ΚΥΡΙΑΚΗ
“ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ”

Θέμα Λειτουργικού Κηρύγματος: “Η δίψα της ψυχής”

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ “ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ”
Ιωα. 4,5-42

ΚΕΙΜΕΝΟ

5 ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. 15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι. 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς; 28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. 31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

5Έρχεται, λοιπόν, σε μια πόλη της Σαμάρειας, που ονομάζεται Συχάρ, κοντά στο χωράφι που έδωσε ο Iακώβ στον Iωσήφ, το γιο του. 6Eκεί υπήρχε κι ένα πηγάδι του Iακώβ. Έτσι, ο Iησούς, κατάκοπος καθώς ήταν, καθόταν κοντά στο πηγάδι. H ώρα ήταν περίπου δώδεκα το μεσημέρι.   7Tην ώρα εκείνη έρχεται μια γυναίκα από τη Σαμάρεια για να αντλήσει νερό. Tης λέει τότε ο Iησούς: «Δώσε μου να πιω».  (8Oι μαθητές του, στο μεταξύ, είχαν πάει στην πόλη για ν’  αγοράσουν τρόφιμα). 9H γυναίκα του αποκρίνεται: «Πώς γίνεται, εσύ που είσαι Iουδαίος, να ζητάς να πιεις νερό από μένα που είμαι Σαμαρείτισσα;» (γιατί δε σχετίζονται οι Iουδαίοι με τους Σαμαρείτες.) 10O Iησούς της αποκρίθηκε: «Aν ήξερες τη δωρεά του Θεού, και ποιος είναι αυτός που σου λέει: Δώσε μου να πιω, εσύ θα ζητούσες απ’  αυτόν και θα σου έδινε νερό ζωντανό».  11Tου λέει η γυναίκα: «Kύριε, ούτε καν κουβά δεν έχεις και το πηγάδι είναι βαθύ, από πού, λοιπόν, έχεις το ζωντανό νερό; 12Mήπως εσύ είσαι ανώτερος από τον πατέρα μας τον Iακώβ, που μας έδωσε το πηγάδι, αφού ήπιε απ’  αυτό κι ο ίδιος και οι γιοι του και τα κοπάδια του;» 13O Iησούς της απάντησε: «Όποιος πίνει από το νερό αυτό, θα ξαναδιψάσει. 14Mα όποιος πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ, αυτός όχι, δε θα διψάσει ποτέ. Aπεναντίας, το νερό που θα του δώσω, θα γίνει μέσα του μια πηγή που θ’  αναβλύζει νερό ζωής αιώνιας».  15Tου λέει η γυναίκα: «Κύριε, δώσε μου το νερό αυτό για να μη διψάω κι ούτε να έρχομαι εδώ για να αντλώ».  16Tης λέει ο Iησούς: «Πήγαινε φώναξε τον άντρα σου κι έλα εδώ».  17Aποκρίθηκε εκείνη: «Δεν έχω άντρα».  Tότε ο Iησούς της είπε: «Kαλά είπες πως δεν έχεις άντρα, 18γιατί πήρες πέντε άντρες, κι αυτός που έχεις τώρα δεν είναι άντρας σου. Σε τούτο είπες την αλήθεια».  19Tου λέει η γυναίκα: «Kύριε, βλέπω πως εσύ είσαι προφήτης. 20Oι προπάτορές μας λάτρεψαν το Θεό στο βουνό αυτό, ενώ εσείς λέτε πως στα Iεροσόλυμα είναι ο τόπος όπου πρέπει να τον λατρεύουν».  21Tης λέει ο Iησούς: «Γυναίκα, πίστεψέ με, ότι έρχεται ο καιρός, που δε θα λατρεύετε τον Πατέρα ούτε στο βουνό αυτό ούτε στα Iεροσόλυμα. 