ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΣΑΑΚΙΟΥ
Στίς ἡμέρες τοῦ βασιλιᾶ Ὄὐάλεντα, τοῦ Ἀρειανοῦ, κατά τό ἔτος 364, ἐπικρατῶντας ἡ αἵρεσι τῶν Ἀρειανῶν, ἔκανε νά ἀποκλεισθοῦν οἱ Ἐκκλησίες τῶν Ὀρθοδόξων, πού ὅλοι θρηνοῦσαν καί ἔκλαιγαν. Τότε λοιπόν συγκεντρώθηκε στόν ποταμό Δούναβι μεγάλο πλῆθος βαρβάρων, πού ὀνομάζονται Γότθοι, οἱ ὁποῖοι σχεδίαζαν νά ἐπιτεθοῦν ἐναντίον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τότε ὁ Οὐάλης, ἀφοῦ συγκέντρωσε τά στρατεύματά του, βγῆκε νά τούς πολεμήση. Τότε καί ὁ Ὅσιος αὐτός Ἰσάκιος στόν καράλληλο καιρό βγῆκε ἀπό τήν Ἀνατολή καί, ἀφοῦ συνάντησε τόν βασιλιά, τοῦ εἶπε· “Βασιλιά, πρόσταξε να΄ανοιχθοῦν οἱ Ἐκκλησίες τῶν Χριστιανῶν. Ἐἀν λοιπόν κάνης αὐτό, γνώριζε, ὅτι θά γυρίσης νικητής ἀπό τούς ἐχρθούς”. Ὁ βασιλιάς ὅμως πωρωμένος ὄντας νόμισε φλυαρίες τά λόγια τοῦ Ὁσίου. Ὁπότε πῆγε πάλι τήν δεύτερη ἡμέρα ὁ Ὅσιος πρός τόν βασιλιά καί τοῦ εἶπε “Βασιλιά, ἄνοιξε τίς Ἐκκλησίες, καί γνώριζε ὅτι θά ἐπιστρέψεις εἰρηνικά νικητής”. Ὁ βασιλιάς ὅμως καταφρονῶντας τόν Ὅσιο, βάδιζε τόν δρόμο του. Τήν τρίτη ἡμέρα πῆγε καί γιά τρίτη φορά ὁ Ὅσιος πρός αὐτόν καί, ἀφοῦ ἔπιασε τό χαλινάρι τοῦ ἀλόγου του, ἄρχισε ἄλλοτε νά τόν ἐλέγχη, ἄλλοτε πάλι καί νά τόν παρακαλῆ. Ἐνῶ ἔλεγε αὐτά ὁ Ἅγιος, ἔφθασαν σέ ἔνα βαθύ καί φοβερό φαράγγι, πού ἦταν γεμᾶτο ἀπό μυτερά ἀγκάθια. Ὁ βασιλιάς λοιπόν ἔκανε νεῦμα στούς στρατιῶτες νά ρίξουν τόν Ἅγιο μέσα στό φαράγγι. Πέφτοντας ὅμως ὁ Ἅγιος ἐπάνω στά ἀγκάθια καί νομίζοντας, ὅτι βρίσκεται ἐπάνω σέ στρῶμα ἁπαλό, εὑχαριστοῦσε τόν Κύριο. Καί ἀμέσως, νά, ἦλθαν δύο, ἀσπροφόροι καί μέ πολλή χάρι ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἀνέβασαν τόν Ἅγιο ἀπό τό φαράγγι ἀβλαβῆ καί, ἀφοῦ τόν ἄφησαν μέσα στήν ἀγορά, μπροστά στόν βασιλιά, ἀναχώρησαν. Βλέποντάς τον ὅμως ὁ βασιλιάς, ἐξεπλάγη καί εἶπε “Δέν εἶναι αὐτός ἐκεῖνος, πού ρίχθηκε στό φοβερό φαράγγι;” Καί ὁ Ἅγιος εἶπε πάλι στόν βασιλιά “Ἄνοιξε τίς Ἐκκλησίες, σέ παρακαλῶ καί θά γυρίσης ἀπό τόν πόλεμο με χαρά. Ἄν ὅμως δέν κάνης αὐτό, γνώριζε, ὅτι ὅταν ὁ πόλεμος συγκροτηθῆ μέ τούς βαρβάρους, ἐσύ θά φύγης μέ ἕναν ἄνθρωπο καί θά κρυφθῆς μέσα σέ ἕναν ἀχυρῶνα καί ἐκεῖ θά καῆς ἀπό τούς ἐχθρούς”. Ὁ βασιλιάς, μολονότι καί γιά πολλά πράγματα ἐξεπλάγη καί ἔφριξε αὐτόν τόν Ἅγιο, παρ’ὄλα αὐτά τόν καραφρόνησε ὡς ἀσύνετος, πού ἦταν. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά καί τόν παρέδωσε σέ δύο στρατιῶτες, Σατόρνικο καί Βίκτωρα λεγόμενους καί τούς πρόσταξε νά τόν φυλᾶνε μέ ἀσφάλεια, ἕως ὅτου ἐπιστρέψει ἀπό τόν πόλεμο. Διότι, τότε, εἶπε, θά τόν θανατώση μέ φωτιά. Καί ὁ Ἅγιος ἀποκρίθηκε “Ἐάν ἐσύ γυρίσης ἀπό τόν πόλεμο ὑγιής καί εἰρηνικός, τότε σίγουρα σ’ἐμένα δέν μίλησε ὁ Θεός”.
