Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Ο ΠΛΑΝΑΣ
(1851-1932)
Ὁ Ὅσιος καὶ ἡγιασμένος Ἱερεύς Νικόλαος Πλανάς ἐγενήθη εἰς τὴν Νάξον τῶν Κυκλάδων τὸ ἔτος 1851. Οἱ γονεῖς του ἦσαν οἱ Ἰωάννης καί Αὐγουστίνα τὸ γένος Μελισσουργοῦ θυγατέρα Ἱερέως. Ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ή καρδία του ἦτο ἐστραμένη πρὸς τὸν Θεόν καὶ τὴν Λατρείαν του.
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατρός του καὶ ἄλλες οἰκογενειακὲς περιπέτειες εὑρέθη εἰς τὴν ᾿Αθήνα ὅπου ἐνυμφεύθη καὶ λίγο αργότερα διακρινόμενος διὰ τὴν εὐσέβειἄν τοῦ ἐχειροτονήθη Διάκονος εἰς τὴν Ἐνορίαν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Πλάκας. Ἐχήρευσε προόρως (εἰς τὸν τοκετόν τοῦ υἱοῦ του) καὶ ἔκτοτε γενόμενος μεγαλόσχημος Μοναχός ἀφοῦ ἐχειροτονήθη Ἱερεὺς ἐτοποθετήθη εἰς τὸν ἐνταῦθα Ἱ. Ναόν Ἁγίου Ἰωάννου λεωφόρου Βουλιαγμένης ὅπου ὑπηρέτησεν ἐπὶ πεντήκοντα (50) περίπου έτη (1894 – 1932).
Μὲ τὴν ἀρετὴν τῆς ταπεινοφροσύνης διεκρίθη ὡς ἄνθρωπος Προσευχῆς, ὡς Ἱερεὺς ἀφιερωμένος εἰς τὴν λατρείαν του Θεοῦ (ἐτέλη καθημερινῶς τὴν Θ. Λει τουργία) καὶ ὡς Κληρικός πλήρης ἔργων ἀγαθῶν καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. (πράξ. 9, 36)
Ἠξιώθη πολλῶν θαυματουργιών κατά τὸν χρόνον τῆς ζωῆς του καὶ μετὰ τῆς κοιμήσεως του, καὶ οἱ πλέον ἐπιφανεῖς λόγιοι τῆς ἐποχῆς του (Παπαδιαμάντης, Μωραϊτίδης) ἐξαίρουν τὴν σπανίαν καὶ ἁγίαν Ἱερατικὴν του φυσιογνωμίαν.
Εἰς βαθὺ γῆρας ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ εἰς τάς 2 Μαρτίου 1932 κηδευθείς πανδήμως μέ ἐκδηλώσεις βαθυτάτου σεβασμοῦ καὶ ὁμολογίες διακυρήξεως τῆς ἁγιότητος του. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καταστέφοντες τὴν φήμην τῆς ἁγιότητός του ἀπεφάνθησαν ὅτι τυγχάνει “κατηριθμημένος μετὰ τῶν εὐαρεστησάντων τῷ Θεῷ ἁγίων” καὶ ἡ μνήμη αὐτοῦ ἑορτάζεται τὴν 2 Μαρτίου ἑκάστου ἔτους.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ|
ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ματθ.στ’ 14-21
ΚΕΙΜΕΝΟ
14 Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· 15 ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. 16 Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, 18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
14 «Γιατί, αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα σφάλματά τους, θα συγχωρήσει και τα δικά σας ο Πατέρας σας ο ουράνιος. 15Aν όμως δε συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα σφάλματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα». 16 «Kαι όταν νηστεύετε, μη γίνεστε σαν τους υποκριτές, που αλλοιώνουν την όψη του προσώπου τους για να φανούν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν. Σας βεβαιώνω πως έχουν κιόλας πάρει ολόκληρη την αμοιβή τους. 17Eσύ, απεναντίας, όταν νηστεύεις, άλειψε το κεφάλι σου και πλύνε το πρόσωπό σου, 18για να μη φανείς στους ανθρώπους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου που βλέπει τα κρυφά. Kαι ο Πατέρας σου που βλέπει τα κρυφά, θα σου το ανταποδώσει φανερά». 19 «Mη θησαυρίζετε θησαυρούς στη γη, όπου ο σκόρος και η σκουριά καταστρέφουν και όπου κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και κλέβουν. 20Aντίθετα, να θησαυρίζετε για τους εαυτούς σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε σκόρος καταστρέφει ούτε σκουριά και όπου κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις ούτε κλέβουν. 21Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας».
Απολυτίκιο
Ήχος δ’
Η αμνάς σου Ιηού, κράζει μεγάλη τη φωνή. Σε Νυμφίε μου ποθώ, και σε ζητούσα αθλώ, και συσταυρούμαι και συνθάπτομαι τω βαπτισμώ σου· και πάσχω δια σε, ως βασιλεύσω συν σοι, και θνήσκω υπέρ σου, ίνα και ζήσω εν σοι· αλλ’ ως θυσίαν άμωμον προσδέχου την μετά πόθου τυθείσάν σοι. Αυτής πρεσβείαις, ως ελεήμων, σώσον τας ψυχάς ημών.
