Αὐτός ὁ Ἅγιος ἔζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Δεκίου, κατά τό ἔτος 250. Λέγονται λοιπόν γι’αὐτόν μερικά τερατώδη καί παράδοξα, δηλαδή, ὄτι ἦταν σκυλοπρόσωπος, καταγόμενος ἀπό τήν χώρα τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού τρῶνε τούς ἀνθρώπους. Ἀφοῦ λοιπόν συνελήφθη στόν πόλεμο ἀπό ἕναν κόμητα, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά μιλήση, προσευχήθηκε καί στάλθηκε σ’ αὐτόν Ἄγγελος κυρίου λέγοντες “Ρέπρεβε, ἀνδρίζου”· διότι ἔτσι ὠνομαζόταν προηγουμένως. Καί ἀφοῦ ἔπιασε τά χείλη του ὁ  Ἄγγελος, τόν ἔκανε νά ὁμιλῆ ἐλεύθερα. Ἔπειτα πῆγε μέσα στήν πόλι ὁ Ἅγιος καί ἔλεγχε τούς Ἕλληνες, πού καταδίωκαν τούς Χριστιανούς. Γι’αὐτό δάρθηκε ἀπό ἕναν ἄρχοντα, Βάκχιο λεγόμενο, στόν ὁποῖο ἀποκρίθηκε ὁ Ἅγιος, ὅτι “ταπεινούμενος θεληματικά ἀπό τήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, στάθηκα καί μέ συνέλαβαν. Διότι, ἐάν ἐγώ θελήσω νά κινήσω τόν θυμό μου καί τήν ἀνδρεία μου, οὔτε ἐσένα θά φοβηθῶ, οὔτε τήν δύναμι τοῦ βασιλιᾶ, ἡ ὁποία, ὤς πρός τήν δική μου δύναμι, εῖναι ἀδύνατη καί ἕνα μηδέν”.
Ὁπότε ὁ βασιλιάς, φοβούμενος αὐτόν καί γιά τήν δύναμί του καί γιά τήν ἀσχήμια τοῦ προσώπου του, ἔστειλε διακόσιους στρατιῶτες νά τόν συλλάβουν. Αὐτός δέν κρατοῦσε στά χέρια του ὅπλα, παρά ἔνα ραβδί τό ὁποῖο, ἐνῶ ἦταν ξερό, βλάστησε.
Ἐπειδή ὅμως στόν δρόμο τελείωσε το ψωμί τῶν στρατιωτῶν καί δέν εἶχαν τί νά φάνε, γι’ αὐτό προσευχήθηκε ὁ Ἅγιος καί αὐξήθηκαν οἱ λίγοι ἄρτοι ἐκεῖνοι, πού ἔμειναν. Τότε, ἐπειδή ἐξεπλάγησαν οἱ στρατιῶτες γιά τό παράδοξο αὐτό θαῦμα, πίστεψαν στό Χριστό. Καί ὅταν πῆγαν στήν Ἀντιόχεια, βαπτίσθηκαν ὅλοι μαζί μέ τόν Ἄγιο ἀπό τόν Ἱεορομάρτυρα Βαβύλα, τόν Ἐπίσκοπο τῆς Ἀντιόχειας, καί τότε ὁ Ἅγιος ἀπό Ρέπρεβος ὠνομάσθηκε Χριστόφορος. Ὅταν παρουσιάσθηκε ὁ Ἅγιος στό βασιλικό κριτήριο, βλέποντάς τον ὁ βασιλιάς καί θαυμάζοντάς τον, ἀπό τόν φόβο του ἔπεσε πίσω ἀνάσκελα. Ὅταν ἀργότερα συνῆλθε, σκέφθηκε νά μεταχειρισθῆ τόν Ἅγιο μέ δολιότητα καί νά ἀλλάξη τήν γνώμη του μέ κολακεῖες, ἴσως μέ αὐτές μπορέση νά τόν χωρίση ἀπό τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή δέν τολμοῦσε νά τόν παρακινήση σ’αὐτό μέ φοβερισμούς. Ὁπότε τί ἔκανε;Κάλεσε δύο γυναῖκες, πού λέγονταν Καλλινίκη καί Ἀκυλίνα, ὡραῖες μέν στήν ἐμφάνιση, πόρνες ὄμως καί ἀκόλαστες στήν διάθεσι, πού ἦταν ἱκανές στό νά θερμάνουν καί νά παρακινήσουν τούς ἄνδρες σέ σαρκική ἐπιθυμία. Αὐτές λοιπόν τίς διέταξε νά πᾶνε στόν Ἅγιο καί νά χρησιμοποιήσουν κάθε τρόπο, γιά να τόν ἑλκύσουν στήν ἀγάπη τους.
Μέ αὐτόν τόν τρόπο νόμιζε ὁ μιαρός, ὅτι θά χωρίση τόν Μάρτυρα ἀπό τόν Χριστό καί θά τόν κάνη νά προσφέρη θυσία στά εἴδωλα. Ἕγινε ὅμως τό ἀντίθετο ἀπό ἐκεῖνο, πού ὁ βασιλιάς σκεπτόταν. Διότι ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ κράτησε τίς ἀνωτέρω πόρνες, τίς χώρισε ἀπό τήν θρησκεία τῶν εἰδώλων. Ὁπότε αὐτές, ἀφοῦ παρουσιάσθηκαν μπροστά στόν βασιλιά, ὡμολόγησαν ὅτι εἶναι Χριστιανές. Γι’ αὐτό τίς ἔβαλε ὁ βασιλιάς κάτω ἀπό τιμωρίες καί βάσανα, δηλαδή τίς σούβλισε ἀπό τά πόδια μέχρι τούς ὤμους. Ὁπότε, ἀφοῦ ὑπέμειναν μέ ἀνδρεία τό φοβερό αὐτό βασανιστήριο, ἔλαβαν οἱ μακάριες τούς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου.
Τότε, ἐπειδή ἄναψε γι’αὐτό τόν λόγο ὁ βασιλιάς ἀπό τόν θυμό, ἔβρισε τόν Ἅγιο Χριστόφορο γιά τό ἄσχημο καί ἀλλόκοτο τοῦ προσώπου του. Ὁ Ἅγιος ὅμως τοῦ ἀπάντησε, ὅτι εἶναι δεκτικός τῆς ἐνέργειας τοῦ Διαβόλου, διότι αὐτό δηλώνει τό ὄνομάτου, τό Δέκιος δηλαδή. Τότε άμέσως ὁ ἀπάνθρωπος τύραννος ἀποφάσισε νά θανατωθοῦν οἱ ἀνωτέρω διακόσιοι στρατιῶτες, πού πῆγαν νά συλλάβουν τόν Ἅγιο καί πίστεψαν στόν Χριστό καί ἔλαβαν οἱ μακάριοι τούς στεφάνους τοῦ μαρτυρίου.
Τόν Ἅγιο Χριστόφορο πρόσταξε νά καρφώσουν ἐπάνω σέ ἔνα μηχανικό ὄργανο χαλκωματένιο, κάτω ἀπό τό ὁποῖο ἄναβε φωτιά. Ὁ δέ Ἅγιος, ὄχι μόνο διαφυλάχθηκε ἀβλαβής ἀπό τήν δοκιμασία αὐτή, ἀλλά καί σάν νά ἦταν σέ ἄνεσι καί ἀνάπαυσι, ἔτσι διηγεῖτο μερικά παράξενα πράγματα, τά ὅποῖα στούς πολλούς μέν καί ἄπιστους ἄνθρώπους φαίνονταν ἀπίστευτα καί ἀπίθανα, ἐνῶ στούς πιστούς καί διακριτικούς φαίνονταν πολύ ἀξιόπιστα καί εὐκολοπαράδεκτα. Ἔλεγε δηλαδή ὁ μακάριος, ὅτι ἔβλεπε ἕναν ἄνδρα ψηλό στό μέγεθος τοῦ σώματος, ὡραῖο ὅμως στό πρόσωπο, ὁ ὁποῖος φοροῦσε ἄσπρα ἐνδύματα καί μέ τίς ἀκτῖνες, πού ἄστραπταν ἀπό τό πρόσωπό του, νικοῦσε καί σκέπαζε τόν λαμπρότατο ἥλιο. Ἐπάνω πάλι στήν κεφαλή του στεκόταν ἕνας λαμπρός στέφανος, γύρω του στέκονταν στρατιῶτες μέ πυρινη μορφή, πρός τούς ὁποίους, ἀφοῦ πολέμησαν μερικοί ἄλλοι μαῦροι καί ἄσχημοι, φάνηκαν, ὅτι νικήθηκαν. Ὕστερα ὅμως, ἀφοῦ ἐπέστρεψε ὁ φοβερός ἐκεῖνος ἄρχοντας μέ θυμό, τάραξε καί καταπάτησε ὅλους ἐκείνους τούς πολέμιους καί ἔτσι πῆρε τήν ἐξουσία ἐναντίον τους καί τήν δύναμι.
Ὅταν ἄκουσαν οἱ λαοί νά διηγῆται ὁ Ἅγιος αὐτά, καί ἐπί πλέον βλέποντάς τον, ὅτι διαφυλάχθηκε ἀβλαβής ἀπό τό βασανιστήριο ἐκεῖνο τοῦ χαλκοῦ ὀργάνου, πίστεψαν στόν Χριστό. Ὁπότε πῆγαν καί γλύτωσαν τόν Ἅγιο ἀπό τήν φωτιά. Ὅλοι ὅμως αὐτοί κατασφάγηκαν ἀπό τούς στρατιῶτες τοῦ βασιλιᾶ. Ἀπό δέ τόν λαιμό τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου, ἀφοῦ ἔδεσαν πέτρα, τόν ἔρριξαν μέσα σέ ἔνα πηγάδι Ἄγγελος ὄμως Κυρίου ἔσυρε τόν Ἅγιο ἀπό ἐκεῖ καί τόν ἐλευθέρωσε.
Ἀλλά πάλι ὁ ἀσεβέστατος τύραννος δέν σταμάτησε τόν θυμό του, ἀλλά πρόσταξε καί φόρεσαν στόν Ἅγιο ἔνα ἔνδυμα χαλκωματένιο καί πυρακτωμένο. Καί τελευταῖα πρόσταξε καί τόν ἀποκεφάλισαν καί ἔτσι ἔλαβε ὁ μακάριος τοῦ μαρτυρίου τόν στέφανο.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Ε΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΜΑΪΟΥ
Ιω.κ’ 19-31