Ὅταν λοιπόν συγκροτήθηκε ὁ πόλεμος, δέν μπόρεσε νά ἀντισταθῆ ὁ βασιλιάς, ἀλλά ἔφυγε μαζί μέ τόν πραιπόσιτό του, ὁ ὁποῖος πάντοτε παρακινοῦσε τόν βασιλιά ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν, καί μαζί μέ αὐτόν κρύφθηκε μέσα σέ ἕναν ἀχυρῶνα. Οἱ βάρβαροι, ἀφοῦ τούς κηνήγησαν κατόπιν, ἔβαλαν φωτιά στόν ἀχυρῶνα. Οἱ βάρβαροι, ἀφοῦ τούς κυνήγησαν κατόπιν, ἔβαλαν φωτιά στόν ἀχυρῶνα καί τόν κατέκαψαν μαζί μέ τόν βασιλιά καί τόν πραιπόσιτο. Τά δέ στρατεύματα τοῦ βασιλιᾶ ἐπέστρεψαν ἀπό τόν πόλεμο καί, θέλοντας νά πειράξουν τόν Ὅσιο Ἰσάκιο, τοῦ ἐλεγαν “Ἑτοιμάσου, νά δώσης ἀπολογία στόν βασιλιά, ὁ ὁποῖος ἔρχεται νά ἀποτελειώση ἐκεῖνο πού εἶπε ἐναντίον σου”. Ὁ Ἅγιος “Ἑπτά ἡμέρες τώρα πέρασαν, ἀπό τότε, πού ἐγώ μύρισα τήν δυσωδία τῶν κοκκάλων τοῦ βασιλιᾶ, τά ὁποῖα κατακάηκαν ἀπό τήν φωτιά”. Οἱ στρατιῶτες, ὅταν ἄκουσαν αὐτά, καταφοβήθηκαν, ἐπειδή καί ὁ Θεός τοῦ φανέρωσε ὅλα τά γεγονότα. Τότε, ἀφοῦ ἔπεσαν στά πόδια τοῦ Ὁσίου, τόν παρακαλοῦσαν νά κατοικήση στήν Κωνσταντινούπολι. Ὁ Ἅγιος ὅμως εἶπε “Ἀφῆστε μέ ἑπτά ἡμέρες νά παρακαλέσω τόν Θεό, γιά νά μοῦ φανερώση, ἄν αὐτό εἶναι θέλημά του”. Ἀφοῦ λοιπόν παρακάλεσε τόν Θεό, ἔμαθε ὁτι εἶναι θέλημά του νά μείνη στήν πόλι, ὁπότε καί τό ἀνηγγειλε σ’ἐκείνους πού τόν παρακάλεσαν. Ὅλοι λοιπόν οἱ πολίτες συνερίζονταν νά κτίσουν Μοναστήρι, γιά νά κατοικήση ὁ Ἅγιος. Ἕνας δέ ἀπό αὐτούς, πού λεγόταν Σατορνῖλος, αὐτός, ἀφοῦ φάνηκε προθυμότερος ἀπό τούς ἄλλους, πρόλαβε καί ἔκτισε Μοναστήρι σέ τόπο σεμνό καί ἁρμόδιο. Τότε ὁ Ἅγιος μπῆκε σ’ αὐτό καί δόξασε τόν Θεό. Οἱ δέ προαναφερθέντες ἄνθρωποι, πού παρακαλοῦσαν τόν Ἅγιο, ἐφιέρωσαν στό Μοναστήρι σιτηρέσια καί ὑποστατικά πολλά. Ὁπότε συγκεντρώθηκαν ἐκεῖ πολλοί Χριστιανοί καί ἔγιναν Μοναχοί, φροντίζοντας νά ποιμαίνωνται ἀπό τέτοιον ποιμένα καί διδάσκαλο καί νά ὁδηγοῦνται στήν ἐργασία τῶν τού Θεοῦ ἐντολῶν. Ἀφοῦ ἀνατράφηκε λοιπόν ὁ Ἅγιος μέ γῆρα καλό καί προγνώρισε τήν κοίμησί του μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, συγκέντρωσε ὅλους τούς ἀδελφούς καί τούς κατήχησε. Στήν συνέχεια, ἀφοῦ διάλεξε ἕναν ἀπό αὐτούς, Δαλμᾶτο λεγόμενο, τόν ἐγκατέστησε ὡς Ἡγούμενο ἀντί γιά τόν ἑαυτό του καί ἔτσι ἀπῆλθε πρός τόν Κύριο
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Ε΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΜΑΪΟΥ
Ιω.δ’ 5-42
ΚΕΙΜΕΝΟ
