«ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΘΟΥΜΕ;»
Σήμερα το γεγονός της Μεταμορφώσεως του Κυρίου, μας δίδει τη δυνατότητα να εξετάσουμε μια από τις πιο σημαντικές και συγκλονιστικές στιγμές της χριστιανικής ιστορίας, την Μεταμόρφωση του Χριστού. Αυτή η εξαιρετική εμπειρία που ζήσαμε πριν από πολλούς αιώνες έχει αφήσει ένα ισχυρό και ανεξίτηλο σημάδι στην πίστη και τη ζωή μας.
Στον δρόμο προς τον Όρος Θαβώρ, ο Χριστός επέλεξε τρεις από τους πιο πιστούς μαθητές του, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, για να μοιραστεί μαζί τους μια ιδιαίτερη εμπειρία. Εκεί, ενώπιον των μαθητών του, ο Χριστός μεταμορφώθηκε, και η εμφάνισή του έγινε φωτεινή και αστραφτερή σαν τον ήλιο. Με ένα εκπληκτικό θέαμα, ο Μωσής και ο Ηλίας εμφανίστηκαν και συνομίλησαν μαζί του. Αυτή η εμπειρία επιβεβαίωσε τη θεϊκή φύση του Χριστού και το μεγαλείο του έργου Του.
Η Μεταμόρφωση του Χριστού ήταν πολύ περισσότερο από μια θαυμαστή εμπειρία. Είχε βαθύτερα μηνύματα που εξακολουθούν να μας επηρεάζουν και σήμερα. Πρώτα απ’ όλα, μας δίνει την ευλογία της ελπίδας. Μας υπενθυμίζει ότι πέρα από τις προκλήσεις και τις δοκιμασίες της ζωής, υπάρχει το Φως του Χριστού που μπορεί να αναγεννήσει τις ψυχές μας και να μας καθοδηγήσει στον δρόμο της αγάπης και της ειρήνης.
Επίσης, η Μεταμόρφωση του Χριστού μας διδάσκει τη σημασία της πνευματικής αναζήτησης και της συνεχούς πνευματικής εξέλιξης. Ο Χριστός εμφανίστηκε στα μάτια των μαθητών του με μια νέα φωτεινή μορφή, υποδεικνύοντας ότι η πνευματική μεταμόρφωση είναι μια ανεξάντλητη διαδικασία.
Η Μεταμόρφωση του Χριστού μας προσκαλεί επίσης να μεταμορφωθούμε. Κάθε μέρα μας παρέχει μια ευκαιρία να αναζητήσουμε το Φως της αλήθειας, να ανανεώσουμε τις ψυχές μας.
Και ρωτά ο Άγ.Νικόδημος ο Αγιορείτης, «Εμείς τι κάνουμε, μένουμε απλώς να θαυμάζουμε;». Είναι μεγάλη ανάγκη ο άνθρωπος να κατανοήσει ότι πρέπει να μεταμορφωθεί και να αγαπήσει αυτή τη μεταμόρφωση του εαυτού του και να γίνει από σκεύος ατιμίας, που μας κατάντησε η αμαρτία σε «σκεῦος εἰς τιμήν» (Α΄Θεσ.4,21). Να μεταμορφωθούμε , λοιπόν. Δηλαδή να αναμορφώσουμε, την ύπαρξή μας, την ψυχή και το σώμα.
Και στο ερώτημα πώς θα γίνει αυτό; απαντά ο απ.Παύλος και λέγει: «μὴ συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει του νοὸς ὑμῶν» Ρωμ.12,2 και προσθέτει ο Άγ.Νικόδημος ο Αγιορείτης, «θα συμβεῖ αὐτό ἄν κάνουμε, ὅ,τι ἔκαναν και οἱ τρεῖς μαθηταί κατά την μεταμόρφωση. «Ἔρριψαν ἑαυτούς ἐν τῷ ἐδάφει της γῆς» και καθώς ψάλαμε σε ένα τροπάριο του εσπερινού: «ἔπεσον πρηνεῖς κάτω εἰς την γῆν διά τοφοβερόν του θεάματος· πεσόντες δέ, ἐλλάμφθησαν κατά τον νοῦν ἀπό την φωτοχυσίαν ἐκείνην· ὅθεν και ὕμνουν τον μεταμορφούμενον Χριστον σύν τῷ Πατρί και τῷ Πνεύματι».
