ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΕΚ ΠΑΦΛΑΓΟΝΙΑΣ
Ἐπιλεγμένος ἐκ κοιλίας μητρὸς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὅσιος Στυλιανός ἀπηλλάγη ἀπὸ τὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου, μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχοὺς καὶ ἀσπάσθηκε τὸν μοναχικὸ βίο. Διέπρεψε γιὰ τὴν ἀνδρεία του στοὺς ἀσκητικοὺς ἀγῶνες καὶ μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια κοινοβιακῆς ζωῆς ἀναχώρησε γιὰ νὰ διαγάγει τὴν ἡσυχαστικὴ πολιτεία σὲ μιὰ σπηλιά. Ἐκεῖ λάβαινε τὴν τροφὴ του ἀπὸ τὸ χέρι ἑνὸς ἀγγέλου καὶ σύντομα ἀνέλαβε νὰ μεσιτεύει λυσιτελῶς στὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἀνακούφιση τῶν ἀσθενῶν καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ τὴ θεραπεία τῶν παιδικῶν ἀσθενειῶν καὶ τῶν στείρων γυναικῶν. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἡ μεσιτεία τοῦ ὁσίου ἔχει ἀποτελέσματα καὶ στὶς ἡμέρες μας, γιὰ ὅσους τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη.
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΙΚΩΝΟΣ
Ὁ ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Νίκων γεννήθηκε σὲ ἕνα χωριὸ τοῦ Πολεμωνιακοῦ Πόντου, κοντὰ στὴν Τραπεζούντα, περὶ τὸ 930, ἀπὸ οἰκογένεια πλουσίων γαιοκτημόνων. Ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία ἐπέδειξε μεγάλη σοφία καὶ μιὰ βαθειὰ ἀγάπη γιὰ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς. Μία ἡμέρα ποὺ ὁ πατέρας του τὸν εἶχε στείλει νὰ ἐπιθεωρήσει τὰ κτήματά τους, ἔνιωσε βαθειὰ θλίψη βλέποντας τὴ δυστυχία καὶ τὸν ἐξοντωτικὸ μόχθο ποὺ δυνάστευαν τόσους φτωχοὺς ἀνθρώπους. Δὲν ἐξανέστη, ἀλλὰ τὸ γεγονὸς τὸν ἔκανε νὰ συλλογιστεῖ τὴ ματαιότητα τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν. Τόσος ἀγώνας καὶ τόσες μάταιες ἐλπίδες γιὰ νὰ καταλήξει τελικὰ ὁ σύντομος τοῦτος βίος στὸν τάφο, εἴτε ἤσουν πλούσιος εἴτε φτωχός! Ἔλαβε λοιπὸν τὴν ἀπόφαση νὰ ἐγκαταλείψει ὅ,τι τὸν ἔδενε μὲ τὴ μάταιη τούτη ζωὴ καὶ νὰ πάει νὰ ἐργαστεῖ γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ μεταξὺ τῶν μοναχῶν.
Κρυφὰ ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς του, μετέβη στὴ Μονὴ τὴ λεγόμενη τῆς Χρυσῆς Πέτρας, σὲ μιὰ ἄγρια περιοχὴ μεταξὺ Πόντου καὶ Παφλαγονίας. Ὁ ήγούμενος, εἰδοποιούμενος μὲ θεϊκὸ σημεῖο γιὰ τὴν ἄφιξη τοῦ νέου τὴ στιγμὴ ποὺ τελοῦσε τὴ θεία λειτουργία, τὸν ἐδέχθη μὲ χαρὰ καὶ τὸν ἐνέδυσε ἀμέσως μὲ τὸ ἀγγελικὸ Σχῆμα, δίχως τὶς συνήθεις δοκιμασίες στὶς ὁποῖες ὑποβάλλονται οἱ ἀρχάριοι. Ἡ διαγωγὴ τοῦ νέου προκάλεσε σύντομα τὸν θαυμασμὸ τῶν πιὸ πεπειραμένων ἀδελφῶν: ἀπόλυτη ὑπακοή, πρόθυμη ἀποδοχὴ τῶν πιὸ δύσκολων καθηκόντων, ταπεινοφροσύνη, ἄκρα ὑπομονή. Ἀσκοῦσε μὲ τὸν ἴδιο ζῆλο ὅλες τὶς ἅγιες ἀρετές, ἐκεῖ ὅμως ποὺ διέπρεψε κυρίως ἦταν ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχή. Δὲν ἔτρωγε παρὰ μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα, ἀφοῦ μετελάμβανε τὰ ἄχραντα Μυστήρια, ἀρκούμενος σὲ ξερὸ ψωμὶ καὶ λίγο νερό. Ἐλευθερωμένος ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ σώματος, περνοῦσε τὶς νύκτες προσευχόμενος, μὲ τὸ πρόσωπο λουσμένο στὰ δάκρυα. Μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια κοινοβιακῆς πολιτείας, πιὸ θαυμαστὴς ἀπὸ ἐκείνης τῆς ἐρήμου, ὁ ἠγούμενος τοῦ ἔδωσε τὴν εὐλογία γιὰ νὰ ἀποσυρθεῖ μόνος του σὲ ἕνα κελλί καὶ νὰ ἀφιερωθεῖ ἀποκλειστικὰ στὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ. Ἐνέτεινε ἀκόμη περισσότερο τοὺς ἀγῶνες του στὴν νηστεία καὶ τὴν ἀγρυπνία καὶ κυρίως στὴν ἁγία κατάνυξη. Ἔχυνε τόσα δάκρυα, ποὺ τὸ δάπεδο τοῦ κελλίου του ἦταν κάθυγρο, καὶ ὅταν τὸν ρωτοῦσαν γιατὶ ἔκλαιγε τόσο, ὁ ὅσιος ἀπαντοῦσε ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ συγκρατήσει τοὺς λογισμοὺς του διαπιστώνοντας πὼς φορώντας σάρκα θνητὴ καὶ φθαρτή, ὁ Θεὸς παραταῦτα τοῦ χάριζε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του τὴ θέα τῶν ἀγαθῶν ποὺ προορίζονται γιὰ τοὺς ἁγίους στὴν ἐπουράνιο Βασιλεία Του. Ἦταν ἀκριβῶς ἡ συναίσθηση τῆς ἀναξιότητάς του καὶ ὁ φόβος τῆς στερήσεως τῆς αἰωνίου ζωῆς, τῆς ὁποίας ὡστόσο εἶχε καθημερινῶς μία πρόγευση, ποὺ τὸν ἔκαναν νὰ χύνει ποτάμι τὰ δάκρυα.
Ἔμεινε δώδεκα χρόνια στὸ κελλί αὐτὸ καὶ ἔφθασε στὴ μακαρία ἀπάθεια καὶ τὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς. Ὁ πνευματικὸς του πατέρας εἶχε μία νέα, θεία ἀποκάλυψη γιὰ τὸ πρόσωπό του, στὴν ὁποία τοῦ ἔγινε γνωστὸ ὅτι ὁ Θεὸς καλοῦσε τὸν Νίκωνα νὰ ἀφήσει τὴν ἡσυχία του γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ στὸ μεῖζον λειτούργημα τοῦ ἀποστολικοῦ βίου – μεῖζον γιατὶ εἶναι ἐκ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ διακηρύξει ὅπου κι ἂν τὸν ὁδηγοῦσε ἡ θεία Πρόνοια: Μετανοεῖτε∙ ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (Ματθ. 4, 17), μιμούμενος τὸν Κύριο καὶ τὸν Τίμιο Πρόδρομο. Ὅλοι οἱ ἀδελφοὶ συγκεντρώθηκαν καὶ ἀφοῦ ὁ ἠγούμενος ἀνέπεμψε μιὰ προσευχὴ ἀποχαιρέτησαν τὸν Νίκωνα κλαίγοντας.
Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, ὁ πατέρας του, συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες του, ἐπιχείρησε νὰ τὸν προφθάσει καὶ νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ ἐπιστρέψει στὴν πατρίδα του, ἀλλὰ ὁ ὅσιος πέρασε θαυματουργικὰ ἕνα πλημμυρισμένο ποτάμι καὶ ἀφοῦ προσκύνησε σιωπηλὸς τρεῖς φορὲς πρὸς τὸν πατέρα του, ποὺ ἔστεκε κλαίγοντας στὴν ἀντίπερα ὄχθη, συνέχισε τὸν δρόμο του μὴ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω (Λουκ. 9,62).
Ὡς ἄλλος Ἰωάννης ποὺ κήρυττε τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἐπικείμενη ἔλευση τοῦ Χριστοῦ (Ματθ. 3), ὁ ὅσιος Νίκων πορευόταν πεζὸς σὲ πόλεις καὶ χωριά, φορώντας ἕνα φτωχὸ χιτώνα, ἀνυπόδητος, τρεφόμενος μόνον ἀπὸ καρποὺς ποὺ ἔβρισκε στὸ δρόμο του καὶ διακήρυσσε τὸ Μετανοεῖτε! καