ΚΥΡΙΑΚΗ  ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ-  ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:

«ΑΝΑΜΟΝΗ»

Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής ΣΤ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΕΔΩ

ΟΣΙΟΣ ΜΙΧΑΗΛ Ο ΜΑΛΕΪΝΟΣ

Ὁ μοναχισμὸς εἶναι ἡ μεγάλη δόξα τῆς Ἐκκλησίας, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὅλοι οἱ μεγάλοι Πατέρες ἦσαν μοναχοί. Ἕνα μεγάλο μοναστήρι μὲ πνευματικὴ ἀκτινοβολία στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου ἦταν τὸ Μοναστήρι τοῦ Κυμινᾶ στὸν Ὄλυμπο τῆς Βιθυνίας, τοῦ ὁποίου ψυχὴ ὑπῆρξε ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ ὁ Μαλεΐνος. Ἔζησε κατὰ τὸν 10ο αἰῶνα καὶ γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς ἄρχοντες τῆς Βασιλεύουσας, συγγενεῖς αὐτοκρατόρων, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπὸ τὴν Καππαδοκία. Οἱ γονεῖς του, Εὑδόκιμος καὶ Ἀνασταςῶ, γιὰ πολλὰ χρόνια ἦσαν ἄτεκνοι κι ἀπόκτησαν ἕναν υἱὸ ὕστερα ἀπὸ θαῦμα τῆς Παναγίας πού τὸν ὀνόμασαν Μανουὴλ καὶ φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν χριστιανικὴ ἀνατροφή. Ὁ μικρὸς Μανουὴλ ζοῦσε μέσα στὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα καὶ ῆταν ἕνας νέος μὲ μεγάλες σπουδὲς καὶ λαμπρὸ μέλλον. Ὅταν μεγάλωσε καὶ εἶδε τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου ἀποφάσισε νὰ φύγει καί νὰ ζήσει ὡς μοναχός. Τότε ἄνοιξε τὸ ψαλτήρι τυχαία καὶ ἡ ματιὰ του ἔπεσε στὸν στίχο τοῦ ψαλμοῦ: «…μεταναστεύου ἐπὶ τὰ ὅρη ὡς στρουθίον». Περιχαρὴς καὶ θεωρῶντας ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, κρυφὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, οἱ ὁποῖοι ἐν ἀγνοίᾳ του τόν ἑτοίμαζαν νὰ τὸν νυμφεύσουν, ἔφθασε στὸ ὅρος τοῦ Κυμινᾶ, ὅπου βρῆκε ἕναν γέροντα ἀσκητὴ, τὸν Ἰωάννη, καὶ μὲ δάκρυα τὸν ἑτοίμαζαν νὰ τὸν δεχθεῖ κοντά του. Οἱ γονεῖς του κατόρθωσαν καί βρῆκαν τὸ καταφύγιό του, πῆγαν καὶ διὰ τῆς βίας τὸν πῆραν, ἀλλὰ δὲν τόλμησαν νὰ τοῦ βγάλουν τὸ ράσο, διότι τὸ θεωροῦσαν μεγάλη ἁμαρτία. Τέλος μὴ μπορῶντας νὰ τὸν ἐξαναγκάσουν νὰ ἐπιστρέψει στὸν κόσμο, τὸν ἄφησαν νὰ γυρίσει στὸ μοναστήρι, μὲ τὴν σκέψη ὅτι ἡ Παναγία πῆρε πίσω τό δῶρο της.
Ἀφοῦ δοκιμάσθηκε γιὰ τρία χρόνια, ἔπειτα ἐκάρη μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Μιχαήλ. Τὸ 915 ξαφνικὰ πέθανε ὁ πατέρας του καί τότε πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ μητέρα του χάρηκε κι ἔνιωσε ἀνακούφιση στὴν πνευματικότητα τοῦ παιδιοῦ της. Ὁ Μιχαήλ ἀφοῦ παρέλαβε τὴν πατρική του κληρονομιά ἕνα μέρος ἀπό αὐτή τό μοίρασε στοὺς πτωχοὺς καὶ μὲ τὸ ἄλλο ἔκτισε ἕνα μεγάλο μοναστήρι, τὴν περίφημη Λαύρα τοῦ Κυμινᾶ. Ὁ γέροντάς του εἶχε ἤδη κοιμηθεῖ, γέροντας τώρα ἦταν ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ, ὁ ὁποῖος ὀργάνωσε τὴ Λαύρα μὲ τρόπο θαυμαστὸ, ὥστε ἀναδείχθηκε ὡς πρότυπο κέντρο πνευματικῆς ἄσκησης, μελέτης καὶ φιλανθρωπίας. Ἐδῶ κατέφευγαν πολλοὶ νέοι τῆς κοινωνικῆς ἀριστοκρατίας τῆς Βασιλεύουσας καὶ γίνονταν μοναχοὶ καθόσον ἡ φήμη τοῦ Ὁσίου Μιχαὴλ ἦταν πλέον πολὺ μεγάλη. Ὁ Κύριος βλέποντας τὴν Ἁγία ζωὴ πού διαβιοῦσε τὸν ἐξίωσε θείων χαρισμάτων, τῆς προφητείας καὶ τῆς θαυματουργίας, διὰ τῶν ὁποίων ἔκανε πολλὰ θαύματα. Προέβλεψε τὴν ἥττα τῶν Βυζαντινῶν ἀπὸ τοὺς Βούλγαρους, ἀλλὰ καὶ τὴν πτώση τοῦ Ρωμανοῦ τοῦ Λεκαπηνοῦ. Ἐπιπλέον μὲ τὰ χαρίσματα αὐτὰ βοηθοῦσε καί τοὺς ἁμαρτωλοὺς νὰ μετανοήσουν.
