ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
Τὴν ὄγδοη Κυριακὴ ἀπὸ τοῦ Πάσχα τὴν Ἁγίαν Πεντηκοστὴ ἐορτάζομεν.
Ὅσοι πιστεύουν πὼς ἡ Ἐκκλησία, συνεχίζοντας τὸ ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ὁ μοναδικὸς φορέας τῆς χάριτος, ὁ ἀλάνθαστος διδάσκαλος καὶ ἑρμηνευτὴς τῆς θείας ἀλήθειας καὶ ἡ μόνη κιβωτὸς σωτηρίας γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων, τιμοῦν καὶ γιορτάζουν τὴν Ἁγία Πεντηκοστή. Γιατὶ ἡ Πεντηκοστὴ ἱστορικὰ εἶναι ἡ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν «μεθεόρτιον καὶ τελευταίαν ἑορτὴν» κατὰ τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Μελωδό, γίνεται «ἐπαγγελίας συμπλήρωσις».
Τὴν ἑορτὴ αὐτὴ τῆς Πεντηκοστῆς τὴν ἔχουμε παραλάβει ἀπὸ τὶς ἑβραϊκὲς Βίβλους. Τὴν Πεντηκοστὴ οἱ Ἑβραῖοι τὴν ἑορτάζουν σὲ ἀνάμνηση τῆς κακοπάθειάς τους στὴν ἔρημο καὶ τῶν πολλῶν θλίψεων, μέχρι ποὺ ἔφτασαν καὶ μπῆκαν στὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Τότε πράγματι ἀπήλαυσαν καὶ καρπῶν καὶ σίτου καὶ οἴνου. Σύμφωνα μὲ κάποιους μελετητὲς ἡ ἑορτὴ τῆς Ἑβραϊκῆς Πεντηκοστῆς θεσπίσθηκε πρὸς τιμὴ τῶν 50 ἡμερῶν ποὺ νήστευσε ὁ Μωυσῆς καὶ ἔλαβε τὸν θεογράφο Νόμο. Ὅπως οἱ Ἑβραῖοι ἑόρταζαν τὴν πεντηκοστὴ τους, διότι μετὰ τὸ Πάσχα, τὴν διάβαση δηλαδὴ τῆς Ἐρυθρὰς Θαλάσσης, ἀφοῦ παρῆλθαν πενήντα ἡμέρες, παρέλαβαν τὸν Νόμο, ἔτσι καὶ ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, πενήντα ἡμέρες μετὰ τὸ δικὸ μας Πάσχα, λαμβάνουμε τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Ἐκεῖνο νομοθετεῖ, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ κάθε ἀλήθεια καὶ προστάζει τὰ ἀρεστὰ στὸ Θεό. Πρέπει ἀκόμα νὰ γνωρίζουμε, ὅτι κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ ποὺ οἱ Ἑβραῖοι γιόρταζαν τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἔγινε καὶ ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση ποὺ τοὺς εἶχε δώσει. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου ὁ Ἰησοῦς ὑποσχέθηκε στοὺς μαθητὲς Του: «Καγώ ἐρωτήσω τὸν Πατέρα καὶ ἄλλον Παράκλητον δώσει ὑμῖν, ἴνα μένη μεθ’ ἡμῶν εἰς τὸν αἰώνα». Ὁ ἄλλος Παράκλητος, ὁ Παρηγορητὴς δηλαδή, ποὺ εἶναι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μένει στὴν Ἐκκλησία γιὰ πάντα «μένει μεθ’ ἡμῶν εἰς τὸν αἰώνα» κι ἀναδεικνύει τὴν Ἐκκλησία θεοσύστατο θεσμὸ ποὺ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τὴν καταλύσει οὔτε αὐτὸς ὁ Ἅδης.
Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα κατέβηκε σὰν μία δυνατὴ βοὴ ἀνέμου, ἑπομένως δὲν εἶναι μόνο αὔρα ποὺ δροσίζει ὡς Παράκλητος, ἀλλὰ εἶναι καὶ θύελλα ποὺ ξεριζώνει πάθη καὶ κατεστημένα τῆς ἁμαρτίας. Ἀκόμα ἐμφανίσθηκε ὡς φωτιὰ «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν». Οἱ μαθητὲς πυρακτώθηκαν. Ἔγιναν δυνατοί, φλογεροὶ καὶ ἀμέσως βγῆκαν νὰ κηρύξουν στὸ πλῆθος ποὺ εἶχε συγκεντρωθεῖ. Τὸ Πνεῦμα ἐκείνη στὴ στιγμὴ μεταδόθηκε σὲ χιλιάδες ἀκροατὲς καὶ μάλιστα στὸν καθένα ξεχωριστὰ στὴ γλώσσα του, δεδομένου ὅτι ἐκεῖ βρίσκονταν ἄνθρωποι ἀπὸ διάφορες χῶρες. Ἔτσι τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἄνθρωποι ἀπὸ διάφορες φυλὲς καὶ γλῶσσες ἀκοῦνε καθένας στὴ δικὴ του γλώσσα τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ καὶ ἀποροῦν καὶ θαυμάζουν.
Λαμπρή, φωτόμορφη, στολισμένη τὴν ἀπαστράπτουσα θεία δόξα της στεφανώνεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, στηριζόμενη στὴ δύναμη τοῦ ζωοποιοῦ θανάτου καὶ τῆς ἐνδόξου Ἀναστάσεως Ἐκείνου, ποὺ εἶναι ἡ ἀόρατη καὶ θεία της κεφαλὴ καὶ ἐμπνεόμενη ἀπὸ τὴν παντοδύναμη χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ποὺ εἶναι ἡ ζωοποιὸς ψυχὴ της. Στὸν ἱερὸ καὶ ἅγιο χῶρο της, μία πνευματικὴ κοσμογονία συντελεῖται. Τὰ ἀρχαία παρέρχονται ὅλα καὶ γίνονται καινούργια καὶ θαυμαστά. Ὁ δοῦλος τῆς ἁμαρτίας καὶ ὑπηρέτης τοῦ κακοῦ ὁ ἄνθρωπος μεταμορφώνεται. Εἰσέρχεται στὴν αὐλὴ τῆς Ἐκκλησίας λύκος καὶ γίνεται πρόβατο. Δέχεται τὴν χάρη ὁ φιλόδοξος καὶ γίνεται ταπεινός, ὁ φιλάργυρος καὶ γίνεται ἐλεήμων, ὁ φιλήδονος καὶ ἀναδεικνύεται φίλαγνος καὶ καθαρός. Ὑπάρχει μία δύναμη ἀόρατη, μυστική, ἡ ὁποία καταργεῖ ὅλες τὶς δυνάμεις καὶ τὶς ροπὲς ποὺ ὁδηγοῦν χαμηλὰ καὶ ἀνεβάζει στὰ ὕψη, σώζει τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἀναδεικνύει ἅγιο τὸν κατάδικο.
Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον βρίσκεται διαρκῶς παρὸν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὁδηγεῖ στὴν γνώση τοῦ Θεοῦ, ἐμπνέει, σωφίζει καθιστὰ τελείους τοῦς ἱερεῖς, καταρτίζει δικαίους, ἐνεργεῖ τὶς θαυμαστὲς θεραπεῖες, ζωοποιεί τοὺς νεκρούς. Ὅπως λέγει χαρακτηριστικὰ ὁ Μέγας Βασίλειος: Τὸν τελώνη Ματθαίο, σὰν πίστευσε τὸν ἀνέδειξε Εὐαγγελιστή, τὸν Πέτρο ἀπὸ ἁπλοϊκὸ ψαρὰ τὸν ἀνέδειξε Θεόπνευστο κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν μεγάλο διώκτη Σαούλ σὰν μετανόησε τὸν ἀνέδειξε Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν καὶ λαμπρὸ σκεῦος ἐκλογῆς. Δι’ αὐτοῦ λοιπὸν οἱ ἀσθενεῖς γίνονται ἰσχυροί, οἱ πτωχοὶ πλουτίζουν, οἱ ἀμαθεῖς γίνονται σοφώτεροι κι αὐτῶν ἀκόμα τῶν σοφῶν. Ὅπως ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ποὺ δὲν γνώριζε τὴ σοφία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔγραψε λόγους μὲ τοὺς ὁποίους καμιὰ ἀνθρώπινη σοφία δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ.
