Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ἡ χριστιανοσύνη οὐδέποτε ἔπαψε νά ἑορτάζει καί νά τιμᾶ τήν ἐνανθρώπιση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ πού συντελέσθηκε στά χρόνια τοῦ Καίσαρος Αὐγούστου, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ πρῶτος Ρωμαῖος αὐτοκράτορας πού κατόρθωσε καί ὑπέταξε ὅλους τούς λαούς στήν μονοκρατορία του. Τότε θέλησε νά κάνει ἀπογραφή τῶν ὑπηκόων του, ἔτσι χωρίς νά τό ὑποψιάζεται γίνεται ὄργανο τοῦ σωτηριώδους σχεδίου τοῦ Θεοῦ. Μέ τό νά ἐπιβάλλει τήν ἑνότητα στούς λαούς, τούς προετοίμασε γιά νά δεχθοῦν τήν ἀποκάλυψη τοῦ Ἑνός καί ἀληθινοῦ Θεοῦ. Τό αὐτοκρατορικό διάταγμα τῆς ἀπογραφῆς ἔφθασε στἠν Παλαιστίνη τήν ἐποχή πού διοικητής ἦταν ὁ Κυρήνιος. Τότε ὁ Ἰωσήφ καί ἡ μνηστή του Μαρία, πού καί οἱ δύο καταγόταν ἀπό τήν γενιά τοῦ Δαβίδ, ἔπρεπε νά πᾶνε στή Βηθλεέμ, τήν γενέτειρα τῶν πατέρων τους, νά γραφοῦν στούς ἐκεῖ καταλόγους. Ἔτσι ὁ Ἰωσήφ μέ τήν μνηστή του ἔρχονται στή Βηθλεέμ, τή γῆ Ἰούδα, τήν πόλη τοῦ Δαβίδ. Μεγάλο πλῆθος ὅμως εἶχε κατακλύσει τήν Βηθλεέμ ὥστε ὁ Ἰωσήφ δέν μπόρεσε νά βρεῖ κατάλυμα καί ἀναγκάσθηκαν νά καταφύγουν λίγο ἔξω ἀπό τήν πόλη, σέ ἕνα σπήλαιο πού χρησίμευε ὡς σταῦλος. Ἡ ἐπίτοκος Μαρία ἔνιωσε πώς εἶχε ἔλθει ἡ ὥρα τῆς γέννας. Ἀναπαύθηκε πάνω στά ἄχυρα, ὅπως μποροῦσε κοντά στά δύο ζῶα πού βρίσκονταν ἐκεῖ, τόν ὄνο καί τό βόδι, ἐνῶ ὁ Ἰωσήφ ἔφυγε τρέχοντας πρός τήν πόλη νά βρεῖ μία μαία. Στό δρόμο του ξαφνικά ἡ φύση ἔμεινε γιά λίγο ἀκίνητη, τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ ἔμειναν μετέωρα στόν οὐρανό, ἄνθρωποι καί ζῶα στάθηκαν στή θέση τους καί ἡ ροή τῶν νερῶν σταμάτησε. Ξαφνικά ὅλα στή ζωή ἀνεστάλησαν, διότι τήν στιγμή ἐκείνη τό Αἰώνιο εἰσέδυε στό πρόσκαιρο τοῦ χρόνου τούτου. Ὁ Ἄχρονος γεννιέται ὡς ἄνθρωπος.
Μετά τήν στιγμιαία αὐτή διακοπῆ τῶν πάντων ὅλα ἐπανῆλθαν στήν κανονική τους κατάσταση. Ὡστόσο ὁ Ἰωσήφ βρῆκε τήν μαία καί μαζί ἔρχοταν πρός τό σπήλαιο. Φθάνοντας ὅμως στό σπήλαιο, δέν μπόρεσαν νά μποῦν γιατί πυκνή νεφέλη τό κάλυπτε καί ἐμπόδιζε τήν εἴσοδο. Σέ λίγο ἡ νεφέλη ὑψώθηκε κι ἀμέσως ἄστραψε ἕνα λαμπρό φῶς πού σιγά-σιγά ἔσβησε κι ἔτσι ἡ μαία μέ τόν Ἰωσήφ προσευχόμενοι μπόρεσαν νά μποῦνε στό σπήλαιο, ὅπου βρῆκαν τήν Παρθένο Μαρία μέ τό Θεῖο Βρέφος σπαργανωμένο νά κοιμᾶται μέσα στήν φάτνη τῶν ζώων.
