ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
Ἡ τελευταία ἑορτή τῆς περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου εἶναι ἡ Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων, κατά τήν ὁποία, λόγω τῶν γενεθλίων τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, τιμοῦμε ὅλους τούς φίλους τοῦ Χριστοῦ, τούς Ἁγίους, ὡς ἀπαρχές καί πρωτογεννήματα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς φύλακες τῶν ἐντολῶν Του, λαμπρά παραδείγματα ἀρετῆς καί μεγάλους εὐεργέτες μας. Στά ὀστά τῶν μαρτύρων θεμελιώθηκε ἡ Ἐκκλησία καί μέ τό αἷμα τούς ποτίστηκε καί αὐξήθηκε.Ἐπειδή ὅμως ὑπάρχουν πολλοί ἄγνωστοι καί συνεχῶς ὁ ἀριθμός τους αὐξάνει στό διηνεκές, γι’ αὐτό μιά φορά τό χρόνο μέ τήν ἑορτή αὐτή, τελοῦμε τή μνήμη πάντων τῶν Δικαίων, Προφητῶν, Ἀποστόλων, Μαρτύρων, Ὁμολογητῶν, Ποιμένων, Διδασκάλων καί Ὁσίων, ἀνδρῶν καί γυναικῶν, γνωστῶν καί ἀγνώστων ἀπό Ἀδάμ μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Μαζί τούς ἐπίσης τιμοῦμε τά Τάγματα τῶν Ἀγγέλων καί πρό πάντων τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν ἀειπάρθενο Μαρία, τή Μητέρα τοῦ Κυρίου μας.Γι’ αὐτούς τούς Ἁγίους ὁ κορυφαῖος Ὀρθόδοξος Σέρβος Θεολόγος καί Ὁμολογητής (†) π. Ἰουστίνος Πόποβιτς ἔγραψε:«Οἱ Ἅγιοι εἶναι ἄνθρωποι πού ζοῦν στή γῆ τίς ἅγιες, αἰώνιες καί θεῖες ἀλήθειες. Γι’ αὐτό οἱ βίοι τῶν Ἁγίων:– Ἀποτελοῦν τήν ἐφηρμοσμένη Δογματική καί δεικνύουν ὅτι τά Δόγματα δέν εἶναι θεωρητικές μόνον ἀλήθειες, ἀλλά ἔχουν γίνει βίωμα στή ζωή αὐτῶν τῶν Ἁγίων.
– Περιέχουν ὁλόκληρη τήν Ὀρθόδοξη ἐφαρμοσμένη Ἠθική, ἡ ὁποία στούς βίους τῶν Ἁγίων εἶναι μιά εφαρμοσμένη Δογματική.
– Εἶναι ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ τήν ὁποία καταδεικνύεται πώς διαπλάσσεται ὁ ἁπλός ἄνθρωπος σέ τέλειο ἄνθρωπο μέ τά ἅγια μυστήρια, τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί τίς ἅγιες ἀρετές.
– Εἶναι μία ἰδιόμορφη Ὀρθόδοξη Ἐγκυκλοπαίδεια στήν ὁποία βρίσκει μιά διψασμένη ψυχή, ὅτι χρειάζεται γιά νά φθάσει στήν αἰώνια Ἀλήθεια.
– Δείχνουν τόν ἀσφαλή δρόμο φωτισμοῦ, ἁγιασμοῦ καί σωτηρίας, καθώς καί τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο κατανικᾶ κανείς τήν ἁμαρτία, τό πάθος, τό δαίμονα, τό θάνατο. Δείχνουν ἐπίσης πώς κανείς ἀπό ληστής, πόρνος, μέθυσος καί ἄσωτος, γίνεται ἅγιος.
– Ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ κάθε Ἅγιος εἶναι ὁ Χριστός ἐπαναλαμβανόμενος.
