ΒΙΟΣ ἈΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ
Αὐτός ὁ θεῖος Κορνήλιος δέν ἦταν Ἰουδαίος, οὔτε ἀπό ἐκείνους πού βρίσκονταν κάτω ἀπό τόν παλαιό Νόμο. Ἀλλ’ ἦταν ἐθνικός καί ἀπερίτμητος, κατά τήν ἀξία ἑκατόνταρχος, ἀπό τήν σπεῖρα, δηλαδή τήν τάξι, πού λέγεται ἰταλική, εὐσεβής καί φοβούμενος τόν Θεό μέ ὅλη τήν οἰκογένειά του ζῶντας τήν Χριστιανική ζωή, μολονότι ἀκόμα δέν εἴχε ἀξιωθῆ τῆς χάριτος τοῦ Θεού, οὔτε τοῦ θείου Βαπτίσματος. Αὐτός λοιπόν, ὅταν ἦταν στήν Καισάρεια τῆς Παλαιστίνης, εἶδε Ἄγγελο Κυρίου νά τον παρακινῆ, νά καλέση τόν Ἀπόστολο Πέτρο καί νά ἀκούση ἀπό αὐτόν ἐκεῖνα πού πρέπουν. Τότε ἀμέσως στέλνει καί φέρνει τόν Κορυφαῖο, στόν ὁποῖο ἀποκαλύφθηκαν τά σχετικά μέ τόν Κορνήλιο μέ τήν αἰνιγματώδη ἐκείνη θεωρία τῶν ἑρπετῶν καί θηρίων, πού ἦσαν μέσα στήν σινδόνα, διότι ἄν δέν ἔβλεπε ὁ Πέτρος τήν θεωρία ἐκείνη, σίγουρα δέν θά δεχόταν να πάη σέ ἄνθρωπο ἀπερίτμητο καί ἐθνικό. Ὄταν λοιπόν πῆγε στήν οἰκία του ὁ Ἀπόστολος, ἀμέσως ἔπεσε στά πόδια του ὁ Κορνήλιος. Καί ἀφοῦ κατηχήθηκε ἀπό αὐτόν τήν πίστι, βαπτίσθηκε τόσο αὐτός, ὅσο καί οἱ ὑπόλοιποι πού συγκεντρώθηκαν στήν οἰκία του.
Ἀπό τότε λοιπόν καί στήν συνέχεια συναναστρεφόταν μέ τούς Ἀποστόλους. Καί ὅταν οἱ Ἀπόστολοι ἀνεχώρησαν ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, μετά τόν φόνο καί τήν λύπη τοῦ Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, καί διασκορπίσθηκαν στήν οἰκουμένη, τότε τούς συνώδευσε καί ὁ θεῖος Κορνήλιος ἕως στήν Φοινίκη καί Κύπρο καί Ἀντιόχεια. Ἀλλά οὔτε ὄταν ἦταν στήν Ἔφεσο οἱ Ἀπόστολοι τούς ἀποχωρίσθηκε ο Κορνήλιος. Ὅταν οἰ Ἀπόστολοι ἔμαθαν, καί ἔβαλαν λαχνούς, ποιός νά πάη σέ αὐτήν, γιά νά κηρύξη, καί ὁ λαχνός ἔπεσε στόν Κορνήλιο, τότε ἀμέσως πῆγε σ’ σὐτήν ὁ ἱερός Ἀπόστολος, εὐαγγελιζόμενος τήν πίστι στόν Χριστό.
Ὅταν τό ἔμαθε αὐτό ὁ τοπάρχης τῶν Σκεψέων Δημήτριος, ἄνδρας σοφός και δεινός στήν θρησκεία τῶν Ἑλλήνων, ἔφερε μπροστά του τόν ἱερό Κορνήλιο, ὁ ὁποῖος μέ θάρρος ὡμολόγησε τόν Χριστό. Ἔπειτα προσποιηθείς, ὅτι θέλει νά θυσιάση στούς θεούς, μπῆκε στόν ναό τους καί ἀφοῦ προσευχήθηκε βγῆκε ἐξω. Τότε ἔκανε μεγάλο θαῦμα ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, μέ τό ὁποῖο προσείλκυσε στήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, ὅλους ὅσοι παρευρίσκονταν ἐκεῖ. Διότι μέ τήν προσευχή του ξαφνικά ἔγινε μεγάλος σεισμός, άπό τόν ὁποῖο ἔπεσε ὁ ναός. Καί τα μέν εἴδωλα τά σύντριψε καί τά κατέχωσε, ἐνῶ τήν γυναῖκα τοῦ Δημητρίου, ὀνομαζόμενη Εὐανθία, μαζί μέ τον υἱό της, τούς διαφύλαξε παραδόξως ζωντανούς κάτω στό χῶμα. Ὁ Δημήτριος προτοῦ νά μαθη αὐτά, συγκρότησε κριτήριο καί σκεπτόταν μέ ποιές πικρότατες δοκιμασίες νά τιμωρήση τόν Ἅγιο. Ἐπειδή ὅμως συνέβη τότε νά εἶναι ἑσπέρα, πρόσταξε καί ἕρριξαν τόν Ἅγιο στήν φυλακή δεμένο μέ χέρια καί πόδια.
Τότε λοιπόν μαθαίνει καί τά ὅσα συνέβησαν στήν γυναῖκα καί στόν υἱό του καί ἀμέσως ἔπεσε σέ πένθος καί βαρύτερη λύπη. Προστάζει ὅμως νά βρεθοῦν τά λείψανά τους. Ἀλλά μετά ἀπό λίγο μαθαίνει παρ’ ἐλπίδα ἀπό τόν ἀρχιερέα τῶν Ἑλλήνων, ὅτι καί ἡ γυναίκα καί ὁ υἱός του εἶναι ζωντανοί καί θέλουν νά δοῦν τόν Κορνήλιο. Τότε τρέχει γρήγορα στήν φυλακή. Καί, βρίσκοντας τόν Κορνήλιο νά εἶναι λυμένος ἀπό Ἄγγελο ἀπό τά δεσμά καί νά ὑμνῆ τόν Θεό, ἔπεσε στά πόδια του καί ἔλεγε, ὅτι πιστεύει στόν Χριστό, ἄν δῆ ζωντανούς τήν γυναῖκα καί τόν υἱό του.
Ὁ Ἅγιος βγἀζοντας ἔξω ἀπό τό χῶμα ὑγιεῖς τήν γυναῖκα καί τόν υἱό, τούς βάπτισε, μαζί καί τόν Δημήτριο καί ὅλους τούς ἀνθρώπους του. Ἔπειτα βάπτισε καί ὅλη τήν πόλι, δηλαδή τούς πολῖτες τῶν Σκεψέων, ὀδηγῶντας τους στήν ὁδό τῆς θεογνωσίας. Με τέτοια λοιπόν ἔργα τελείωσε τήν ἀποστολική του ζωή ὁ ἀοίδιμος καί ἀπήλθε σέ γῆρας βαθύ πρός τόν Κύριο. Ἀμέσως ὅμως φὐτρωσε μία βάτος ἀπό τήν γῆ, ἡ ὁποία σκέπασε τόν τάφο τοῦ Ἀποστόλου καί ἐνεργοῦσε πολλά θαυμάσια. Ἔπειτα καί Ναός λαμπρός ἔγινε ἐκεῖ πρός τιμή τοῦ Ἀποστόλου. Καί ὅταν ἐπρόκητο να γίνει ἡ μετάθεσις τῶν λειψάνων του, τότε ἡ τιμία κιβωτός, πού εἶχε τό λείψανο, ὤ τοῦ θαύματος!, σάν ἔμψυχη καί ζωντανή, κινήθηκε μόνη καί μπῆκε στόν Ναό. Καί, ἀφοῦ στάθηκε κοντά στό Ἅγιο Βῆμα, ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἐνεργεῖ θαυμάσια.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ
Ιωαν. γ’ 13-17
ΚΕΙΜΕΝΟ
13 καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. 14 καὶ καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, 15 ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 16 οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. 17 οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
13 Όταν, μάλιστα, στον ουρανό δεν ανέβηκε κανένας, παρά μόνο αυτός που κατέβηκε από τον ουρανό, ο Γιος του Aνθρώπου, που διαμένει στον ουρανό; 14Kι όπως ύψωσε ο Mωυσής το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Γιος του ανθρώπου, 15 ώστε να μη χαθεί ο καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. 16 Γιατί ο Θεός αγάπησε με μια τέτοια αγάπη τον κόσμο, ώστε πρόσφερε το Γιο του το Mονογενή, για να μη χαθεί ο καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. 17 Διότι το Γιο του ο Θεός δεν τον έστειλε στον κόσμο για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μέσω αυτού.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Δικαιοσύνης διαπρέπων τοῖς ἔργοις, τὸν φωτισμὸν τῆς εὐσεβείας ἐδέξω καὶ ἀποστόλων σύμπονος ἐδείχθης ἀληθῶς, τούτοις κοινωνήσας γάρ, δι’ ἐνθέων καμάτων τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκωσιν ἀνέκραξας πᾶσι, μεθ’ ὧν δυσώπει σῴζεσθαι ἡμᾶς τοὺς σὲ τιμῶντας, παμμάκαρ Κορνήλιε.