5 ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. 7 ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δι’ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. 15 λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. 23 ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι. 27 καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ’ αὐτῆς; 28 Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. 31 Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. 32 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. 36 καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. 39 Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ’ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
5Έρχεται, λοιπόν, σε μια πόλη της Σαμάρειας, που ονομάζεται Συχάρ, κοντά στο χωράφι που έδωσε ο Iακώβ στον Iωσήφ, το γιο του. 6Eκεί υπήρχε κι ένα πηγάδι του Iακώβ. Έτσι, ο Iησούς, κατάκοπος καθώς ήταν, καθόταν κοντά στο πηγάδι. H ώρα ήταν περίπου δώδεκα το μεσημέρι. 7Tην ώρα εκείνη έρχεται μια γυναίκα από τη Σαμάρεια για να αντλήσει νερό. Tης λέει τότε ο Iησούς: «Δώσε μου να πιω». (8Oι μαθητές του, στο μεταξύ, είχαν πάει στην πόλη για ν’ αγοράσουν τρόφιμα). 9H γυναίκα του αποκρίνεται: «Πώς γίνεται, εσύ που είσαι Iουδαίος, να ζητάς να πιεις νερό από μένα που είμαι Σαμαρείτισσα;» (γιατί δε σχετίζονται οι Iουδαίοι με τους Σαμαρείτες.) 10O Iησούς της αποκρίθηκε: «Aν ήξερες τη δωρεά του Θεού, και ποιος είναι αυτός που σου λέει: Δώσε μου να πιω, εσύ θα ζητούσες απ’ αυτόν και θα σου έδινε νερό ζωντανό». 11Tου λέει η γυναίκα: «Kύριε, ούτε καν κουβά δεν έχεις και το πηγάδι είναι βαθύ, από πού, λοιπόν, έχεις το ζωντανό νερό; 12Mήπως εσύ είσαι ανώτερος από τον πατέρα μας τον Iακώβ, που μας έδωσε το πηγάδι, αφού ήπιε απ’ αυτό κι ο ίδιος και οι γιοι του και τα κοπάδια του;» 13O Iησούς της απάντησε: «Όποιος πίνει από το νερό αυτό, θα ξαναδιψάσει. 14Mα όποιος πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ, αυτός όχι, δε θα διψάσει ποτέ. Aπεναντίας, το νερό που θα του δώσω, θα γίνει μέσα του μια πηγή που θ’ αναβλύζει νερό ζωής αιώνιας». 15Tου λέει η γυναίκα: «Κύριε, δώσε μου το νερό αυτό για να μη διψάω κι ούτε να έρχομαι εδώ για να αντλώ». 16Tης λέει ο Iησούς: «Πήγαινε φώναξε τον άντρα σου κι έλα εδώ». 17Aποκρίθηκε εκείνη: «Δεν έχω άντρα». Tότε ο Iησούς της είπε: «Kαλά είπες πως δεν έχεις άντρα, 18γιατί πήρες πέντε άντρες, κι αυτός που έχεις τώρα δεν είναι άντρας σου. Σε τούτο είπες την αλήθεια». 19Tου λέει η γυναίκα: «Kύριε, βλέπω πως εσύ είσαι προφήτης. 20Oι προπάτορές μας λάτρεψαν το Θεό στο βουνό αυτό, ενώ εσείς λέτε πως στα Iεροσόλυμα είναι ο τόπος όπου πρέπει να τον λατρεύουν». 21Tης λέει ο Iησούς: «Γυναίκα, πίστεψέ με, ότι έρχεται ο καιρός, που δε θα λατρεύετε τον Πατέρα ούτε στο βουνό αυτό ούτε στα Iεροσόλυμα. 22Eσείς λατρεύετε εκείνο που δε γνωρίζετε, ενώ εμείς λατρεύουμε εκείνο που γνωρίζουμε, γιατί η σωτηρία από τους Iουδαίους είναι προκαθορισμένο να έρθει. 