ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΥΦΩΝΟΣ
Ὁ Τρύφων γεννήθηκε ἀπό φτωχοὺς γονεῖς στὴν πόλη Λαμψάκο τῆς Φρυγίας. Ἀπὸ παιδὶ τὸ ἐπάγγελμά του ἦταν χηνοβοσκός. Τόσο μεγάλη ἦταν ἡ χάρη ποὺ ἕλαβε ἀπὸ τὸ Θεό, ὥστε μποροῦσε νὰ θεραπεύει ἀσθένειες ἀνθρώπων καὶ ζώων καὶ νὰ ἐκδιώκει τὰ πονηρὰ πνεύματα. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὴ Ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία βασίλευε ὁ αὐτοκράτορας Γορδιανός. Ἡ κόρη του, Γορδιανή, ἔχασε τά λογικά της καί τό γεγονόε προξένησε βαθιά λύπη στόν αὐτοκράτορα. Ὅλοι οἱ γιατροί δέν μποροῦσαν νά τή βοηθήσουν. Ἕνα πονηρό πνεῦμα, πού μίλησε μέ τό στόμο τῆς Γορδιανῆς, ὁμολόγησε ὅτι κανένας δέν μποροῦσε νά τό ἐκδιώξει ἐκτός ἀπό τόν Τρύφωνα. Ἀφοῦ κλήθηκαν πολλοί κάτοικοι τής αὐτοκρατορίας μέ αὐτό τό ὄνομα, ἡ Θεία Πρόνοια ἐπέτρεψε νά κληθεῖ καί ὁ νεαρός Τρύφων. Τόν ἔφεραν στή Ρώμη καί πράγματι θεράπευσε τή θυγατέρα τοῦ αὐτοκράτορα. Ὁ αὐτοκράτορας ἀντάμειψε μὲ πολλά δῶρα τό χηνοβοσκό Τρύφωνα κι ἐκεῖνος μέ τὴ σειρά του, μόλις ἐπέστρεψε στὴ Λάμψακο, τὰ μοίρασε στούς φτωχούς. Πίσω στήν πατρίδα του ὁ ἅγιος νέος συνέχισε νά βόσκει τό κοπάδι μέ τίς χῆνες του καί νά προσέυχεται στό Θεό. Ὅταν ¨ο διώκτης τῶν χριστιανῶν Δέκιος στέφθηκε αὐτοκράτορας, ὁ Ἅγιος Τρύφων βασανίστηκε βάναυσα καί μαρτύρησε γιά τό Χριστό. Ὑπέμεινε περιχαρής ὅλα τά βασανιστήρια, λέγοντας: «Εἴθε, γιά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μου Ἰησοῦ Χριστοῦ, νά ἀξιωθῶ νά πεθάνω διά τοῦ πυρός καί τοῦ μαρτυρίου!». Ὅλα τά βασανιστήρια τόν ἄφηναν σῶο καί ἀβλαβή καί στό τέλος καταδικάστηκε σέ ἀποκεφαλισμό. Πρίν νά τόν ἀποκεφαλίσουν, ὁ Τρύφων προσευχήθηκε καί ἔτσι παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Δημιουργό Του. Ἦταν τὸ ἔτος 250.
Πηγή: Ο πρόλογος της Αχρίδος, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβοτς, Φεβρουάριος, Εκδόσεις ΑΘΩΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Λουκ.ιη΄10-14
ΚΕΙΜΕΝΟ
10 ἄνθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος καὶ ὁ ἕτερος τελώνης. 11 ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· 12 νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι. 13 καὶ ὁ τελώνης μακρόθεν ἑστὼς οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ’ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ λέγων· ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. 14 λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
10 «Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στο ναό για να προσευχηθούν. O ένας ήταν Φαρισαίος κι ο άλλος τελώνης. 11O Φαρισαίος στάθηκε και προσευχόταν γεμάτος αυτοπεποίθηση με τούτα τα λόγια για τον εαυτό του: Θεέ μου, σ’ευχαριστώ που δεν είμαι όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, που είναι: άρπαγες, άδικοι, μοιχοί ή και σαν αυτόν εκεί τον τελώνη. 12Nηστεύω δύο φορές την εβδομάδα. Ξεχωρίζω για το ναό το ένα δέκατο απ’όλα τα εισοδήματά μου. 13O τελώνης όμως, αφού στάθηκε σε απόσταση, δεν ήθελε ούτε καν τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, παρά χτυπούσε το στήθος του κι έλεγε: Θεέ μου, ελέησέ με τον αμαρτωλό. 14Σας λέω πως αυτός κατέβηκε στο σπίτι του συγχωρημένος κι όχι ο άλλος, γιατί ο καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί, μα εκείνος που ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Τρυφὴν τὴν ἀκήρατον, ἰχνηλατῶν ἐκ παιδός, βασάνους ὑπήνεγκας, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἤθλησας ἄριστα ὅθεν τὴν τῶν θαυμάτων, κομισάμενος χάριν, λύτρωσαι πάσης βλάβης, καὶ παντοίας ἀνάγκης, Τρύφων Μεγαλομάρτυς, τοὺς σὲ μακαρίζοντας.
