ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ
Τῆς τῶν Δέκα Παρθένων Παραβολῆς μνείαν ποιούμεθα.
Ἠ σκόνη τῆς ψυχῆς. Ἔτσι ὠνόμασαν τήν ραθυμία, τήν ἀναμελιά ἐκείνη τῆς ψυχῆς γιά τήν πνευματική ζωή καί τήν σωτηρία. Καί σιγά-σιγά, βουλιάζει στήν ἀφάνεια ὅπως ὅλα τά ἀρχαῖα τοῦ κόσμου τούτου κτίσματα. Τό ἔργο τῆς ἀναμελιᾶς ἔρχεται ν΄ἀποτελειώση ἡ ἄγνοια τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ἀπουσία τῆς μελέτης, καί κατοπινά, ἡ λησμοσύνη γιά ὅ,τι καλό παλιά ἡ ψυχή ἔχει πάρει.
Καί ἡ ψυχή μου, Κύριε, κολώνα σπασμένη ἀπό τό θεῖο οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας Σου, θάπτεται στῆς ραθυμίας τό χῶμα.
Δῶσε μου, Μεγάλε Ἀνιχνευτά τῶν ψυχῶν, τήν σκαπάνη τῆς θείας ἐγρηγόρσεως γιά νά σοῦ τήν προσφέρω εὔρημα πολύτιμο στήν ἀγάπη Σου.
Ψυχή ἀθλία! Ἐπιμένεις ἀκόμη νά βρίσκεσαι στή χώρα τῆς ραθυμίας, ὄταν ὁ Κύριός σου ἀγωνιᾶ στήν Γεσθημανῆ Του;
‘Υπνώττεις στήν τρυφηλότητα τοῦ κόσμου, ὅταν Ἐκεῖνος ἀγρυπνεῖ ἐκεῖ γιά σένα; Γελᾶς ξένοιαστα, ἐνῶ Ἐκεῖνος μουσκεύει στόν ἱδρῶτα του πόνου;
Νύχτα τῆς ψυχῆς μου! Νύχτα μ’ἀξημέρωτα σκοτάδια!
Σέ λίγο θ’ἀκουστῆ τό ἐγερτήριο σάλπισμα:”‘Ιδοῦ ὁ Νυμφίος ἔρχεται, ἐξέρχεσθε εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ”.
Θά ψάχνης γιά τό λυχνάρι τῶν ἀρετῶν. Μά τό λάδι του θά εἶναι τελειωμένο. Σπασμωδικά θά ζητᾶς τήν μετάνοια. Θά θελήσης νά τρέξης γιά πράξεις ἐλεημοσύνης κι’ἀγάπης. Ὅμως, ἡ πόρτα τοῦ Νυμφῶνος θά ἔχη κλείσει ξωπίσω σου…
Γι’ αὐτό:
“Τήν ἡμέραν ἐκείνην τήν φοβεράν, ἐννοοῦσα ψυχή μου, ΓΡΗΓΟΡΗΣΟΝ, ἀνάπτουσα λαμπάδα σου, ἐν ἐλαίω φαιδρύνουσα οὐ γάρ οἶδας πότε, πρός σέ ἐπελεύσεται, ἡ φωνή ἡ λέγουσα Ἰδού ὁ Νυμφίος σου. Βλέπε οὖν ψυχή μου, μή νυστάξης καί μείνης ἔξωθεν κρούουσα, ὡς αἰ πέντε Παρθένοι ἀλλ΄ ἀγρύπνως καρτέρησον, ἵνα ὑπαντήσης Χριστῶ τῶ Θεῶ, ἐν ἐλαίω πίονι καί δώη σοι τόν Νυμφῶνα τόν θεῖον τῆς δόξης αὐτοῦ.”