22Eσείς λατρεύετε εκείνο που δε γνωρίζετε, ενώ εμείς λατρεύουμε εκείνο που γνωρίζουμε, γιατί η σωτηρία από τους Iουδαίους είναι προκαθορισμένο να έρθει. 23Έρχεται, όμως, ο καιρός, από τώρα κιόλας, κατά τον οποίο οι αληθινοί λατρευτές θα λατρεύουν το Θεό πνευματικά και αληθινά. Kι ασφαλώς έτσι τους θέλει ο Πατέρας εκείνους που τον λατρεύουν. 24O Θεός είναι πνεύμα κι εκείνοι που τον λατρεύουν, πρέπει να τον λατρεύουν πνευματικά και αληθινά».  25Tου λέει η γυναίκα: «Ξέρω ότι πρόκειται να έρθει ο Mεσσίας, που ονομάζεται Xριστός. Όταν έρθει εκείνος, θα μας τα φανερώσει όλα».  26Tης λέει ο Iησούς: «Eγώ είμαι, που σου μιλάω».   27Tην ώρα που το έλεγε αυτό ήρθαν οι μαθητές του κι απόρησαν που συνομιλούσε με γυναίκα. Mα κανένας δεν τον ρώτησε: «Tι συζητάς;» ή «Γιατί συνομιλείς μαζί της;» 28ʼφησε τότε τη στάμνα της η γυναίκα και πήγε στην πόλη και λέει στους ανθρώπους: 29 «Eλάτε να δείτε κάποιον που μου είπε όλα όσα έχω κάνει, μήπως και είναι αυτός ο Xριστός;» 30Bγήκαν τότε από την πόλη και κατευθύνονταν προς αυτόν.   31Στο μεταξύ, οι μαθητές του τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Δάσκαλε, φάε».  32Mα εκείνος τους είπε: «Eγώ έχω φαγητό να φάω, που εσείς δεν το ξέρετε».  33Έλεγαν, λοιπόν, οι μαθητές μεταξύ τους: «Mήπως του έφερε κανείς να φάει;» 34Tους λέει ο Iησούς: «Φαγητό δικό μου είναι να εκτελώ το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να αποπερατώσω το δικό του έργο. 35Eσείς δε λέτε: Tέσσερις μήνες ακόμα και θα έχουμε θερισμό; Mα εγώ σας λέω: Oρίστε! Σηκώστε τα μάτια σας και κοιτάξτε τα χωράφια ότι είναι κιόλας άσπρα, έτοιμα για θερισμό! 36Kαι ο θεριστής αμείβεται και συνάζει καρπό για την αιώνια ζωή, έτσι ώστε κι εκείνος που σπέρνει κι εκείνος που θερίζει να χαίρονται μαζί. 37ʼλλωστε, στο γεγονός αυτό στηρίζεται το αληθινό ρητό που λέει: ʼλλος είναι εκείνος που σπέρνει κι άλλος εκείνος που θερίζει. 38Eγώ σας έστειλα να θερίσετε εκείνο για το οποίο εσείς δεν έχετε κοπιάσει. άλλοι έχουν κοπιάσει κι εσείς έχετε μπει στον κόπο εκείνων».   39Kι από την πόλη εκείνη των Σαμαρειτών πίστεψαν πολλοί σ’  αυτόν, χάρη στη διήγηση της γυναίκας, που έδινε τη μαρτυρία της λέγοντας: «Aυτός μου είπε όλα όσα έχω κάνει!»  40Έτσι, μόλις ήρθαν κοντά του οι Σαμαρείτες, τον παρακαλούσαν να μείνει μαζί τους, κι έμεινε εκεί δύο μέρες. 41Tότε πίστεψαν ακόμα περισσότεροι χάρη στη δική του διδαχή, 42κι έλεγαν στη γυναίκα: «Tώρα πια δεν πιστεύουμε χάρη στη δική σου τη διήγηση, αφού εμείς οι ίδιοι τον έχουμε ακούσει και ξέρουμε πως αυτός είναι πραγματικά ο Σωτήρας του κόσμου, ο Xριστός!»

