ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ἈΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ
Ὁ Λουκᾶς ὁ θεῖος Εὐαγγελιστής καταγόταν ἀπό τήν μεγάλη Ἀντιόχεια καί ἦταν ἰατρός καί ἄριστος στήν ζωγραφική τέχνη. Ἦταν ἀκόμη καί πολύ καλός γνώστης τῆς ἀρχαίας φιλοσοφίας καί ἐξασκημένος στήν ἑβραϊκή καί τήν συριακή διάλεκτο. Αὐτός λοιπόν ἐνῶ ζοῦσε στίς Θῆβες τῆς Βοιωτίας καί ἀσχολεῖτο μέ τήν ἰατρική, στά χρόνια τού αὐτόκράτορα Τίτου Κλαυδίου κατά τό ἔτος 42, συνάντησε τόν Ἅγιο Ἀπόστολο Παῦλο καί πιστεύοντας στόν Χριστό, ἀπέβαλε τήν πατρική πλάνη. Ἔτσι, ἀπό τότε ἐγκατέλειψε τήν θεραπεία τῶν σωμάτων καί ἐξασκοῦσε τήν θεραπεία τῶν ψυχῶν. Σύμφωνα δέ μέ τήν ὑπαγόρευσι τοῦ Ἀποστ΄λου Παύλου, συνέγραψε καί τό δικό του ἅγιο Εὐαγγέλιο 219 καί τό ἀπέστειλε πρός τόν ἡγεμόνα τῆς Ἀχαϊας Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος πίστεψε στόν Χριστό. Ἔπειτα συνέγραψε καί τίς Πράξεις τῶν Ἄποστόλων καί τίς ἀπέστειλε στόν Θεόφιλο. Ἀφοῦ ὅμως ἀποχωρίσθηκε ἀπό τόν Παῦλο, βάδισε σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, κηρύττοντας τό Εύαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Πηγαίνοντας πάλι στίς Θῆβες τῆς Βοιωτίας, ὅπως λένε, ἐκεῖ ἐν εἰρήνη ἀνεπαύθη, ὄντας γέρων ὄγδόντα ἐτῶν.
Μετά θάνατο ὅμως, θέλοντας ὁ Θεός νά δοξάση αύτόν τόν θεράποντα καί ὑπηρέτη του Λουκᾶ, ἔβρεξε ἐπάνω στόν τάφο του κολλύρια, σέ ἔνδειξι τῆς ἰατρικῆς τοῦ τέχνης του. Γι΄ αὐτό ἀπό τήν αἰτία αὐτή ἔγινε ὁ τάφος τοῦ θείου Ἀποστόλου γνωστότερος σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ὁ δέ Κωνστάντιος, ὁ υἱός τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετέφερε ἀπό τίς Θῆβες στήν Κωνσταντινούπολι τό λείψανο τοῦ Ἀποστόλου αὐτοῦ, διά μέσου τοῦ Ἁγίου Ἀρτεμίου τοῦ μεγάλου δοῦκα τῆς Αἰγύπτου καί Μάρτυρος καί τό ἀπεθησαύρισε στό Ναό τῶν Ἁγἰων Ἀποστόλων κάτω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, μαζί μέ τά τίμια λείψανα Ἀνδρέου καί Τιμοθέου τῶν Ἀποστόλων.
Λένε ἀκόμη, ὅτι αὐτός ὁ Λουκᾶς πρῶτος ζωγράφησε τρεῖς εἰκόνες τῆς Κυρίας Θεοτόκου, πού κρατοῦν στήν ἀγκάλη τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ἀπό κηρί καί μαστίχη καί χρώματα, τίς ὁποῖες τῆς πρόσφερε ὅταν ἀκόμη ζοῦσε, γιά νά μάθη, ἄν τῆς ἄρεζαν. Ἡ δέ Μητέρα τοῦ Κυρίου τίς ἀποδέχθηκε καί εἶπε “Ἡ χάρις τοῦ ἐξ ἐμοῦ τεχθέντος εἴη δι’ἐμοῦ μετ΄αὐτῶν”. Ἀκόμη ζωγράφησε καί τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων Κορυφαίων Ἀποστόλων. Καί ἀπό τόν καιρό ἐκεῖνο, διαδόθηκε στόν κόσμο αὐτό τό καλό καί εὐσεβές καί πάντιμο ἔργο, τό νά ζωγραφίζωνται, δηλαδή, οἱ τῶν Ἁγίων εἰκόνες.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 18 OKTΩΒΡΙΟΥ
Λουκ. ι’ 16-21
ΚΕΙΜΕΝΟ
16 Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με. 17 Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. 18 Εἶπε δὲ αὐτοῖς· ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. 19 ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. 20 πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 21 Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις· ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
16»Όποιος ακούει εσάς, εμένα ακούει, και όποιος απορρίπτει εσάς, εμένα απορρίπτει. Kι εκείνος που απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που μ’απέστειλε». 17Kάποτε, λοιπόν, επέστρεψαν οι εβδομήντα χαρούμενοι, λέγοντας: «Kύριε, στ’όνομά σου υποτάσσονται σ’εμάς ακόμα και τα δαιμόνια»! 18Kι εκείνος τους είπε: «Παρατηρούσα το Σατανά που έπεσε από τον ουρανό σαν αστραπή. 19Tώρα, λοιπόν, βλέπετε, σας δίνω την εξουσία να πατάτε επάνω σε φίδια και σε σκορπιούς και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού, κι ασφαλώς εσάς τίποτε απ’αυτά δε θα σας βλάψει. 20Mα μη χαίρεστε για τούτο, ότι δηλαδή τα πνεύματα υποτάσσονται σε σας, αλλά να χαίρεστε γιατί τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό». 21Eκείνη ακριβώς τη στιγμή το πνεύμα του Iησού γέμισε από αγαλλίαση και είπε: «Σε δοξάξω Πατέρα, Kύριε τ’ουρανού και της γης, γιατί τ’απέκρυψες αυτά από σοφούς και συνετούς και τα φανέρωσες σε νήπια. Nαι, Πατέρα μου, γιατί έτσι θέλησες εσύ να εκδηλώσεις την εύνοιά σου.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’.
Ἀπόστολε Ἅγιε, καὶ Εὐαγγελιστὰ Λουκᾶ, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ, ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.