Και είπε ο Μελωδός «πεσόντες δέ, ἐλλάμθησαν κατά τον νοῦν» για να μας διδάξει ότι όπως οι Απόστολοι ταπεινώθηκαν πίπτοντας κάτω στη γη κατά το σώμα, και με τον τρόπο αυτό ανυψώθηκαν και καταφωτίσθηκε ο νους τους έτσι κι εμείς, αν δέν ποδοπατήσουμε το φρόνημα της σαρκός και δεν ταπεινωθούμε, με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορεί να ανυψωθεί ο νους μας, «οὐδέ νά ἐλλαμφθῇ ἀπό τό θεῖον φῶς·» ῾Εορτοδρ. σ.615
Αρχή λοιπόν της μεταμόρφωσης του ανθρώπου είναι:
- Η ταπείνωση της σαρκός· Να ταπεινώσουμε τα μάτια, το στόμα, την ακοή, την επίδειξη, τη γυμνότητα.
- Το ταπεινό φρόνημα. Να εκδιώκουμε τους εγωιστικούς λογισμούς και να έχουμε την αίσθηση της αναξιότητας και ότι είμαστε οι έσχατοι των ανθρώπων χωρίς να απελπιζόμαστε.
Να γίνουμε άνθρωποι που θα μπορούμε να λέμε το σοφό λόγο του περίφημου ᾿Ιώβ, Πίστευα ότι ἤμουν σπουδαῖος τώρα ὅμως «ἐφαύλισα ἐμαυτον και ἐτάκην, ἥγημαι δέ ἐμαυτον γῆν και σποδόν» (Ιώβ.42.6)
Είναι αυτό που λέγει ο απ.Παύλος «τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδίσω» Φιλιπ.3.8 Δηλαδή για χάρη του Χριστού και της σωτηρίας μου ζημιώθηκα κάθε τι κοινωνικό, προσωπικό «Διὸ οὐκ ἐκκακοῦμεν, ἀλλ’ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ’ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ». (Β´Κορ.4.16-18)
῎Ας νιώσουμε λοιπόν ότι μια είναι ἡ αξία μας, ότι είμαστε εικόνες του Θεού κι ας ταπεινωθούμε για να μεταμορφωθούμε και μαζί με τον Χριστό να αναστηθούμε.
ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ἕξι ἡμέρες ἀφ’ ὅτου ἀναγγείλει ὁ Κύριος στοὺς μαθητὲς του ὅτι Εἰσί τίνες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου, ἕως ἂν ἴδωσιν τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν τῆ βασιλεία αὐτοῦ (Ματθ. 16,18∙ Μάρκ. 9,1), πῆρε μαζὶ του τοὺς προκρίτους τῶν μαθητῶν, Πέτρο, Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννη∙ καὶ ἀφοῦ ἀπομακρύνθηκαν κατ’ ἰδίαν, τοὺς ἀνέβασε σὲ ἕνα ὄρος ὑψηλό, τὸ ὄρος Θαβὼρ τῆς Γαλιλαίας, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ (βλ. Λουκ. 9,28). Ἔπρεπε πράγματι, ἐκεῖνοι ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοῦ συμπαρασταθοῦν στὴν ἀγωνία τῆς Γεσθημανῆ καὶ θὰ εἶχαν τὸ μοναδικὸ προνόμιο νὰ γίνουν οἱ ἄμεσοι μάρτυρες τοῦ Πάθους του, νὰ προετοιμαστοῦν γι’ αὐτὴ τὴ δοκιμασία μὲ τὴν θεωρία τῆς ἀχρόνου δόξης του. Ὁ μὲν Πέτρος, διότι μόλις εἶχε ὀμολογήσει τὴν πίστη στὴ θεότητά του∙ ὁ Ἰάκωβος, διότι ἔμελλε νὰ γίνει ὁ πρῶτος ποὺ θὰ πέθαινε γιὰ τὸν Χριστό∙ καὶ ὁ Ἰωάννης, διότι ἔμελλε νὰ μαρτυρήσει τὴν προσωπικὴ του πείρα γύρω ἀπὸ τὴν θεϊκὴ δόξα καὶ νὰ ἀντηχήσει, ὡς υἱὸς βροντῆς, τὴν θεολογία τοῦ προαιώνιου Λόγου ποὺ ἐγένετο σάρξ.