Κυριακή, 10 Μαΐου 2026

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ , Ιωα.4, 5-42

Η δίψα της ψυχής.

Τι ζήτησε ο Κύριος από την Σαμαρείτισσα; Νεράκι. Του Θεού νεράκι ζήτησε. Και αυτή του άνοιξε ολόκληρη θεολογία, ολόκληρη φιλοσοφία, ολόκληρη ιστορία, νερό όμως δεν Του έδωσε.

Τι ζήτησε ο Κύριος επάνω από τον Σταυρό; Νεράκι. «Διψώ» (Ιω.20,28), είπε. Και πρόχειρα, ό,τι είχαν εκεί οι στρατιώτες για να δροσίζονται κι αυτοί, Του δώσανε ξύδι. Και τι είπε ο Κύριος: «Αρκετό. Εγώ σας έχω δώσει τόσα πράγματα, λίγο νεράκι από αυτό που σας δίνω και σας δροσίζω, δεν μπορούσατε να με δώσετε; Όχι. Δε χρειάζομαι άλλο εδώ». Και παρέδωσε το πνεύμα Του και τελείωσε, ώστε να ολοκληρώσει το έργο της σωτηρίας. Σου λέει: «Όσοι πρόλαβαν, πρόλαβαν, οι υπόλοιποι ας αναλάβουν την ευθύνη τους».

Εμείς, τι ζητάμε; Από μας ο Κύριος τι ζητάει; Της είπε της Σαμαρείτιδος: «Αν ήξερες ποιος μιλάει, θα ζητούσες εσύ από μένα νερό, με το οποίο δε θα διψάσεις ποτέ». Τι ζητάμε εμείς; Το είπα και προχθές.

Μέσα σε αυτήν την περίοδο, την εβδομάδα αυτή, γιορτάζουμε σήμερα τη Σαμαρείτιδα.

Προχθές γιορτάσαμε την Μεσοπεντηκοστή, που σημαίνει εκείνη την ημέρα, μεσούσης της εορτής, ο Κύριος καθόταν στο κέντρο της πόλεως, πηγαινοερχόταν οι άνθρωποι, πανηγύρι, βόλτα, ωραία, πήγαιναν να προσκυνήσουν, να λατρεύσουν τον Θεό και φώναζε ο Κύριος σαν να είναι γυρολόγος και πουλάει τα προϊόντα Του -ναι, όπως το λέω: «Όποιος διψάει να έρθει σε μένα να πιει» (Ιω.8,37). Τον κοιτούσαν οι άνθρωποι, σου λέει: «Τι έχεις εσύ; Δεν έχεις τίποτα».

Όπως και η Σαμαρείτιδα, λέει: «Τι λες τώρα να μου δώσεις εσύ νερό; Αφού δεν έχεις ούτε κουβά, ούτε τίποτα. Το πηγάδι είναι βαθύ. Τι θα μου δώσεις εσύ;» Πόσο ανθρώπινα βλέπουμε τα πράγματα σε σχέση με τον Θεό. Και τι κάναμε κι εμείς;

Ήταν και η γιορτή της Αγίας Ειρήνης πριν, αυτήν την εβδομάδα. Πόσοι από εμάς ενθυμούμενοι εκείνη την Αγία Ειρήνη, την Μεγαλομάρτυρα, λέμε στη ζωή μας: «Τι ζητάω από τον Θεό;» Τι ζητάμε; Υγεία, πάνω απ’ όλα υγεία και λεφτά. Λεφτά και υγεία. Υλικά.

Τι ζήτησε η Σαμαρείτισσα; Νερό. Αυτό το νερό. Δεν κάθισε να πει: «Ποιο είναι αυτό το νερό Κύριε που θα μου δώσεις και δε θα διψάω;» Αλλά Τον δούλευε κιόλας. Λέει: «Άντε δώσ’ μου νερό από αυτό που έχεις να δώσεις για να μη διψάω ποτέ».

Κι όμως, ο καλός Θεός είπε: «Διψώ». Γιατί διψάει ο Κύριος; Διψάει για να μας χορτάσει με τη σωτηρία Του. Με τις προσφορές Του. Διψάει για να δώσει. Δε διψάει για να πάρει. Διψάει για να δώσει. Να ανοίξουμε τις καρδιές μας, να δώσει. Και λέει: «Αυτός που πιστεύει σε μένα, ποταμοί ύδατος ρεύσουσιν εκ της κοιλίας του» (Ιω.7,38). Ποταμοί. Όχι ένα ποτηράκι και μια στάμνα. «Ποταμοί ύδατος». Και εννοούσε το Πνεύμα το Άγιο, που θα ‘ρθει να μας δώσει πλήθος χαρισμάτων. Μεταξύ των οποίων χαρισμάτων δεν είναι η υγεία. Τα δώρα του Αγίου Πνεύματος δεν περιέχουν υγεία. Πίστη, αγάπη, πραότητα, ειρήνη, χρηστότητα, μακροθυμία, εγκράτεια.