Κάποια μέρα ἕνας μοναχὸς μὲ ὑποκίνηση τοῦ δαίμονα ἐπιχείρησε μὲ μαχαίρι νὰ φονεύσει τὸν Ὅσιο, μὰ σὰν μπῆκε νύχτα στὸ κελὶ του βρῆκε τὸν γέροντα γονατιστὸ, ζωσμένο ἀπὸ οὐράνιες φλόγες καί τόσο συγκλονίσθηκε ποὺ ἔμεινε ἀκίνητος, μαρμαρωμένος. Ὁ Ὅσιος, ποὺ κατάλαβε τὰ πάντα, τὸν κάλεσε λέγοντας: «Ἔλα κοντὰ κι ἄφησε τὸ μαχαίρι. Ἔντρομος ὁ μοναχὸς ἔπεσε στὰ γόνατα ζητῶντας συγχώρηση. Ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ τὸν συγχώρησε καὶ τοῦ προεῖπε νὰ ἑτοιμάζεται γιατί φθάνει τὸ τέλος του. Πράγματι σὲ 40 μέρες πέθανε ἐν μετανοίᾳ.
Στὸ Μοναστήρι τοῦ Κυμινᾶ ἔφθαναν καὶ πολλοὶ ἀξιωματοῦχοι γιὰ νὰ συμβουλευθοῦν τὸν Ὅσιο Μιχαὴλ ἀνάμεσα σ´ αὐτοὺς ἦσαν καὶ οἱ δύο στρατηγοὶ Λέων καὶ Νικηφόρος Φωκᾶς, ὁ μετέπειτα αὐτοκράτορας τοῦ Βυζαντίου, ποὺ ἦσαν καὶ κατὰ σάρκα συγγενεῖς του. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ὅσιος συχνὰ πήγαινε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ διάφορα θέματα. Σὲ μία τέτοια ἐπίσκεψη στὸ ἀρχοντικό τοῦ Ἀξιωματούχου Ζενιφὲρ συναντήθηκε μὲ τὸν νεαρὸ Ἀβράμιο, ὁ ὁποῖος τόσο σαγηνεύθηκε ποὺ τὸν ἀκολούθησε στὸ Μοναστήρι κι ἔμεινε κοντά του ὡς μοναχὸς Ἀθανάσιος. Ἀσφαλῶς πρόκειται γιὰ τὸν μεγάλο Ὅσιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη, τὸν ἱδρυτή τῆς μοναστικῆς πολιτείας τοῦ Ἁγίου Ὅρους.
Στὰ 50 χρόνια τῆς μοναχικῆς ζωῆς του ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ δὲν ἄλλαξε σὲ τίποτα τὸν ἀσκητικό του κανόνα, φοροῦσε χειμῶνα-καλοκαίρι τὸ ἴδιο τρίχινο καὶ πολὺ χονδρὸ ῥάσο καὶ κοιμόταν καθιστὸς σὲ ἕνα σκαμνάκι. Ἦταν πολὺ φιλακόλουθος καὶ ἔλαμπε ὁλόκληρος κατὰ τὶς ἀκολουθίες καὶ ἰδιαίτερα στὶς ἑορτὲς τῆς Θεοτόκου, τὴν ὁποία εὐλαβεῖτο ἰδιαίτερα. Κάποτε ὁ γέροντας Μιχαὴλ ἐξέφρασε τὸν λογισμό του ὅτι ἐπιθυμοῦσε νὰ τὸν διαδεχθεῖ στὴν ἡγουμενία ὁ μοναχὸς Ἀθανάσιος, πιστεύοντας ὅτι θὰ ἔδινε χαρὰ σὲ ὅλους. Ἐκεῖνος ὅμως ἀπὸ ναθιὰ ταπείνωση λυπήθηκε. Ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ κοιμήθηκε εἰρηνικὰ σὲ βαθύτατο γῆρας στὶς 12 Ἰουλίου τὸ ἔτος 961 ἀφοῦ ἄφησε πίσω του πολλοὺς μαθητὲς, οἱ ὁποῖοι μὲ ἱερὸ ζῆλο καὶ θεοσεβῆ πολιτεία συνέχισαν τὴν ἀσκητική παράδοση τοῦ Ὁσίου γέροντα. Ὅταν κοιμήθηκε ὁ γέροντας Μιχαήλ, ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἐκλογή του στὴ θέση τοῦ ἡγουμένου κρυφὰ ἔφυγε ἀπὸ τὸ ὅρος Κυμινᾶ καὶ κατέφυγε στὸν Ἄθω, ὅπου μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ μετέφερε τὴν σκυτάλη τῆς πνευματικῆς ἄσκησης τοῦ Μικρασιατικοῦ μοναχισμοῦ, ποὺ ἔσβηνε κάτω ἀπὸ τὴν προέλαση τῶν Τούρκων.

Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις ΑΘΩΣ Αθήνα 2010.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ
Ματθ. θ΄ 1-8

ΚΕΙΜΕΝΟ

1 ΚΑΙ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν. 2 Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 3 καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ. 4 καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 5 τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει; 6 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας – τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 7 καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. 8 ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1Mπήκε τότε στο πλοίο, διέσχισε τη λίμνη και ήρθε στην ιδιαίτερη πόλη του.   2Eκεί, λοιπόν, του έφεραν, ξαπλωμένο στο κρεβάτι, έναν παράλυτο. Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, είπε στον παράλυτο: «Παιδί μου, πάρε θάρρος! Oι αμαρτίες σου έχουν συγχωρηθεί». 3Tότε μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους είπαν μέσα τους: «Aυτός εδώ βλαστημάει «! 4O Iησούς, όμως, που κατάλαβε τους διαλογισμούς τους, είπε: «Γιατί εσείς σκέφτεστε πονηρά μέσα στις καρδιές σας; 5Eπιτέλους τι είναι ευκολότερο να πω: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω και περπάτα; 6Για να μάθετε όμως, ότι ο Γιος του Aνθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη «―λέει τότε απευθυνόμενος στον παράλυτο: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». 7Σηκώθηκε τότε και πήγε στο σπίτι του. 8Kαι σαν το είδαν αυτό τα

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.