ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ
Ὁ Θεοδόσιος ἦταν ὁ πρῶτος πού ἵδρυσε καί ὀργάνωσε τόν κοινοβιακό τρόπο ζωῆς τῶν μοναχῶν. Γεννήθηκε στήν Καππαδοκία, στό χωριό Μωγαρισσό, ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς. Ἦταν ἀκόμα παιδί, ὅταν ἐπισκέφθηκε τόν ἅγιο Συμεών τό Στυλίτη, ὁ ὁποῖος τόν εὐλόγησε καί προφήτευσε τή μεγάλη πνευματική δόξα πού τόν ἀνέμενε. Κρατώντας ἕνα θυμιατήρι, στό ὁποῖο εἶχε τοποθετήσει ἄκαυτο κάρβουνο καί θυμίαμα, ὁ Θεοδόσιος ἀναζητοῦσε τό κατάλληλο μέρος γιά νά ἐγκαταστάθεῖ καί νά ἱδρὐσει τό μοναστήρι του σταμάτησε ἐκεῖ ὅπου το καρβουνάκι ἄναψε ἀπό μόνο του. Ἐγκαταστάθηκε κι ἄρχισε να ζεῖ ἀσκητικά. Σύντομα συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοί μοναχοί ἀπό διάφορες ἐθνότητες. Ἔκτισε ἀπό μία ἐκκλησία γιά κάθε ἐθνότητα, ἔτσι ὥστε οἱ ἀκολουθίες καί τά τροπάρια νά προσφέρονται στό Θεό τυατοχρόνως σέ ποικίλες γλῶσσες – ἑλληνική, ἀρμενική, γεωργιανή καί ἄλλες. Τήν ἡμέρα τῆς Θείας Εὐχαριστίας, σύσσωμη ἡ ἀδελφότητα συγκεντρωνόταν στή μεγάλη ἐκκλησία, ὅπου ἡ Λειτουργία τελοῦνταν στήν ἑλληνική γλώσσα. Ὑπῆρχε κοινή τράπεζα γιά ὅλους, κοινή ἰδιοκτησία, κοινή ἐργασία, κοινή ἐγκράτεια καί, ὄχι σπάνια, κοινή πείνα. Ὁ Θεοδόσιος ἦταν ἔνα ὑψηλό πρότυπο ζωῆς γιά ὅλους τους μοναχούς ἕνα παράδειγμα γιά τήν ἐργασία, τήν προσευχή, τή νηστεία καί τή νήψη καί γιά ὅλες τίς ἄλλες χριστιανικές ἀρετές. Ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε τό χάρισμα νά ἐπιτελεῖ θαύματα μέ τά ὁποῖα θεράπευε τούς ἀρρώστους, ἐμφανιζόταν σέ ἀνθρώπους σέ πολύ μακρινές ἀποστάσεις καί τούς βοηθοῦσε, ἐξημέρωνε τά ἄγρια θηρία, προέβλεπε τό μέλλον και, ἀκόμη, πολλαπλασίαζε τό ψωμί καί τό σιτάρι. Ἡ προσευχή ἦταν ἀδιαλείπτως στά χείλη του μέρα-νυχτα. Ἀναπαύθηκε εἰρηνικά ἐν Κυρίω τό ἔτος 529, ὅταν ἦταν 105 ἐτῶν.
Πηγή: Ὁ Πρόλογος τῆς Ὀχρίδας, Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ιανουάριος, Εκδόσεις ΑΘΩΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Ματθ.δ΄12-17
ΚΕΙΜΕΝΟ
12 Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. 13 καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, 14 ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ Ἡσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· 15 γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, 16 ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς. 17 Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
12Στο μεταξύ, άκουσε ο Iησούς πως συνέλαβαν τον Iωάννη κι αναχώρησε στη Γαλιλαία. 13 Άφησε όμως τη Nαζαρέτ και ήρθε και εγκαταστάθηκε στην παράκτια Kαπερναούμ, στην περιοχή του Zαβουλών και του Nεφθαλείμ, 14έτσι που να βρει την εκπλήρωσή της η προφητεία του προφήτη Hσαΐα, που λέει: 15 Στην πατρίδα του Zαβουλών και στην πατρίδα του Nεφθαλείμ, πάνω στον παράκτιο δρόμο, πέρα από τον Iορδάνη, στη Γαλιλαία που κατοικείται από εθνικούς, 16ο λαός που παρέμενε στο σκοτάδι είδε φως λαμπρό, και για κείνους που παρέμεναν σε τόπο και σκιά θανάτου, φως ανέτειλε γι’ αυτούς. 17Aπό τότε άρχισε ο Iησούς να κηρύττει και να λέει: «Mετανοείτε, γιατί έχει φτάσει η βασιλεία των ουρανών».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλάγιος α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀρεταὶς θεοσδότοις ἐκλάμψας ὅσιε, Μοναστικῆς πολιτείας ὤφθης λαμπρὸς χαρακτήρ, καὶ φωστὴρ θεοειδὴς Πάτερ καὶ ἔξαρχος, Θεοδόσιε σοφέ, τῶν Ἀγγέλων μιμητά, θεράπων ὁ τῆς Τριάδος ἣν ἐκδυσώπει ἀπαύστως,ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.