Και εμείς σαν να έρχεται κάποιος και μας λέει:

– Έλα παιδί μου να σου δώσω λίρες.

– Όχι, εγώ θέλω σκουριασμένο τενεκέ.

Αυτό ζητάμε, σκουριασμένο τενεκέ. Γιατί η ζωή μας τι είναι; Σκουριασμένος τενεκές. Αφού τον τρώει το σαράκι, τον τρώει το σαράκι και θες δε θέλεις θα πεθάνεις άνθρωπε, θα πεθάνεις. Ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να κάνεις, θα πεθάνεις.

Άρα λοιπόν, ναι θα το φροντίσουμε κι αυτό, αλλά όχι πρωτεύον στη ζωή μας βρε παιδί μου, γιατί καταντήσαμε έτσι στην εποχή μας; Υγεία, πάνω απ’ όλα υγεία, άμα έχεις υγεία τα έχεις όλα. Να σας πω κάτι; Εάν δεν έχεις ειρήνη στην καρδιά σου, θα έχεις υγεία; Από πού προέρχονται όλα τα ψυχολογικά προβλήματα της εποχής μας; Από την αταξία της ψυχής μας. Όταν ζηλεύεις κάποιον, μπορείς να πας να κοιμηθείς ήρεμα το βράδυ; Όχι, τρώγεσαι, γυρνάς από ‘δώ, γυρνάς από ‘κεί. Όταν έχεις το μυαλό σου στα χρέη και πρέπει να πληρώσεις και δεν έχεις εμπιστοσύνη στον Θεό. Κάνοντας καλή διαχείριση ε, όχι πάντα. Στριφογυρνάς, στριφογυρνάς και δε λες: «Έχει ο καλός Θεός. Θα μου δώσει την ώρα που πρέπει, όταν πρέπει, όσο πρέπει». Εμείς θέλουμε περισσότερα. «Ζητάτε, λέει ο Απόστολος Ιάκωβος, και δεν έχετε αυτό που ζητάτε, γιατί θέλετε να το δαπανήσετε στις ηδονές σας» (Ιακ.4,3). Άρα λοιπόν, τι κάνουμε τελικά στη ζωή μας;

Και λέει ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο: «Δε θα ξαναπιώ απ’ αυτό το ποτό της αμπέλου, παρά μόνο όταν στην Βασιλεία του Θεού θα το πιω καινούργιο» (Ματθ.26,29). Τι θα πιει στην Βασιλεία του Θεού ο Θεός, ο Χριστός θα πίνει εκεί μέσα, στο δείπνο αυτό θα πίνει; Ναι, θα πίνει. Τι λέμε, θα πω μια έκφραση που λέμε λαϊκά: «Τι ωραίος άνθρωπος, τι ωραία γυναίκα αυτή να την πιείς στο ποτήρι». Αυτό θα πει και ο Κύριος: «Κοίταξε λεβέντες που έχω. Πάλεψαν, αγωνίστηκαν, νίκησαν τους πειρασμούς και τον διάβολο. Τους χαίρομαι». Θα καθόμαστε εκεί μαζί και θα χαιρόμαστε μαζί Του. Όχι μόνοι μας. Αυτή η κοινωνία με τον Κύριο, θα δίνουμε και Εκείνος θα μας προσφέρει.

Τι κάναμε σήμερα; «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Δώσαμε φόβο, πίστη και αγάπη -σεβασμό εννοεί. Κι Εκείνος τι μας δίδει; Εμείς δώσαμε κάτι απλό. Κι Εκείνος μας δίδει αιώνια ζωή, σώμα και αίμα, αιώνια ζωή. Βλέπετε τι γίνεται;

Γιατί μένουμε στα φτωχά βρε παιδί μου; Γιατί ξεμυαλιζόμαστε από τους πειρασμούς του διάβολου; «Πάρτε, πάρτε, πάρτε». Θα έρθει στους εσχάτους χρόνους ο διάβολος και θα πει: «Κοίταξε εγώ σου τα δίδω όλα. Σου φτιάχνω τον καιρό ωραίο». Όλα αυτά τα του καιρού, καμώματα είναι των οργάνων του διάβολου. Δεν είναι ανθρώπινα, δεν είναι φυσικά. Τα όργανα του διάβολου, για να ‘ρθει ο Αντίχριστος και να πει: «Και τον καιρό σας φτιάχνω, και τα λεφτά σας δίνω, και ειρήνη έχω βάλει στον κόσμο, και αρρώστιες έχω διώξει, και θαύματα έχω κάνει. Άρα ο Χριστός τι σας έκανε μέχρι τώρα; Τίποτα. Εγώ είμαι».