«Ὁ προαιώνιος, ὁ ἀόρατος, ὁ ἀπεριόριστος, ἡ πηγή τῆς ζωῆς ἔρχεται πρός τόν ἄνθρωπο καί ἐνδύεται τήν ἀνθρώπινη φύση, χάριν αὐτῆς τῆς φύσεως», γράφει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ Μονογενής Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Συνάναρχος Λόγος τοῦ Πατρός γίνεται υἱός τῆς Παρθένου, δίχως ὡστόσο νά παύσει νά εἶναι Θεός. Ἀναπαύεται στή φάτνη κάτω ἀπό τήν ἀναπνοή τῶν δύο ζώων ἐκλληρώνοντας τίς ἀρχαῖες προφητεῖες πού ἔλεγαν «ἔγνω βούς τόν κτησάμενον καί ὄνος τήν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ».
Τό ὑπέροχο αὐτό θαῦμα πού ἐπιτελεῖται στό ταπεινό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, εἶναι ἡ ἐκπλήρωση ὅλων τῶν προφητειῶν πού δόθηκαν γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Τοῦτο τό Βρέφος πού κοιμᾶται στή φάτνη τῶν ἀλόγων, συντρίβει τό κακό, τήν βία καί τήν ἀδικία τῶν ἀνθρώπων, ἀγκαλιάζει ὅλους τούς ἀνθρώπους τῆς γῆς, δίνει ζωή στό σύμπαν.
Μπροστά του γονατίζουν οἱ Ποιμένες τῆς Βηθλεέμ πού σάν ἔμαθαν ἀπό Ἄγγελο Κυρίου τήν γέννησή του ἦλθαν σπεύσαντες γιά νά δοῦνε μέ τά μάτια τους αὐτό πού τούς ἀποκάλυψε ὁ Ἄγγελος. Μπρόστά του σκύβουν μέ σεβασμό οϊ Μάγοι, οἱ σοφοί τῆς Ἀνατολῆς πού ἔφθασαν μέχρι ἐδῶ ἀκολουθῶντας ἕναν ὁλοφώτεινο ἀστέρα. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ Ἱερός Χρυσόστομος:«… ἔρχονται οἱ Σοφοί τῆς Ἀνατολῆς στή Βηθλεέμ καί ἄντικρύζουν ἕνα σπίτι πτωχικό, ἕνα παιδάκι πάμπτωχο, μητέρα ταπεινή, ἄσημη, πτωχή χωριατοπούλα. Τά πάντα γύρω ἐξαθλιωμένα, πτωχικά, γυμνά καί ἔρημα πάσης βασιλικῆς εὐπρέπειας καί ἀξίας καί τιμῆς. Εἶναι βασιλικά αὐτά;Εἶναι θεία; Εἶναι ἄξια τοῦ πρωτοφανοῦς ἀστέρος καί τῆς προσκύνησης τῶν Μεγιστάνων τῆς Ἀνατολής; Νά μήν ἀνέβηκαν ἄραγε τέτοιοι λογισμοί στούς Μάγους; Παρά ταῦτα ὅμως οἱ Μάγοι πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῶ. Καί προσέφεραν στό παιδί ὄχι ἁπλῶς βασιλική, ἀλλά θεϊκή προσκύνηση καί λατρεία. Ἀνοίξαντες δέ τούς θησαυρούς αὐτῶν προσέφερον χρυσόν, λίβανον καί σμύρναν σ’ἔνδειξη πίστης καί λατρείας…».
Ἡ ἑορτή τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως καί ἡ ἑορτή τῶν ἑορτῶν τό Πάσχα, εἶναι στήν πραγματικότητα μία καί μόνον πανήγυρις. Ἐορτάζοντας σήμερα τήν συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, τήν Ἐνσάρκωση τοῦ Θείου Λόγου, ὁμολογοῦμε τήν ὁλοκλήρωση ὅλου τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας μας, δηλαδή Χριστός γεννᾶται καί ἤδη ὁ ἄνθρωπος γίνεται κληρονόμος τῆς δόξης Του. Αὐτός εἶναι ὁ Σωτήρ καί Κύριος τόν ὁποῖο προσκυνοῦν καί ὑπερυψώνουν σήμερα ὅλα τά ὄντα τοῦ σύμπαντος. Γι’αὐτό καί ὁ Ἱερός Συναξαριστής μέ τόν στίχο του ἔκπληκτος ἀναφωνεῖ:«Θεός τό τεχθέν, ἡ δέ μήτηρ παρθένος. Τί μεῖζον ἄλλο καινόν εἶδεν ἡ κτίσις;», Θεός δηλαδή εἶναι τό γεννηθέν παιδίον, ἡ δέ μητέρα Του παρέμεινε Παρθένος. Τό μεγαλύτερο ἄλλο καινούργιο καί πρωτοφανές εἶδε ἡ κτίση;
Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις ΚΥΠΡΗΣ Αθήνα 2010.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν, Κύριε δόξα σοι.