Μέσα στὴ νέα Σιών, στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «τὰ φοβερὰ τελεσιουργεῖται». Κόσμοι παλαιοὶ συντρίβονται καὶ κόσμοι νέοι γεννιοῦνται μὲ τὴ δύναμη τῆς Χάριτος. Γι’ αὐτὸ κι ἡ θερμὴ καὶ ἐκ βαθέων εὐχὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας: «Ἐλθέτω ἡ Χάρις, παρελθέτω κόσμος». Ὅλοι οἱ νόμοι καταργοῦνται, ὅλες οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου συντρίβονται ἀπὸ τὴν ἀκατάλυτη δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ ἐνεργεῖ καὶ δρᾶ καὶ θαυματουργεῖ ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἡ μεταβολὴ τῶν Ἀποστόλων καὶ τοῦ κόσμου ὁλόκληρου ἦταν ἀδύνατον νὰ συμβοῦν ἂν τὴν Πεντηκοστὴ δὲν κατέβαινε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ ὑπῆρξε ἡ ἀήττητη πανοπλία τῶν Ἀποστόλων. Ἀπὸ τότε μένει στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ κάνει θαύματα. Καὶ τὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων εἶναι ἡ διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας παρ’ ὅλες τὶς θλιβερὲς προδοσίες ἀπὸ μέσα, ἀλλὰ καὶ τοὺς λυσσώδεις διωγμοὺς ἀπ’ ἔξω. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα παραμένει διαρκῶς παρὸν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὁδηγεῖ στὴν γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ σωτηρία ὅσους καταφεύγουν σ’ αὐτήν. Διότι ὑπάρχει μέσα της μία δύναμη ἀόρατη ἡ ὁποία καταργεῖ ὅλες τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους, σώζει τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἀναδεικνύει ἅγιο τὸν κατάδικο. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία στὸ διάβα τῶν αἰώνων εἶναι ἡ πολιτεία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΡΙΠΠΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΗ ΠΑΥΛΗΣ, ΒΑΣΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΑΘΟΝΙΚΗΣ.
Ἡ ἁγία καὶ ἔνδοξος μάρτυς Ἀγριππίνα γεννήθηκε καὶ μεγάλωσε στὴν Ρώμη στοὺς κόλπους εὐγενοῦς οἰκογένειας. Ἀπὸ τὴ νεότητά της ἀφιερώθηκε στὸ Θεὸ καὶ μὲ τὴν εὐωδία τῶν ἀρετῶν της προσέφερε στὶς χριστιανὲς μία πρόγευση τῶν τέρψεων τοῦ Παραδείσου καὶ τὶς παρακινοῦσε νὰ ἀπαρνηθοῦν τὰ πάθη γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν μαζὶ της τὴν ὁδὸ τῆς ἀγνείας καὶ τῆς παρθενίας. Ἔτσι πολλὲς ἦταν οἱ νεαρὲς κόρες καὶ οἱ ὥριμες γυναῖκες ποὺ ζητοῦσαν νὰ μοιραστοῦν τὴν πολιτεία της προκειμένου νὰ κληρονομήσουν τὴν χάριν ποὺ ὁ Θεὸς τῆς εἶχε χορηγήσει. Ἡ ἀκτινοβολία τῶν ἀρετῶν της ὅμως γέννησε τὸ φθονερὸ μίσος τῶν εἰδωλολατρῶν οἱ ὁποῖοι τὴν κατήγγειλαν στὶς Ἀρχές, κατὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Βαλεριανοῦ (257). Κατηγορούμενη γιὰ ἐπανάσταση κατὰ τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καὶ ἐξαπάτηση νεαρῶν κοριτσιῶν, ἡ νύμφη τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησε ὅτι ἀντὶ νὰ τὰ ξεστρατίζει, ἀντιθέτως τὰ παρουσίαζε στὸν Θεὸ καὶ ὅτι ἡ παρθενία τὴν ὁποία ἐξεθείαζε δὲν ἦταν κατάλυση τῆς κοινωνίας, ἀλλὰ ἕνωση μὲ τὸν Σωτήρα ποὺ ἦλθε στὸν κόσμο γεννηθεὶς ἀπὸ Παρθένο. Παραδόθηκε μὲ γενναιότητα στὸ μαρτύριο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ οὐράνιου Νυμφίου της. Ὅταν τὴν κτυποῦσαν στὸ στόμα ἔμενε σιωπηλή, συντρίβοντας ἔτσι ὅλα τὰ ὀστὰ τῆς ἀσεβείας. Γυμνωθεῖσα καὶ μαστιγωθεῖσα σὲ σημεῖο ὥστε τὸ αἷμα της νὰ πλημμυρίζει τὸ χῶμα, ἀπογύμνωνε τὶς δόλιες μηχανεύσεις τοῦ Ἐχθροῦ καὶ μὲ τὰ μέλη δεμένα στὰ δεσμὰ διέλυε ὅλες τὶς πλάνες τῶν εἰδωλολατρῶν. Τέλος, ἀφοῦ τὴν ἐπισκέφτηκε ἄγγελος ποὺ γιάτρεψε τὶς πληγὲς της, παρουσιάσθηκε ἐκ νέου μὲ παρρησία ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου, παρέδωσε τὴν ψυχὴ της στὸ Θεὸ ἐν μέσω βασανιστηρίων καὶ ἔλαβε στὸν οὐρανὸ τὸν στέφανο τῆς νίκης.
Οἱ φίλες καὶ πνευματικὲς ἀδελφὲς της, Βάσσα, Παύλα καὶ Ἀγαθονίκη, ποὺ τὴν εἶχαν ἀκολουθήσει μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τους, μπόρεσαν νὰ πάρουν τὸ σκήνωμά της ποὺ εἶχε ριχθεῖ τροφὴ στὰ σκυλιά. Πηγαίνοντας ἀπὸ τόπο σὲ τόπο, ὁδηγούμενες ἀπὸ φωτεινὴ στήλη, ἔφθασαν στὴ Σικελία καὶ τὸ κατέθεσαν σὲ ἕναν τόπο ποὺ ὀνομαζόταν Μένης, ὅπου ἀνεγέρθηκε ναὸς πρὸς τιμὴν τῆς ἁγίας μάρτυρος τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παρουσία της ἐξεδίωξε σύντομα τοὺς δαίμονες ποὺ λατρεύονταν ὡς θεοὶ ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ νησιοῦ, τοὺς ὁποίους ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ σκοτάδια τῆς πλάνης. Ὅταν πειρατὲς Σαρακηνοὶ τόλμησαν νὰ ἐπιτεθοῦν στὸ Ἱερό, ἀφανίσθηκαν ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση χρυσῆς περιστερᾶς ὁπλισμένης μὲ Σταυρό. Λεπροὶ καὶ ἄρρωστοι κάθε εἴδους ποὺ ἔρχονταν νὰ τιμήσουν τὸ σῶμα τῆς ἁγία Ἀγριππίνης ἔβρισκαν γιατρειὰ στὰ πάθη τους. Ἡ Βάσσα, ἡ Παύλα καὶ ἡ Ἀγαθονίκη ἀξιώθηκαν κι αὐτὲς μὲ τὴν σειρὰ τους τὸν στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 10ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 23 IOYNIOY
Ιω. ιζ’ 37-52, η’12
ΚΕΙΜΕΝΟ
37 Ἐν δὲ τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. 38 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. 39 τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη. 40 πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· 41 ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 42 οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυΐδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; 43 σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι’ αὐτόν. 44 τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ’ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ’ αὐτὸν τὰς χεῖρας. 45 Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; 46 ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. 47 ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; 48 μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; 49 ἀλλ’ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι! 50 λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· 51 μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ’ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; 52 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται.