Ὁ Κύριος τοὺς ὁδήγησε πάνω στὸ ὄρος, σὰν σύμβολο τῆς πνευματικῆς ἀνάβασης, ἡ ὁποία ἀπὸ ἀρετὴ σὲ ἀρετὴ καταλήγει στὴν ἀγάπη, τὴν ὑψηλοτάτη τῶν ἀρετῶν∙ αὐτὴ εἶναι ποὺ ἀνοίγει τὴν θύρα γιὰ τὴν θεωρία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀνάβαση αὐτὴ ἦταν στὴν πραγματικότητα ἡ συμπερίληψη ὁλόκληρης τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος, ντυμένος στὴν ἀσθένειά μας, ἄνοιξε γιὰ ἐμᾶς τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Πατέρα, διδάσκοντάς μας ὅτι ἡ ἡσυχία εἶναι ἡ μητέρα τῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία μὲ τὴν σειρὰ της μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.
Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς (Ματθ. 17,2). Ὁ ένανθρωπήσας Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀπεκάλυψε ἔτσι τὴν φυσικὴ λαμπρότητα τῆς θείας δόξης, τὴν ὁποία συνεῖχε μέσα του καὶ τὴν ὁποία εἶχε διατηρήσει κατὰ τὴν Ἐνανθρώπησή του, ἔστω καὶ ἂν ἔμενε σκεπασμένη κάτω ἀπὸ τὸ προκάλυμμα τῆς σαρκός. Πράγματι, ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς σύλληψής του στὰ σπλάχνα τῆς Παναγίας Παρθένου, ἡ θεότητα ἑνώθηκε ἀσυγχύτως μὲ τὴ φύση τῆς σαρκὸς (δηλαδὴ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη φύση) καὶ ἡ θεϊκὴ του δόξα ἔγινε, ὑποστατικῶς, δόξα τοῦ «προσλήμματος». Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἀπεκάλυπτε ὁ Χριστὸς στοὺς μαθητὲς του στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβώρ, δὲν ἦταν ἕνα θέαμα καινοφανές, ἀλλὰ ἁπλῶς ἡ ἀπαστράπτουσα φανέρωση τῆς τεθεωμένης ἐν Αυτώ ἀνθρωπίνης φύσεως -συμπεριλαμβανομένου καὶ αὐτοῦ τοῦ σώματος- καὶ τῆς ἑνώσεώς της μὲ τὴν θεϊκὴ αὐγή.
Ἐνῶ τὸ προσώπου τοῦ Μωυσῆ εἶχε λάμψει μὲ μία δόξα ποὺ προερχόταν ἔξωθεν μετὰ τὴν ἀποκάλυψη τοὺς ὄρους Σινᾶ (βλ. Ἐξ. 34,29), τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐμφανίσθηκε στὸ Θαβὼρ ὡς μία πηγὴ φωτός, πηγὴ τῆς θείας ζωῆς ποὺ ἔγινε προσιτὴ στὸν ἄνθρωπο καὶ καταυγάζουσα ἐπίσης πάνω στὰ «ἱμάτιά» του, δηλαδὴ πάνω στὸν ἐξωτερικὸ κόσμο καὶ στὰ προϊόντα τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ.
«Μεταμορφώθηκε», βεβαιώνει ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνός, «ὄχι προσλαμβάνοντας ὅτι δὲν ἦταν, ἀλλὰ δείχνοντας στοὺς μαθητὲς του αὐτὸ ποὺ ἦταν, διανοίγοντας τοὺς ὀφθαλμοὺς τους καὶ ἀπὸ τὴν τυφλότητά τους ἔκανε νὰ ἀναβλέψουν». Ὁ Χριστὸς ἄνοιξε τὰ μάτια τῶν Μαθητῶν του καὶ ἐκεῖνοι μὲ ἕνα βλέμμα μεταμορφωμένο ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος εἶδαν τὸ ἀχωρίστως μὲ τὸ σῶμα του θεῖο φῶς. Μεταμορφώθηκαν ἑπομένως καὶ οἱ ἴδιοι καὶ στὴν προσευχὴ μπόρεσαν νὰ δοῦν καὶ νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλλοίωση ποὺ ἐπῆλθε στὴν φύση μας ἐξαιτίας τῆς ἕνωσής μὲ τὸν Λόγο.
