ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΛΕΞΙΟΥ, ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ὁ ὅσιος Ἀλέξιος γεννήθηκε στὴν Ρώμη τὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα Ἀρκαδίου (395-408). Οἱ γονεῖς του, ὁ εὐλαβὴς συγκλητικὸς Εὐφημιανός καὶ ἡ Ἀγλαΐα, ἦσαν ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἄτεκνοι. Ὁ Ἀλέξιος ἔλαβε λαμπρὴ μόρφωση καὶ ὅταν ἐνηλικιώθηκε, οἱ γονεῖς του προετοίμασαν τὰ τοῦ γάμου του μὲ μιὰ κόρη ἐκλεκτῆς οἰκογενείας τῆς ἀριστοκρατίας τῆς Ρώμης. Ὅμως τὴν ἴδια τὴν νύκτα τοῦ γάμου τους ὁ Ἀλέξιος, ὁ ὁποῖος ποθοῦσε τὴν ἁγία καὶ τέλεια παρθενία, ψιθύρισε κάτι στὸ αὐτὶ τῆς συζύγου καὶ ἀφοῦ τῆς παρέδωσε τὸ δαχτυλίδι του, ἔφυγε κρυφά. Ἐμπιστευόμενος τὴν θεία Πρόνοια, ἐπιβιβάστηκε σὲ πλοῖο καὶ ἔφθασε στὴν Λαοδίκεια τῆς Συρίας καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀκολούθησε ἕνα καραβάνι ἐμπόρων ποὺ κατευθυνόταν στὴν Ἔδεσσα. Ἐκεῖ σταμάτησε σὲ ἕναν ναὸ ἀφιερωμένο στὴν Θεοτόκο καὶ παρέμεινε στὸν νάρθηκα δεκαεπτὰ χρόνια, ντυμένος μὲ κουρέλια καὶ συντηρούμενος ἀπὸ τὶς ἐλεημοσύνες τῶν πιστῶν ποὺ ἔρχονταν στὸ ναὸ νὰ προσευχηθοῦν. Στὸ μεταξὺ ὁ πατέρας του εἶχε στείλει ὑπηρέτες πρὸς κάθε κατεύθυνση γιὰ νὰ τὸν βροῦν, ἐνῶ ἡ μητέρα του φόρεσε τρίχινο ἔνδυμα καὶ θρηνοῦσε ἀπαρηγόρητη, ἡ δὲ νύφη, μὲ τὴν ἀγάπη ποὺ δείχνει ἡ τρυγόνα γιὰ τὸ ταίρι της, ἀνυπομονοῦσε νὰ ἔχει κάποια εἴδηση. Κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ Εὺφημιανοῦ ἔφθασαν στὴν Ἔδεσσα καὶ ἔδωσαν ἐλεημοσύνη στὸν Ἀλέξιο, χωρὶς διόλου νὰ ὑποπτευθοῦν βέβαια ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ τὸν κύριό τους∙ τόσο πολὺ εἶχε παραμορφωθεῖ ἀπὸ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν σκληραγωγία ποὺ ἐπέβαλε στὸ σῶμα του εὐχαρίστως γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.
Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια ἀγώνων ἐν τῶ κρυπτῶ, ἡ Παναγία ἐμφανίσθηκε στὸν νεωκόρο τῆς ἐκκλησίας λέγοντάς του νὰ ἐπιτρέψει τὴν εἴσοδο στὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Βλέποντας ὅτι τὸν ἀντιλήφθηκαν καὶ ἐπρόκειτο νὰ τὸν περιβάλουν μὲ τιμές, ὁ Ἀλέξιος ἀνεχώρησε καὶ πάλι παίρνοντας τὸ πλοῖο γιὰ τὴν Ταρσό. Οἱ ἀντίθετοι ἄνεμοι ὅμως, ἢ μάλλον ἡ θεία Πρόνοια, ὤθησαν τὸ πλοῖο στὸ λιμάνι τῆς Ρώμης. Ὁ ἅγιος ὑποτάχθηκε σὲ αὐτὸ τὸ θεῖο σημεῖο καὶ πῆγε στὸ πατρικὸ σπίτι, ὅπου ζήτησε ἀπὸ τὸν πατέρα του ποὺ ἔβγαινε ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἐλεημοσύνη σὰν ζητιάνος. Χωρὶς νὰ ἀναγνωρίσει τὸν πολυαγαπημένο του γιό, ὁ Εὐφημιανός, ποὺ εἶχε γίνει ἀκόμη πιὸ φιλάνθρωπος ὕστερα ἀπὸ τὴν τόσο ἐπώδυνη αὐτὴ ἀπώλεια, πρόσταξε τοὺς ὑπηρέτες του νὰ δώσουν κατάλυμα στὸν δύστυχο ἄνθρωπο γιὰ ὅσο διάστημα ἐπιθυμοῦσε νὰ μείνει καὶ νὰ τοῦ δίνουν νὰ τρώει τὰ περισσεύματα τῆς τραπέζης του. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἔμεινε ἄλλα δεκαεπτὰ χρόνια σὲ μιὰ γωνιὰ τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ, ὑφιστάμενος χωρὶς νὰ προφέρει τὸ παραμικρὸ παράπονο, καὶ μάλιστα μὲ εὐχαρίστηση, τὶς προσβολὲς καὶ τὶς λοιδορίες τῶν ὑπηρετῶν. Ὅταν ἔλαβε πληροφορία ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅτι ἐπίκειται ἡ ἐκδημία του, ζήτησε νὰ τοῦ φέρουν χαρτὶ καὶ μελάνι, καὶ μὲ τὴν πένα στὸ χέρι, γράφοντας τὴν ἱστορία τῆς ζωῆς του, ἐξεδήμησε πρὸς τὰς αἰωνίους μονάς.
Τὴν ἴδια ἡμέρα, καθὼς ἐτελεῖτο ἡ θεία Λειτουργία στὴν βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, χοροστατοῦντος τοῦ πάπα καὶ παρουσία τοῦ αὐτοκράτορα Ὠνορίου (395-423) καὶ πλήθους κόσμου, φωνὴ ἀκούστηκε ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο λέγουσα: «Ἀναζητῆστε τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ∙ θὰ δεηθεῖ γιὰ τὴν πόλη καὶ γιὰ ὅλους ἐσᾶς. Ἤδη ἐξέρχεται τοῦ σώματος!» Καθὼς τὸ ἐκκλησίασμα ἄρχισε νὰ προσεύχεται, ἡ φωνὴ ἀκούστηκε ξανὰ ἀποκαλύπτοντας ὅτι βρισκόταν στὴν οἰκία τοῦ Εὐφημιανοῦ. Ὅταν ἡ ἐπιβλητικὴ πομπὴ μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν παπὰ καὶ τὸν αὐτοκράτορα ἔφθασε ἐκεῖ, ὁ ὑπηρέτης ποὺ τὸν φρόντιζε, ἀποκάλυψε ὅτι ὁ ζητιάνος ποὺ στεκόταν τόσα χρόνια πλάι στὴν ἐξώθυρα μοίραζε τὴν τροφὴ του στοὺς πτωχότερος καὶ ὁ ἴδιος δὲν τρεφόταν παρὰ μόνο τὴν Κυριακὴ μὲ ψωμὶ καὶ νερό, μένοντας ἀτάραχος ἂν ὄχι καὶ χαρούμενος ὅταν οἱ ἄλλοι ὑπηρέτες τὸν καθίβρυζαν. Πῆγαν στὴν καλύβα του καὶ τὸν βρῆκαν νεκρὸ νὰ κρατᾶ ἕνα χαρτὶ στὸ χέρι. Ὅταν τὸ διάβασαν δημόσια ἔμειναν κατάπληκτοι ἀπὸ τὸν θαυμαστὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο αὐτὸς ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ εἶχε ἀγωνιστεῖ ἐνάντια στὴν φύση γιὰ νὰ λάβει τὰ ὑπὲρ τὴν φύση ἀγαθά. Ὁ αὐτοκράτορας καὶ ὁ παπὰς βλέποντας τὰ δάκρυα καὶ τοὺς γοεροὺς θρήνους τῶν γονέων του, τοὺς συμβούλεψαν νὰ χαίρονται μάλλον καὶ νὰ ἀγάλλονται ποὺ ἔφεραν στὸν κόσμο ἕναν τέτοιο ἅγιο, ὁ ὁποῖος μέλλει νὰ βασιλεύσει μὲ τὸν Χριστὸ στοὺς αἰῶνες. Τὸ πλῆθος συνωστιζόταν γύρω ἀπὸ τὴν νεκρικὴ κλίνη, τυφλοὶ ἔβρισκαν τὸ φῶς τους, κουφοὶ τὴν ἀκοὴ τούς, μουγγοὶ δόξαζαν τὸν Θεὸ μεγαλοφώνως, πονηρὰ πνεύματα τρέπονταν σὲ φυγή, ἐπικρατοῦσε