Γι’ αυτό και θα ‘ρθουν οι δύο προφήτες και θα κλείσουν τον ουρανό. Να μη βρέχει λέει, να μη βρέχει, βρέξε. Άντε ρίξε αεροπλάνα, κάνε να βρέξεις. Όχι. Και θα τους κρεμάσουν, γιατί θα μας χαλάσουν οι προφήτες την απόλαυση των επιγείων αγαθών. Και τότε θα έρθει ο Κύριος και θα πει: «Α, έτσι; Όπως και τότε στην Σταύρωση. Α, έτσι; Εσείς τα απολαμβάνετε όλα. Σε μένα που σας έδωσα τα πάντα, ξίδι;»

Και εμείς Του προσφέρουμε όχι μόνο ξίδι, και πίκρα  με τη ζωή μας, με την άρνησή μας, με τις κακίες μας, με το μίσος προς τους αδελφούς μας. Μίσος όχι να πάμε να σκοτώσουμε, όχι. Γυρνάω την πλάτη, γιατί δεν τον χωνεύω. Δεν τον κάνω έτσι, δεν τον κάνω αλλιώς. Κατηγορώ και λέω: «Εσύ φταίς, εσύ φταίς, εσύ φταίς. Όχι εγώ».

Άρα, λοιπόν, αγαπητοί μου, αγαπάμε τον Κύριο; Ας θυμόμαστε τη Σαμαρείτιδα και μην την μοιάσουμε. Εμείς να ζητούμε και να λέμε: «Κύριε, διψάω και πονάω». «Μακάρι, λέει, οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνη»(Λουκ6,21). Τι ωραίο! Τι πεινάμε; Πεινάμε και διψάμε την αρετή. Θέλω σήμερα να αγωνιστώ. Θέλω να παλέψω. Θέλω να κόψω ελαττώματα. Θέλω να κόψω πάθη. Θέλω να κλείσω αυτό το στοματάκι που λέει πολλά, πάρα πολλά. Να το κλείσω. Να μάθω να ακούω και να μη μιλάω. Πιο πολύ να ακούω και λιγότερο να μιλάω.

Κάποτε υπήρχε στο στρατόπεδο, εκεί στα πυροβολικά, ένας φαντάρος και είχε το στόμα κλειστό, τα αυτιά κλειστά και έγραφε από κάτω: «Βλέπε, άκου, σιώπα». Μάθε να σιωπάς. Εμείς βγάζουμε όλα τα μυστικά της καρδιάς μας, της οικογένειάς μας, τα βγάζουμε όλα έξω και γίνεται.. Τι γίνεται; Τα μαθαίνει ο διάβολος και μας ανακατώνει. Εμείς όμως όχι έτσι. Εμείς: «Κύριε, διψάμε και θέλουμε τα λόγια Σου». Αλλά αυτό θέλει κόπο.

Λέει ο προφήτης Δαυίδ: «Εγώ δια τους λόγους των χειλέων σου εφύλαξα οδούς σκληράς»(Ψαλμ.16,4). Η πνευματική ζωή δεν είναι ανέσεις. Είναι αγώνας .Είναι περιπέτεια. Είναι προσπάθεια. Είναι κόπος. «Κόποις κτώνται τα αγαθά»(ακολουθία της μοναχικής κουράς). Κουράζεσαι αδερφέ μου; Θα πάρεις μισθό. Δεν κουράζεσαι; Θα μπεις μέσα στη θάλασσα σαν πέτρα και θα βγεις απλώς απ’ έξω μουσκεμένος. Σφουγγάρι δε θα γίνεις. Νερό δε θα πάρεις. Χαρίσματα δε θα έχεις. Και μετά θα σε παίρνει ο άνεμος από εδώ και από εκεί, σαν άδειο τενεκέ  και θα σε κτυπάει στους πειρασμούς και στα προβλήματα και δεν θα υπάρχει κανείς για να σε σώσει, γιατί θα έχεις αρνηθεί Αυτόν που δίδει πραγματικά το νερό της ζωής.