12 Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
37Kαι την τελευταία ημέρα, την πιο μεγάλη της γιορτής, στάθηκε ο Iησούς και είπε με δυνατή φωνή: «Aν διψάει κάποιος, σ’ εμένα να έρχεται και να πίνει. 38Όπως το λέει η Γραφή, ποτάμια ζωντανού νερού θα ξεχυθούν μέσα από εκείνον που πιστεύει σ’ εμένα». 39Kι αυτό το είπε ο Iησούς εννοώντας το Πνεύμα που επρόκειτο να πάρουν εκείνοι που πίστευαν σ’ αυτόν, γιατί δεν είχε δοθεί ακόμα το ʼγιο Πνεύμα, αφού δεν είχε δοξαστεί ακόμα ο Iησούς. 40Πολλοί, λοιπόν, από το πλήθος, όταν άκουσαν τα λόγια αυτά, έλεγαν: «Aυτός είναι πραγματικά ο προφήτης!» 41άλλοι έλεγαν: «Aυτός είναι ο Xριστός!» Kι άλλοι πάλι έλεγαν: «Πώς είναι δυνατόν από τη Γαλιλαία να έρθει ο Xριστός; 42Δε λέει η Γραφή πως από το σπέρμα του Δαβίδ πρόκειται να έρθει ο Xριστός και να γεννηθεί στη Bηθλεέμ, στο χωριό από το οποίο καταγόταν ο Δαβίδ;» 43Έτσι, διχάστηκαν οι γνώμες του πλήθους γι’ αυτόν. 44Mάλιστα, μερικοί απ’ αυτούς ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά κανένας δεν άπλωσε χέρι πάνω του. 45Eπέστρεψαν, λοιπόν, οι υπηρέτες στους αρχιερείς και στους Φαρισαίους, οι οποίοι και τους ρώτησαν: «Γιατί δε μας τον φέρατε;» 46Oι υπηρέτες απάντησαν: «Ποτέ άλλοτε δε μίλησε κανείς όπως αυτός ο άνθρωπος!» 47Tότε οι Φαρισαίοι τους είπαν: «Mήπως έχετε πλανηθεί κι εσείς; 48Mην τάχα πίστεψε σ’ αυτόν κανένας από τους άρχοντες ή τους Φαρισαίους; 49Mα ο όχλος αυτός, που το νόμο δεν τον ξέρει, είναι καταραμένος!» 50Tους λέει τότε ο Nικόδημος, αυτός που είχε επισκεφθεί νύχτα τον Iησού και ήταν ένας απ’ αυτούς: 51 «Mήπως ο νόμος μας επιτρέπει την καταδίκη ενός ανθρώπου, αν δεν του δοθεί πρώτα η ευκαιρία να απολογηθεί και να γίνει γνωστό το τι κάνει;» 52Aποκρίθηκαν οι άλλοι και του είπαν: «Mπας κι είσαι κι εσύ από τη Γαλιλαία; Ψάξε και δες ότι προφήτης από τη Γαλιλαία δεν έχει παρουσιαστεί».
12Tους μίλησε, λοιπόν, ξανά ο Iησούς και είπε: «Eγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος ακολουθεί εμένα, δε θα περπατήσει στο σκοτάδι αλλά θα έχει το φως της ζωής».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεῖον Πνεύματι, κραταιωθεῖσα, ἠνδραγάθησας, γενναιοφρόνως, Ἀγριππίνα παρθενίας ὀσφράδιον ὅθεν Χριστοῦ δοξασθεῖσα τὴ χάριτι, πηγᾶς θαυμάτων βλυστάνεις τοὶς πέρασι. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