«Ὅτι εἶναι ὁ ἥλιος γιὰ τὰ αἰσθητὰ πράγματα, τὸ ἴδιο εἶναι ὁ Θεὸς γιὰ τὰ πνευματικά». Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ οἱ εὐαγγελιστὲς ἀναφέρουν ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, ποὺ εἶναι τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὁ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμο (Ιω. 1,9), ἔλαμπε ὡς ἥλιος. Τὸ φῶς ὅμως αὐτὸ ἦταν ἀσυγκρίτως ἀνώτερο ἀπὸ κάθε αἰσθητὸ φῶς. Ἀδυνατώντας νὰ ἀντέξουν τὴν ἀπρόσιτη λάμψη του, οἱ μαθητὲς ἔπεσαν στὴν γῆ.
Φῶς ἄυλο, ἄκτιστο καὶ ἄχρονο∙ αὐτὴ ἦταν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐληλυθυῖα ἐν τὴ δυνάμει τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε ὑποσχεθεῖ ὁ Κύριος στοὺς μαθητὲς του. Τώρα, βεβαίως ἄστραψε γιὰ μιὰ στιγμὴ στὰ μάτια τους∙ αὐτὸ τὸ ἴδιο φῶς ὅμως πρόκειται νὰ γίνει ἡ μόνιμη κληρονομιὰ τῶν ἐκλεκτῶν τῆς Βασιλείας, ὅταν ὁ Χριστὸς ἔλθει πάλι, ἀκτινοβολώντας πλέον μέσα σὲ ὅλη τὴν λαμπρότητα τῆς δόξης του. Θὰ ἐπανέλθει μέσα στὸ φῶς, μέσα στὸ ἴδιο φῶς ποὺ ἄστραψε στὸ Θαβὼρ καὶ ποὺ ἀνέβλυσε ἀπὸ τὸν τάφο τῆς ἡμέρας τῆς Ἀναστάσεώς του, καὶ τὸ ὁποῖο, ἐκχυνόμενο πάνω στὶς ψυχὲς καὶ τὰ σώματα τῶν ἐκλεκτῶν του, θὰ τοὺς κάνει νὰ ἐκλάμψουν καὶ αὐτοὶ ὡς ὁ ἥλιος (βλ. Ματθ. 13,43).
«Ὁ Θεὸς εἶναι φῶς καὶ ἡ θέα του φῶς». Ὅπως οἱ μαθητὲς στὴν κορυφὴ τοῦ Θαβώρ, ἔτσι καὶ πλῆθος ἁγίων ἔγιναν μάρτυρες αὐτῆς τῆς ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ στὸ φῶς. Τὸ φῶς ἐντούτοις δὲν εἶναι γι’ αὐτοὺς μόνο ἀντικείμενο θεωρίας, εἶναι ἐπίσης ἡ θεοποιός χάρις, ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει νὰ «βλέπουν» τὸν Θεό, ἔτσι ποὺ ἐπιβεβαιώνονται τὰ λόγια τοῦ Ψαλμωδοῦ: ἐν τῶ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς (Ψαλμ. 35,10). Μέσα στὸ λαμπρὸ αὐτὸ ὅραμα ἐμφανίσθηκαν στὸ πλευρὸ τοῦ Κυρίου ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, οἱ δύο κορυφὲς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀντιπροσωπεύοντας ἀντίστοιχα τὸν Νόμο καὶ τοὺς Προφῆτες, ποὺ τὸν ἀναγνώριζαν ὡς κύριο ζώντων καὶ νεκρῶν. Καὶ συνομιλοῦσαν μαζὶ Του μέσα στὸ φῶς γιὰ τὴν ἔξοδο αὐτοῦ ἥν ἔμελλε πληροῦν ἐν Ἱερουσαλήμ, δηλαδὴ τὸ Πάθος του, διότι διὰ τοῦ Πάθους καὶ τοῦ Σταυροῦ ἡ δόξα αὐτὴ ἐπρόκειτο νὰ δοθεῖ στοὺς ἀνθρώπους.