• Απομαγνητοφώνηση: Θεόδωρος Σύρ. & Χρυσούλα Χαρ.
• Περίληψη, νοηματική προσαρμογή και προσθήκη παραπομπών από τον ομιλούντα.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ακολουθεί μια δομημένη περίληψη της ομιλίας, η οποία επικεντρώνεται στην αντίθεση μεταξύ των υλικών αναγκών και της πνευματικής δίψας:

Περίληψη Ομιλίας: Η Πνευματική Δίψα και το «Ύδωρ το Ζων»

Η ομιλία λαμβάνει αφορμή από την περικοπή της Σαμαρείτιδος, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής και της Μεγαλομάρτυρος αγ.ΕΙρήνης, αναλύοντας τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό μέσα από την έννοια της δίψας.

1. Η Ανθρώπινη Ανταπόκριση στο Θείο Κάλεσμα

Ο Κύριος ζήτησε νερό από τη Σαμαρείτιδα και πάνω στον Σταυρό, λαμβάνοντας ως απάντηση θεολογικές αναλύσεις στην πρώτη περίπτωση και ξύδι στη δεύτερη. Υπογραμμίζεται η τάση του ανθρώπου να αντιμετωπίζει τον Θεό με επιπολαιότητα ή να Του προσφέρει την «πίκρα» των παθών του, αντί για την ουσιαστική ανταπόκριση στις εντολές Του.

2. Υλικά Αγαθά vs Πνευματικά Χαρίσματα

Γίνεται μια καίρια διάκριση ανάμεσα σε αυτά που ζητάμε συνήθως και σε αυτά που προσφέρει το Άγιο Πνεύμα:

• Ο «Σκουριασμένος Τενεκές»: Συμβολίζει την εμμονή μας στα υλικά αγαθά, τα λεφτά και την πρόσκαιρη σωματική υγεία, η οποία —αν και απαραίτητη— δεν αποτελεί το πρωτεύον, καθώς ο θάνατος είναι αναπόφευκτος.
• Οι «Ποταμοί Ύδατος»: Τα πραγματικά δώρα του Θεού είναι η πίστη, η αγάπη, η ειρήνη της καρδιάς, η πραότητα και η εγκράτεια. Χωρίς εσωτερική ειρήνη, ακόμη και η σωματική υγεία κλονίζεται από την «αταξία της ψυχής».

3. Οι Παγίδες της Εποχής και ο Αντίχριστος

Η ομιλία προειδοποιεί για τους εσχάτους χρόνους, όπου ο διάβολος θα προσπαθήσει να πλανέσει τους ανθρώπους προσφέροντας φαινομενικές λύσεις (έλεγχος καιρού, υλικά αγαθά, εφήμερη ειρήνη), υποκαθιστώντας τον Χριστό με επίγειες απολαύσεις.

4. Η Πνευματική Ζωή ως Αγώνας

Η πνευματική ζωή δεν είναι άνεση, αλλά περιπέτεια και κόπος. Η ομιλία καταλήγει σε μια προτροπή για:

• Σιωπή και Αυτοσυγκράτηση: Να μάθουμε να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο, προστατεύοντας τα μυστικά της καρδιάς μας από τον διάβολο.
• Πνευματική Δίψα: Να πεινάμε και να διψάμε για την αρετή και τη δικαιοσύνη, κόβοντας πάθη και ελαττώματα.

Το κεντρικό μήνυμα: Ο Θεός «διψάει» για να δώσει σωτηρία, όχι για να πάρει. Αν μείνουμε προσκολλημένοι στα υλικά, θα καταλήξουμε σαν άδειοι τενεκέδες που τους χτυπά ο άνεμος των πειρασμών. Αν όμως αγωνιστούμε, θα γίνουμε «σφουγγάρια» που απορροφούν τη Χάρη Του.