Τέτοιοι ἄνθρωποι πρέπει νά γίνουμε καί μεῖς, ἐφαρμόζοντας τήν ἐπιταγή τῶν Ἀποστόλων καί ὅλων τῶν Ἁγίων. Καί ἐπειδή τήν ἁγία ζωή πρέπει νά τή ζοῦμε ‘‘σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις’’, μέ τή βοήθεια καί τήν καθοδήγησή τους, γι’ αὐτό καί ‘‘τῆς Παναγίας, ἀχράντου, υπερευλογημένης, ἐνδόξου, Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Αειπαρθένου Μαρίας μετά πάντων τῶν Ἁγίων μνημονεύσαντες, ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τή ζωή ἡμῶν Χριστῶ τῷ Θεῶ παραθώμεθα’’!
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀπαριθμώντας τά κατορθώματα τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καί προβάλλοντάς τους γιά παράδειγμα στόν καθημερινό μας ἀγώνα, γράφει γιά νά ἀποστραφοῦμε τά γήινα καί τήν ἁμαρτία καί νά μιμηθοῦμε τήν ὑπομονή καί τήν ἀνδρεία τούς: «Τοιγαροῦν καί ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι (ἄς πετάξουμε) πάντα καί τήν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν (πού εὔκολα μᾶς παρασύρει), δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγώνα» (Ἑβρ. ιβ΄,1).
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΟΥΔΑ
Ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἰούδας ἦταν ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου, τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τοῦ Σίμωνος, καί, ὅπως ἐκεῖνοι, ἦταν γιὸς τοῦ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὸν πρῶτο γάμο του (Ματθ. 13,55). Ἀποκαλοῦνταν γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ «ἀδελφὸς» τοῦ Κυρίου. Συναριθμούμενος μεταξὺ τῶν Δώδεκα Ἀποστόλων, ἀκολούθησε τὸν Χριστὸ κατὰ τὸ κήρυγμά Του στὴν Γαλιλαία καὶ Ἰουδαία, ἐνῶ στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο ρώτησε τὸν Κύριο: Κύριε, καὶ τί γέγονεν ὅτι ἡμῖν μέλλεις ἐμφανίζειν σεαυτόν καὶ οὐχὶ τῷ κοσμῶ; Ὁ Ἰησοῦς ἀπάντησε: Ἐὰν τὶς ἀγαπᾶ μέ, τὸν λόγο μοῦ τηρήσει, καὶ ὁ πατὴρ μοῦ ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αυτώ ποιήσομεν (Ιω, 14,22). Μετὰ τὴν Πεντηκοστή, ἔχοντας λάβει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ ἐμφορούμενος ἀπὸ θεῖο ζῆλο, ὁ Ἰούδας κήρυξε τὸ Εὐαγγέλιο μέχρι τὴ Μεσοποταμία. Φώτισε τὶς ψυχὲς μὲ τὸν λόγο του καὶ ἰάτρεψε τὰ σώματα μὲ τὴν προσευχὴ του, γιὰ νὰ δώσει μαρτυρία ὅτι πράγματι ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἦταν μαζὶ του. Συνέχισε τὶς περιοδεῖες του μέχρι τὴν Ἀρμενία καὶ φθάνοντας στὸ ὄρος Ἀραράτ, ἀπαγχονίστηκε καὶ τοξεύθηκε ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες, κερδίζοντας τὸν στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Στὴν Ἐπιστολὴ του, ἡ ὁποία πολὺ νωρὶς συμπεριλήφθηκε μεταξὺ τῶν κανονικῶν βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Ἰούδας στιγματίζει τοὺς ψευδοδιδασκάλους καὶ τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ παρεισέδυαν στὶς συνάξεις τῶν χριστιανῶν γιὰ νὰ διδάξουν τὶς πλάνες τους. Ἡ ἔκλυτη διαγωγὴ τους ἦταν ἡ καλύτερη ἀπόδειξη τῆς σφαλερότητας τῆς διδασκαλίας τους καὶ ὁ Ἀπόστολος, ἀναγγέλλοντας ὅτι θὰ τιμωρηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεό, συνιστᾶ στοὺς πιστοὺς νὰ τοὺς προβάλλουν ἀντίσταση στερεωμένοι στὴν ἀληθινὴ Πίστη ποὺ παραδόθηκε ἅπαξ ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἀποστόλους. Οἰκοδομημένοι μὲ τὸν τρόπο αὐτό, προσευχόμενοι ἐν Πνεύματι Ἁγίω καὶ διαφυλάσσοντας τὴν ἀγάπη, οἱ χριστιανοὶ θὰ μπορέσουν, ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, νὰ λάβουν τὴν χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.
Ἡ σύζυγος τοῦ ἁγίου Ἰούδα, Μαρία, ἔδωσε σὲ αὐτὸν ἀπογόνους, ἐξασφαλίζοντας ἔτσι τὴν γενεαλογικὴ συνέχεια τοῦ Κυρίου. Ἀναφέρεται ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Δομητιανός (96), θέλοντας νὰ ἐξαλείψει ὅλους τοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαυὶδ γιὰ νὰ μὴν μείνει καμία ἐλπίδα γιὰ τὸν Μεσσία, συνέλαβε δύο ἐγγονοὺς τοῦ Ἰούδα μετὰ ἀπὸ καταγγελία αἱρετικῶν. Ὁ αὐτοκράτορας ζήτησε νὰ μάθει τὴν οἰκονομικὴ τους κατάσταση καὶ αὐτοὶ ἀπάντησαν ὅτι μοιράζονταν ἀπὸ κοινοῦ μέτριας ἔκτασης γῆ τὴν ὁποία καλλιεργοῦσαν οἱ ἴδιοι καὶ γιὰ τοῦ λόγου τοῦ ἀληθὲς ἔδειξαν τὰ ροζιασμένα χέρια τους. Ὁ ἡγεμόνας τοὺς ρώτησε κατόπιν γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Βασιλεία τοῦ. Ἀποκρίθηκαν ὅτι ἡ Βασιλεία αὐτὴ δὲν εἶναι τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλὰ ἐπουράνιος, καὶ ὅτι στὴν συντέλεια τοῦ αἰῶνος ὁ Χριστὸς θὰ ἔλθει ἐν δόξη γιὰ νὰ κρίνει ζῶντας καὶ νεκρούς. Ἥσυχος ὁ Δομητιανός τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν καὶ ἔπαυσε τὸν διωγμό. Οἱ δύο αὐτοὶ ἅγιοι, τιμώμενοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς μάρτυρες καὶ συγγενεῖς τοῦ Κυρίου, ἔχαιραν μεγάλης αὐθεντίας κατὰ τοὺς πρώτους χρόνους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔζησαν μέχρι τοὺς χρόνους τοῦ Τραϊανού.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 10ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ
Ματθ. ι’ 33-33, 37-38, ιθ’ 27-30
ΚΕΙΜΕΝΟ
32 Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 33 ὅστις δ’ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.37 Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. 27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; 28 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. 29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
32 «Έτσι λοιπόν, όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο. 33Όποιος, όμως, με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα τον αρνηθώ κι εγώ μπροστά στον Πατέρα μου τον ουράνιο».37 «Όποιος αγαπάει τον πατέρα του ή τη μητέρα του περισσότερο από μένα, δεν είναι άξιος για μένα. Kαι όποιος αγαπάει το γιο ή την κόρη του περισσότερο από μένα, δεν είναι άξιος για μένα. 38Kαι όποιος δεν παίρνει το σταυρό του να με ακολουθήσει, δεν είναι άξιος για μένα. 27Aποκρίθηκε τότε ο Πέτρος και του είπε: «Δες! Eμείς τ’ αφήσαμε όλα και σε ακολουθήσαμε. Tι θα συμβεί, λοιπόν, σ’ εμάς;» 28Kι ο Iησούς τους είπε: «Σας βεβαιώνω, πως εσείς που με ακολουθήσατε, στο ξεκίνημα της νέας αναστημένης ζωής, τότε που ο Γιος του Aνθρώπου θα καθίσει στο θρόνο της δόξας του, θα καθίσετε κι εσείς πάνω σε δώδεκα θρόνους και θα κρίνετε τις δώδεκα φυλές του Iσραήλ. 29Kι ο καθένας που άφησε σπίτια ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή γυναίκα ή παιδιά ή χωράφια για χάρη μου, εκατονταπλάσια θα πάρει και θα κληρονομήσει ζωή αιώνια. 30Όμως, πολλοί πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και τελευταίοι, πρώτοι».
