ΟΣΙΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΤΩ ΒΟΥΝΩ
Αὐτός ἐζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, κατά τό ἔτος 440, καταγόμενος ἀπό τήν Ἀνατολή καί ὄντας Σχολάριος κατά τό ἀξίωμα. Γενόμενος Μοναχός, ἀνέβηκε στό βουνό, πού βρίσκεται ἀπέναντι ἀπό τήν Ὀξεία, πού εἶναι ἕνα μικρό νησί κοντά στήν Χάλκη καί στά ἄλλα νησιά, πού εἶναι κοντά στήν Κωνσταντινούπολι. Αὐτός ὁ Ὅσιος ἦταν πολύ ὑπομονετικός στήν ἄσκησι καί στήν πίστι ὀρθοδοξότατος. Διότι αὐτός πολύ ἤλεγξε τήν κακοδοξία τοῦ Νεστορίου καί τοῦ Εὐτυχοῦς καί ἀποδέχθηκε τήν ἐν Χαλκηδόνι ἁγία καί Οἰκουμενική Δ’ Σύνοδο. Ἀξιώθηκε ἀκόμη ἀπό τόν Θεό καί τῆς ἐνεργείας καί τῆς χάριτος τῶν θαυμάτων ὁ ἀοίδιμος. Ἦταν ἀκόμη καί ὡς πρός τήν θέα τοῦ προσώπου χαριτωμένος καί ἀπό τήν φύσι καί ἀπό τήν χάρι. Ἔτσι γιά ὅλα αὐτά τά προτερήματά του ἦταν καί σέ αὐτούς τούς βασιλεῖς σεβάσμιος καί ἄξιος μεγἀλης τιμῆς. Ἀφοῦ ἀναπαύθηκε ἐν εἰρήνη, ἐνταφιάσθηκε σέ οῖκο, πού ἔκτισε ὁ ἴδιος.
Τελεῖται δέ ἡ Σύναξί του στό Μοναστήρι, πού ὀνομάζεται τοῦ Καλλιστράτου.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Γ΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α’» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
Ματθ.ιε’ 21-28
ΚΕΙΜΕΝΟ
21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυΐδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. 25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. 26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 27 ἡ δὲ εἶπε· ναί, Κύριε· καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψυχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
21Bγήκε κατόπιν από εκεί ο Iησούς και αναχώρησε στα μέρη της Tύρου και της Σιδώνας. 22Eμφανίστηκε τότε μια Xαναναία γυναίκα, που βγήκε από την περιοχή εκείνη, και είπε κραυγάζοντας: «Eλέησέ με, Kύριε, Γιε του Δαβίδ. H θυγατέρα μου δαιμονίζεται άσχημα». 23Eκείνος όμως δεν της αποκρίθηκε ούτε λέξη. Tον πλησίασαν τότε οι μαθητές του και τον παρακαλούσαν λέγοντας: «Aπομάκρυνέ την, γιατί μας ακολουθεί φωνάζοντας». 24Kι εκείνος αποκρίθηκε: «Δε στάλθηκα, παρά μονάχα για τα χαμένα πρόβατα του λαού Iσραήλ».25Eκείνη όμως ήρθε και τον προσκυνούσε λέγοντας: «Kύριε, βοήθα με». 26Aλλ’ εκείνος της αποκρίθηκε: «Δεν είναι σωστό να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και να το πετάξει στα σκυλιά». 27Tότε εκείνη του είπε: «Nαι, Kύριε, αλλά και τα σκυλιά θρέφονται από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των αφεντικών τους». 28Tότε ο Iησούς της αποκρίθηκε: «Γυναίκα, μεγάλη είναι η πίστη σου! Nα γίνει αυτό που θέλεις». Kαι γιατρεύτηκε η κόρη της την ώρα εκείνη.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
‘Ὥσπερ φοῖνιξ ηὐξήνθης Πάτερ ὑψίκομος, δικαιοσύνης ἐκφέρων τοὺς ψυχοτρόφους καρπούς, σὺ γὰρ βίον ἱερὸν πολιτευσάμενος, τῆς Ἐκκλησίας στηριγμός, καὶ θαυμάτων αὐτουργός, Αὐξέντιε ἀνεδείχθης, διὰ παντὸς ἱκετεύων, ἐλεηθήναι τᾶς ψυχᾶς ἠμῶν.