τέτοια ἀναταραχή, ποὺ ἡ νεκρώσιμη πομπὴ δὲν μποροῦσε νὰ προχωρήσει. Ὁ αὐτοκράτορας σκόρπισε τότε χρυσὰ νομίσματα μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀποσποῦσαν τὴν προσοχὴ τοῦ πλήθους ἀπὸ τὸ φέρετρο. Δὲν συνέβη ὅμως αὐτό, καθὼς ὁ λαὸς περιφρονοῦσε τὸν φθαρτὸ χρυσὸ γιὰ νὰ λάβει τὴν χάρη τῆς ἀφθαρσίας ἀγγίζοντας τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου. Τέλος, τὸ τίμιο σκήνωμα ἐναποτέθηκε στὴν βασιλικὴ τοῦ Ἁγίου Βονιφατίου σὲ λάρνακα, διακοσμημένο μὲ χρυσὸ καὶ πολύτιμους λίθους, ἀπ’ ὅπου ἀνάβλυζε ἀφθόνως μύρο εὐωδιαστό, ἰαματικὸ κάθε νόσου.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 7ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ
Ματθ.στ΄14-21
ΚΕΙΜΕΝΟ
14 Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· 15 ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. 16 Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. 17 σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, 18 ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. 19 Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διαρύσσουσι καὶ κλέπτουσι· 20 θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· 21 ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
9 «Eσείς, λοιπόν, να προσεύχεστε έτσι:Πατέρα μας ουράνιε,Aς αγιαστεί τ’ όνομά σου.10Aς έρθει η βασιλεία σου. Aς γίνει το θέλημά σου και στη γη έτσι όπως γίνεται στον ουρανό. 11Δώσε μας σήμερα το καθημερινό ψωμί μας. 12Kαι συγχώρησέ μας τις αμαρτίες μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε εκείνους που αμάρτησαν σε βάρος μας. 13Kαι μη μας αφήσεις να μπούμε σε πειρασμό, αλλά προστάτεψέ μας από τον πονηρό. Γιατί δική σου είναι η βασιλεία και η δύναμη και η δόξα στους αιώνες. Aμήν». 14 «Γιατί, αν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα σφάλματά τους, θα συγχωρήσει και τα δικά σας ο Πατέρας σας ο ουράνιος. 15Aν όμως δε συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα σφάλματά τους, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα δικά σας σφάλματα». 16 «Kαι όταν νηστεύετε, μη γίνεστε σαν τους υποκριτές, που αλλοιώνουν την όψη του προσώπου τους για να φανούν στους ανθρώπους ότι νηστεύουν. Σας βεβαιώνω πως έχουν κιόλας πάρει ολόκληρη την αμοιβή τους. 17Eσύ, απεναντίας, όταν νηστεύεις, άλειψε το κεφάλι σου και πλύνε το πρόσωπό σου, 18για να μη φανείς στους ανθρώπους ότι νηστεύεις, αλλά στον Πατέρα σου που βλέπει τα κρυφά. Kαι ο Πατέρας σου που βλέπει τα κρυφά, θα σου το ανταποδώσει φανερά». 19 «Mη θησαυρίζετε θησαυρούς στη γη, όπου ο σκόρος και η σκουριά καταστρέφουν και όπου κλέφτες κάνουν διαρρήξεις και κλέβουν. 20Aντίθετα, να θησαυρίζετε για τους εαυτούς σας θησαυρούς στον ουρανό, όπου ούτε σκόρος καταστρέφει ούτε σκουριά και όπου κλέφτες δεν κάνουν διαρρήξεις ούτε κλέβουν. 21Γιατί όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θα είναι και η καρδιά σας».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ἐκ ῥίζης ἐβλάστησας, περιφανοῦς καί κλεινῆς, ἐκ πόλεως ἤνθησας, βασιλικῆς καί λαμπρᾶς, Ἀλέξιε πάνσοφε· πάντων δ᾽ ὑπερφρονήσας, ὡς φθαρτῶν καί ῥεόντων, ἔσπευσας συναφθῆναι, τῷ Χριστῷ καί Δεσπότῃ. Αὐτόν οὖν ἐκδυσώπει ἀεί, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
