ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ
Αὐτός ἦταν ἀπό τήν Ταρσό τῆς Κιλικίας, καταγόταν μέν ἀπό γένος ἀγαθό καί λαμπρό, ἐνῶ καί ὁ ἴδιος ἔγινε μέ τήν θέλησί του ἀκόμη πιό ἀγαθός καί ἐνάρετος. Ἀσκοῦσε δέ τήν ἰατρική τέχνη καί μέ αὐτήν γιάτρευε τά σώματα ὅλων ἐκείνων, πού πρόστρεχαν σ΄αὐτόν, ἐνῶ τίς ψυχές τους τίς γιάτρευε, μέ τήν εὐσέβεια καί τήν θεογνωσία. Καί στά χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Διοκλητιανοῦ, τό ἔτος 288, ἀφοῦ ἄφησε τήν πατρίδα του τήν Ταρσό, πῆγε στήν Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Καί ἐκεῖ εὐεργετοῦσε ὅσους προσέρχονταν σ΄αὐτόν μέ κάθε τρόπο, τόσο μέ τήν ἰατρική τέχνη, ὅσο καί μέ τήν διδασκαλία τῆς πίστεως.
Γι’ αὐτό τόν διέβαλαν στόν βασιλέα καί ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ἔστειλαν ἀνθρώπους, γιά νά τόν πᾶνε μπροστά στόν βασιλιά. Ἀλλά ἐπειδή ἔφυγε πρός τόν Κύριο ὁ Ἅγιος, γι’αὐτό οἱ ἀπεσταλμένοι τόν βρῆκαν νεκρό καί ἔτσι ἔκοψαν τήν ἁγία του κεφαλή καί τήν μετέφεραν στόν βασιλιά. Καί εξ αἰτίας τῆς ἀσπλαχνίας πού ἐπέδειξαν αὐτοί, πού ἔκοψαν τήν κεφαλή τοῦ Ἁγίου, ἀμέσως τυφλώθηκαν.
Βλέποντας τήν κεφαλή τοῦ Ἁγίου ὁ βασιλιάς, πρόσταξε νά τήν πάνε πίσω καί νά τήν βάλουν στόν φυσικό τόπο της, ἑνώνοντας την μέ τό ὑπόλοιπο σῶμα. Καί ἀμέσως μόλις συνένωσαν τήν κεφαλή τοῦ Μάρτυρα μέ τό σῶμα του, ἀμέσως ἀνέκτησαν καί τήν ὁπτική ἐνέργεια καί τό φῶς τῶν ματιῶν τους. Τελεῖται δέ ἡ Σύναξί του καί ἡ ἑορτή στόν μαρτυρικό του Ναό, ὁ ὁποῖος βρίσκεται μέσα στόν σεβάσμιο οἶκο τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης μας Θεοτόκου, κοντά στήν Χρυσῆ Πύλη.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος ΣΤ΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Ι’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Ματθ. ιζ’ 14 – 23
ΚΕΙΜΕΝΟ
14 Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· 15 Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. 16 καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν; φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε. 18 καὶ ἐπετίμησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐξῆλθεν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη ὁ παῖς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης. 19 Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ’ ἰδίαν εἶπον· διατί ἡμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; 20 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. 21 τοῦτο δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ. 22 Ἀναστρεφομένων δὲ αὐτῶν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων 23 καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται. καὶ ἐλυπήθησαν σφόδρα.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
14Όταν έφτασαν στο πλήθος, τον πλησίασε ένας άνθρωπος και γονατίζοντας μπροστά του, του είπε: 15 «Kύριε, ελέησε το γιο μου, που τον πιάνει επιληψία και υποφέρει άσχημα. Γιατί πολλές φορές πέφτει στη φωτιά και πολλές φορές στο νερό. 16Kαι τον έφερα στους μαθητές σου αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν». 17Aποκρίθηκε τότε ο Iησούς και είπε: «Γενιά άπιστη και διεστραμμένη! Ως πότε θα είμαι μαζί σας; Ως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε μου τον εδώ». 18Kαι τον επιτίμησε ο Iησούς και βγήκε απ’ αυτόν το δαιμόνιο, και από την ώρα εκείνη το παιδί θεραπεύτηκε. 19Ύστερα απ’ αυτό, οι μαθητές πλησίασαν τον Iησού ιδιαιτέρως και τον ρώτησαν: «Eμείς γιατί δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε;» 20Kι ο Iησούς τους απάντησε: «Eξαιτίας της απιστίας σας. Γιατί πραγματικά, σας λέω, αν έχετε πίστη ίσα μ’ έναν κόκκο σιναπιού, θα πείτε στο βουνό αυτό: Πήγαινε απ’ εδώ εκεί, και θα πάει. Kαι τίποτε δε θα είναι αδύνατο για σας. 21Kαι το γένος αυτό δε βγαίνει, παρά με προσευχή και νηστεία». 22Kι ενώ βρίσκονταν στη Γαλιλαία, τους είπε ο Iησούς: «O Γιος του Aνθρώπου πρόκειται να παραδοθεί σε χέρια ανθρώπων 23και θα τον θανατώσουν, μα την τρίτη μέρα θ’ αναστηθεί». Kαι λυπήθηκαν πάρα πολύ.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν σωμάτων τᾶς νόσους θεραπεύων Διόμηδες, καὶ ψυχῶν τὴν ρώσιν ἐν λόγῳ, ἀληθείας ἐβράβευες, τὴν θείαν εἰληφῶς γὰρ δωρεάν, τοὶς πάσχουσι ποικίλως βοηθεῖς, καὶ Μαρτύρων ταὶς ἀκτίσι καταυγασθεῖς, σῴζεις τοὺς ἐκβοώντας σοι, δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.