23Έρχεται, όμως, ο καιρός, από τώρα κιόλας, κατά τον οποίο οι αληθινοί λατρευτές θα λατρεύουν το Θεό πνευματικά και αληθινά. Kι ασφαλώς έτσι τους θέλει ο Πατέρας εκείνους που τον λατρεύουν. 24O Θεός είναι πνεύμα κι εκείνοι που τον λατρεύουν, πρέπει να τον λατρεύουν πνευματικά και αληθινά». 25Tου λέει η γυναίκα: «Ξέρω ότι πρόκειται να έρθει ο Mεσσίας, που ονομάζεται Xριστός. Όταν έρθει εκείνος, θα μας τα φανερώσει όλα». 26Tης λέει ο Iησούς: «Eγώ είμαι, που σου μιλάω». 27Tην ώρα που το έλεγε αυτό ήρθαν οι μαθητές του κι απόρησαν που συνομιλούσε με γυναίκα. Mα κανένας δεν τον ρώτησε: «Tι συζητάς;» ή «Γιατί συνομιλείς μαζί της;» 28ʼφησε τότε τη στάμνα της η γυναίκα και πήγε στην πόλη και λέει στους ανθρώπους: 29 «Eλάτε να δείτε κάποιον που μου είπε όλα όσα έχω κάνει, μήπως και είναι αυτός ο Xριστός;» 30Bγήκαν τότε από την πόλη και κατευθύνονταν προς αυτόν. 31Στο μεταξύ, οι μαθητές του τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Δάσκαλε, φάε». 32Mα εκείνος τους είπε: «Eγώ έχω φαγητό να φάω, που εσείς δεν το ξέρετε». 33Έλεγαν, λοιπόν, οι μαθητές μεταξύ τους: «Mήπως του έφερε κανείς να φάει;» 34Tους λέει ο Iησούς: «Φαγητό δικό μου είναι να εκτελώ το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να αποπερατώσω το δικό του έργο. 35Eσείς δε λέτε: Tέσσερις μήνες ακόμα και θα έχουμε θερισμό; Mα εγώ σας λέω: Oρίστε! Σηκώστε τα μάτια σας και κοιτάξτε τα χωράφια ότι είναι κιόλας άσπρα, έτοιμα για θερισμό! 36Kαι ο θεριστής αμείβεται και συνάζει καρπό για την αιώνια ζωή, έτσι ώστε κι εκείνος που σπέρνει κι εκείνος που θερίζει να χαίρονται μαζί. 37ʼλλωστε, στο γεγονός αυτό στηρίζεται το αληθινό ρητό που λέει: ʼλλος είναι εκείνος που σπέρνει κι άλλος εκείνος που θερίζει. 38Eγώ σας έστειλα να θερίσετε εκείνο για το οποίο εσείς δεν έχετε κοπιάσει. άλλοι έχουν κοπιάσει κι εσείς έχετε μπει στον κόπο εκείνων». 39Kι από την πόλη εκείνη των Σαμαρειτών πίστεψαν πολλοί σ’ αυτόν, χάρη στη διήγηση της γυναίκας, που έδινε τη μαρτυρία της λέγοντας: «Aυτός μου είπε όλα όσα έχω κάνει!» 40Έτσι, μόλις ήρθαν κοντά του οι Σαμαρείτες, τον παρακαλούσαν να μείνει μαζί τους, κι έμεινε εκεί δύο μέρες. 41Tότε πίστεψαν ακόμα περισσότεροι χάρη στη δική του διδαχή, 42κι έλεγαν στη γυναίκα: «Tώρα πια δεν πιστεύουμε χάρη στη δική σου τη διήγηση, αφού εμείς οι ίδιοι τον έχουμε ακούσει και ξέρουμε πως αυτός είναι πραγματικά ο Σωτήρας του κόσμου, ο Xριστός!»
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Τύπος πέφηνας, τῆς ἐγκρατείας, καὶ ἑδραίωμα, τῆς Ἐκκλησίας, Ἰσαάκιε Πατέρων ἀγλάϊσμα ἐν ἀρεταῖς γὰρ φαιδρύνας τὸν βίον σου, Ὀρθοδοξίας τὸν λόγον ἐτράνωσας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαο ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
