι, αλλά πότε; Μπήκα στο σπίτι μου και είδα ότι μου λείπουν τα χρυσαφικά. Ναι. Πότε μπήκε ο κλέφτης; Ξέρω; Όχι.

Άρα λοιπόν, λέει η Αγία Γραφή, για να μη φαίνεται ότι λέω δικά μου: «οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι ὑπὸ τῆς φθορᾶς τὸν ἀρχηγὸν τῆς ζωῆς» (Πράξ. γ΄ 15). Πώς είναι δυνατόν εσύ Παναγία που γέννησες την Ζωή να εξουσιάζεσαι από τον θάνατο; Είναι δυνατόν; Όχι βέβαια. Γι’ αυτό και στην Εκκλησία μας γιορτάζουμε Κοίμηση και Μετάσταση μαζί. Κοίμηση και Μετάσταση μαζί. Δεν πέθανε η Παναγία. Δεν έπαψε η Παναγία να προσεύχεται για μας. Δεν έπαψε να έχει το ενδιαφέρον της για μας. Το ενδιαφέρον της Παναγίας Θεοτόκου είναι πάντοτε.

Και δεν ήταν δυνατόν ο Ιησούς Χριστός ως ζωή, σώμα και ψυχή, σώμα και ψυχή, ως άνθρωπος, να είναι εκεί στον θρόνο του Θεού και η Παναγία να είναι χωρισμένη και να νιώθει, τι, το σώμα της την φθορά; Θα πει κανείς: «Γινότανε θαύμα». Ε, όχι, μην τα βάζουμε όλα στα θαύματα. Ας κάνουμε και λίγο Θεολογία. Η Υπεραγία Θεοτόκος μόλις εκοιμήθη τέλεσε τη διαδρομή, που τελούμε για όλους τους Αγίους. Κάνουμε περιφορά ενός Αγίου; Τι σημαίνει; Φεύγω από τον τόπο του μαρτυρίου, από τον σταυρό φεύγω, και πηγαίνω στον τάφο. Τάφο σημαίνει ανάσταση. Τάφος σημαίνει ανάσταση. Είναι η θύρα, μέσα από την οποία περνάει ο άνθρωπος και πορεύεται προς την Ζωή. Δε σημαίνει νέκρωσις. Άρα λοιπόν, παίρνω την Υπεραγία Θεοτόκο και την πάω εκεί που είναι ο τάφος, που είναι η Ζωή. Και περιμένω την ζωή και την ανάσταση και τη δική μου.

Αν όμως γιορτάζω την νέκρωση της Θεοτόκου. Εκεί καταντούμε, γιατί ψαλιδίζουμε, ψαλιδίζουμε, ψαλιδίζουμε και από την Θεία Λειτουργία και από την Προσκομιδή και από άλλα σημεία, που δεν τα ξέρετε εσείς. Τα ψαλιδίζουμε. Γιατί ο διάβολος δε θέλει να ακούει για την Παναγία. Δε θέλει να ακούει για την Παναγία, γιατί Αυτή του καταστρέφει τα πάντα.

Υπάρχει μία εικόνα στο Άγιον Όρος, δε θυμάμαι πού, στο Βατοπαίδι, δε θυμάμαι, που ο Χριστός κρατάει την Υπεραγία Θεοτόκο αγκαλιά. Όχι, η Παναγία κρατάει τον Χριστό αγκαλιά, η Παναγία κρατάει τον Χριστό αγκαλιά -λάθος το είπα. Και ο Ιησούς Χριστός ως βρέφος έχει το χέρι στο στόμα της Παναγίας και της λέει: «Πάψε! Πάψε να προσεύχεσαι! Πήρα απόφαση να τους καταστρέψω!» Καταλαβαίνετε! Δε σημαίνει ότι ο Θεός είναι χειρότερος από εμάς, αλλά βλέπει ότι δε διορθωνόμαστε! Δε διορθωνόμαστε!

Και της λέει: «Δεν πας να προσευχηθείς εσύ; Δεν πας να πεις ό,τι θέλεις! Δεν πας να κάνεις ό,τι θέλεις! Μόλις βγω από την εκκλησία τα ξέχασα όλα και ξαναγυρίζω στον παλιό μου εαυτό! Κάνω αυτό που εγώ ξέρω! Κάνω αυτό που εγώ κατάλαβα! Εγώ! Εγώ! Εγώ!» Που δεν ξέρουμε καν τον εαυτό μας. Είμαστε μια μπάλα, μπάλα χρυσού, ασχημάτιστη. Δεν είμαστε ένα κόσμημα. Χρυσή είναι η μπάλα. Χρυσό είναι και το κόσμημα. Αλλά, άμα σου έλεγε κανείς:

– Πάρε μια μπάλα ακανόνιστη.

Λες:

– Τι να την κάνω;

Παίρνεις χρυσάφι. Και όταν παντρεύεστε, στεφάνια βάζουμε στο κεφάλι. Που σημαίνει κατεργασμένο υλικό, κατεργασμένο. Είμαστε εικόνες Θεού, χρυσάφι είμαστε, εικόνες Θεού. Αλλά άμα είσαι ακατέργαστο, πρέπει να μπεις μέσα στο πυρ, στο χωνευτήρι, για να φύγει η βρωμιά, και να γίνεις πιο χρυσός κι απ’ ότι ήσουνα!