Ἐκστασιασμένοι καὶ ἔκθαμβοι ἀπὸ τὴν θεωρία τοῦ θεϊκοῦ φωτός, οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν βεβαρημένοι ὕπνω καὶ εἶπεν Πέτρος πρὸς τὸν Ἰησοῦν∙ ἐπιστάτα, καλὸν ἐστὶν ἡμᾶς ὧδε εἶναι∙ καὶ ποιήσωμεν σκηνὰς τρεῖς, μίαν σοὶ καὶ μίαν Μωυσεῖ καὶ μίαν Ἠλία μὴ ειδὼς ὁ λέγει. Ἀποσπώντας τὴν προσοχὴ τοῦ μαθητὴ του ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη αὐτὴ ἐπιθυμία ποὺ ἀρκοῦνταν στὴν ἐπίγεια ἀπόλαυση τοῦ φωτός, ὁ Κύριος τοὺς ἔδειξε τότε μία καλύτερη «σκηνὴ» καὶ μία κατὰ πολὺ ἀνώτερη μονὴ γιὰ νὰ ἐνοικήσει ἡ δόξα Του. Μία φωτεινὴ νεφέλη ἦλθε τότε νὰ τοὺς ἐπισκιάσει καὶ μέσα ἀπὸ τὴν νεφέλη αὐτὴ ἀκούστηκε ἡ φωνὴ τοῦ Πατρός, ποὺ ἀναγνώριζε τὸ Σωτήρα: Οὗτος ἐστὶν ὁ υἱὸς μου ὁ ἀγαπητὸς -αὐτοῦ ἀκούετε. Ἡ νεφέλη ἐκείνη ἀντιπροσώπευε τὴν χάρη τοῦ Πνεύματος ὑιοθεσίας∙ καί, ὅπως κατὰ τὸ Βάπτισμά του στὸν Ἰορδάνη, ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς ἀναγνώρισε τὸν Υἱὸ καὶ ἀποκάλυψε ὅτι τὰ τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος, πάντα ἑνωμένα, συνδράμουν στὴν Σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶχε ἀρχικὰ ἐπιστρέψει στοὺς Μαθητὲς νὰ «δοῦν» τὸν Χριστό, ὅταν ἄστραψε ἐντονότερα, τοὺς ἀνέβασε σὲ μιὰ κατάσταση ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ὅραση καὶ γνώση. Ἐξερχόμενοι ἀπ’ ὅλα τὰ ὁρατὰ κι ἀπὸ τὸν ἴδιο τοὺς τὸν ἑαυτό, εἰσῆλθαν πλέον μέσα στὸν ὐπέρφωτο γνόφο, ἐκεῖ ποὺ ὁ Θεὸς ἔχει βάλει τὴν ἀποκρυφή του (βλ. Ψαλμ. 17,12)∙ «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν τῶν αἰσθήσεών τους», ἔλαβαν ἐκεῖ μέσα τὴν ἀποκάλυψη τοῦ τριαδικοῦ μυστηρίου, τὸ ὁποῖο ὐπεραναβαίνει κάθε κατάφαση καὶ κάθε ἀπόφαση (ἄρνηση).
Ὄντας ἀκόμη ἀνεπαρκῶς προετοιμασμένοι γιὰ τὴν ἀποκάλυψη τέτοιων μυστηρίων, διότι δὲν εἶχαν ἀκόμη περάσει μέσα ἀπὸ τὴν δοκιμασία τοῦ Σταυροῦ, οἱ Μαθητὲς ἐφοβήθησαν σφόδρα. Ὅταν ὅμως σήκωσαν τὸ κεφάλι εἶδαν τὸν Ἰησοῦ, μόνον, ποὺ εἶχε βρει τὴν συνηθισμένη του ὄψη καὶ ποὺ τοὺς πλησίασε καὶ τοὺς καθησύχασε. Κατόπιν κατεβαίνοντας ἀπὸ τὸ Ὄρος τοὺς συνέστησε νὰ κρατήσουν σιγὴ γιὰ ὅτι εἶχαν δεῖ, μέχρις ὅτου ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου ἐγερθεῖ ἐκ νεκρῶν.
