Δεν ήταν δέκα ούτε τριάντα
τα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς
μα ήταν δέκα επί σαράντα
και δε γονάτισ’ ο ραγιάς.

Για σκεπή τους την Παναγία (εμείς ποια σκέπη έχουμε;)
και τους Αγίους αγκαλιά (εμείς έχουμε τάμπλετ, κινητό… )
και του παπά την ευλογία (εμείς έχουμε την ευλογία;)
ριχτήκανε στη λαγκαδιά. (εμάς μας ροκανίζει ο τρόμος)

Με μια καρδιά γεμάτη φλόγα
και μένα χέρι δυνατό
δεν άργησε να ‘ρθει η ώρα
που έγινε τώρα κι αυτό.

Λάμψαν της λευτεριάς τα φώτα
που χρόνια ήταν σβηστά κεριά
μα στις καρδιές πάντα σαν πρώτα
φωνές λαλούν την λευτεριά.