Αγαπητοί μου! Μην ακούτε, το επαναλαμβάνω, μην ακούτε, μη δέχεστε τίποτα από το διαδίκτυο σας παρακαλώ πολύ. Τί-πο-τα! Να το πω; Τί-πο-τα! Ούτε να παίρνετε ευχούλες, από τον έναν τον άλλον κάτι λουλουδάκια, κάτι τέτοια και «Καλή Παναγιά, καλή Δευτέρα, καλό Σαββατοκύριακο». Τι δουλειά έχουμε εμείς εκεί μέσα; Έχουμε τον πλούτο των Αγίων μας! Έχουμε την προσευχή μας! Δεν ξύπνησες το πρωί, δεν ευχήθηκες για τους φίλους σου, για τους ανθρώπους σου; Τα μηνύματα στο κινητό γιατί τα στέλνεις; Σε βάζει ο διάβολος, ώστε πηγαίνοντας να στείλεις ένα μήνυμα, παπ, να δεις και κάτι άλλο Και παπ και κάτι άλλο, και κάτι άλλο. Και τι κάνουμε μετά; Τι κάνουμε μετά;

Αγαπητοί μου, ας μην κλείνουμε το στόμα της Παναγίας μας με τις ανοησίες, με την έννοια δεν έχουμε λογική τι κάνουμε! Δεν έχουμε λογική τι κάνουμε! Πολλές γυναίκες φοράνε και μαύρα εκείνη την ημέρα. «Ε, σου λέει, πενθούμε την Παναγία». Κακομοίρα! Αν της έκλεισες το στόμα της Παναγίας, γιατί πέθανε, τότε ποιος θα πρεσβεύει για σένα, ποιος θα σε σώσει μετά; Ποιος;  Αυτήν έστειλε τον Υιό της εδώ, τον Υιό της Τον γέννησε, Τον έφερε. Ποιος Άγιος μας έστειλε εδώ τον Ιησού Χριστό; Κανένας. Είναι η μόνη, η μόνη.

Και μάλιστα ξέρετε τι θέση έχει η Υπεραγία Θεοτόκος, που δεν την έχει κανένας Άγιος. Ούτε ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, που είναι ο ανώτερος από όλους που γεννήθηκε. Τα δευτερία Της Τριάδος. Όπως είναι η Αγία Τριάδα, Αυτή είναι δεύτερη, και όλοι οι άλλοι είναι υπόλοιποι. Δεύτερη.

Λοιπόν, το στόμα αυτής Της Υπεραγίας Θεοτόκου, της μάνας μας, ας μην το κλείνουμε, για να μπορεί να προσεύχεται για μας, και να παρακαλάει για μας, για να γλιτώσουμε από τον κίνδυνο της εποχής μας. Κίνδυνος της εποχής μας δεν είναι οι ταυτότητες, δεν είναι ο ψηφιακός αριθμός. Δεν είναι όλα αυτά που μας λένε. Δεν είναι όλα αυτά που λένε στο διαδίκτυο. Μην τα ακούτε όλα αυτά. Και ας τα λέει όποιος θέλει. «Και άγγελος εξ ουρανού, λέει, ο Απόστολος Παύλος, να ‘ρθει, Άγγελος εξ ουρανού να ‘ρθει, και δε σας λέει αυτά που είναι γραμμένα εδώ στην Αγία Γραφή, καθαρά και ξάστερα, όχι με υποθέσεις και φαντασίες, μην τους δέχεστε» (Γαλ.1,6-12). Και το έχω πει πάλι, κυκλοφορούν πολλοί ψευδόχριστοι, ψευδοπροφήτες. Πώς θα έρθει ο ψευδοπροφήτης με πινακίδα; Πώς θα κυκλοφορήσει; Μέσα από το διαδίκτυο. Μέσα από μια ευλάβεια μέσα από μια σεμνότητα, για να σε εξαπατήσει.

Μην κλείνετε, λοιπόν, το στόμα της Παναγίας μας.

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.
• Δείτε ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ:

Ακολουθεί μια περιεκτική περίληψη των βασικών σημείων της ομιλίας:

• Η Κοίμηση και η Μετάσταση: Η ομιλία επισημαίνει ότι η Εκκλησία δεν εορτάζει απλώς έναν θάνατο (νέκρωση) κατά την εορτή της Παναγίας, αλλά την Κοίμηση και τη Μετάσταση μαζί, καθώς η Ζωή δεν είναι δυνατόν να εξουσιαστεί από τη φθορά. Η καθιέρωση πένθους ή η μαύρη ενδυμασία θεωρούνται λανθασμένες πρακτικές που «ψαλιδίζουν» τη θεολογική αλήθεια της Ανάστασης.
• Ο ρόλος της Υπεραγίας Θεοτόκου: Η Παναγία κατέχει μοναδική θέση, υπεράνω όλων των Αγίων («τα δευτερία της Τριάδος»), ως η Μητέρα που έφερε τον Χριστό στον κόσμο. Ο ομιλητής τονίζει ότι η προσευχή της είναι συνεχής και αδιάλειπτη υπέρ του ανθρώπου.
• Η κριτική στην επιφανειακή ευλάβεια: Καυτηριάζεται η τυπική και εξωτερική συμμετοχή στη λατρεία (όπως η εστίαση στην ωραία ψαλμωδία αντί της εσωτερικής κατάνυξης) και η αναπαραγωγή επιφανειακών μηνυμάτων και ευχών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
• Πνευματικός εφησυχασμός και πλάνη: Επισημαίνεται ότι η πραγματική καταστροφή προέρχεται από την απομάκρυνση από την ουσιαστική μετάνοια και τη θεολογία, ενώ γίνεται προειδοποίηση απέναντι στην παραπληροφόρηση και τους σύγχρονους «ψευδοπροφήτες» που διακινούνται κυρίως μέσω του διαδικτύου.