Ἡ σημερινὴ ἑορτὴ εἶναι λοιπὸν κατεξοχὴν ἐκείνη τῆς θεώσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς μας καὶ τῆς μετοχῆς τοῦ φθαρτοῦ σώματός μας στὰ ἀγαθὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος ποὺ εἶναι ἐπέκεινα τῆς φύσεως. Πρὶν ἀκόμη ὁλοκληρώσει τὴν Σωτηρία μας μὲ τὸ Πάθος Του, ὁ Σωτήρας ἔδειξε λοιπὸν ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ἔλευσής Του στὸν κόσμο ἦταν ἀκριβῶς νὰ ὁδηγήσει κάθε ἄνθρωπο στὴ θεωρία τῆς θεϊκῆς Του δόξης. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἡ ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως γνώρισε ἰδιαίτερη εὔνοια μεταξὺ τῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀφιέρωσαν ὅλη τὴν ζωὴ τους στὴν ἀναζήτηση τοῦ ἀκτίστου φωτός.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 12ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Ματθ. ιδ’ 14-22
ΚΕΙΜΕΝΟ
1 ΚΑΙ μεθ’ ἡμέρας ἓξ παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καὶ ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν· 2 καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς. 3 καὶ ἰδοὺ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωσῆς καὶ Ἠλίας μετ’ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. 4 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ Ἰησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι· εἰ θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς, σοὶ μίαν καὶ Μωσεῖ μίαν καὶ μίαν Ἠλίᾳ. 5 ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἰδοὺ νεφέλη φωτεινὴ ἐπεσκίασεν αὐτούς, καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἐκ τῆς νεφέλης λέγουσα· οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε· 6 καὶ ἀκούσαντες οἱ μαθηταὶ ἔπεσον ἐπὶ πρόσωπον αὐτῶν καὶ ἐφοβήθησαν σφόδρα. 7 καὶ προσελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἥψατο αὐτῶν καὶ εἶπεν· ἐγέρθητε καὶ μὴ φοβεῖσθε. 8 ἐπάραντες δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν οὐδένα εἶδον εἰ μὴ τὸν Ἰησοῦν μόνον. 9 καὶ καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους ἐνετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· μηδενὶ εἴπητε τὸ ὅραμα ἕως οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
1Ύστερα από έξι μέρες παίρνει ο Iησούς ξεχωριστά μαζί του τον Πέτρο, τον Iάκωβο και τον αδελφό του Iωάννη και τους ανεβάζει σ’ ένα ψηλό βουνό, 2όπου και μεταμορφώθηκε μπροστά τους και το πρόσωπό του έλαμψε σαν τον ήλιο και τα ρούχα του έγιναν άσπρα σαν το φως! 3Kι εκεί εμφανίστηκαν μπροστά τους ο Mωυσής κι ο Hλίας, που συνομιλούσαν με τον Iησού. 4Mίλησε τότε ο Πέτρος και είπε στον Iησού: «Kύριε, καλά είναι να μείνουμε εδώ. Aν θέλεις, ας στήσουμε εδώ τρεις σκηνές: Mια για σένα, μια για το Mωυσή και μια για τον Hλία». 5Aλλ’ ενώ αυτός συνέχιζε ακόμα να μιλάει, ήρθε ξαφνικά μια φωτεινή νεφέλη και τους σκέπασε, και μέσα απ’ αυτήν ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: «Aυτός είναι ο Γιος μου ο αγαπητός, μέσω του οποίου εκδήλωσα την εύνοιά μου. Aυτόν ν’ ακούτε». 6Kαι σαν άκουσαν οι μαθητές τη φωνή, έπεσαν μπρούμυτα και τους κυρίεψε μεγάλος φόβος. 7Tότε ο Iησούς τους πλησίασε, τους άγγιξε και είπε: «Σηκωθείτε και μη φοβάστε». 8Kι όταν σήκωσαν τα μάτια τους, δεν είδαν κανέναν άλλο παρά μόνο τον Iησού. Kαι την ώρα που κατέβαιναν από το βουνό, ο Iησούς τους πρόσταξε λέγοντάς τους: 9 «Mην πείτε σε κανέναν αυτό που είδατε, μέχρι που ν’ αναστηθεί ο Γιος του Aνθρώπου από τους νεκρούς».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος βαρύς.
Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.
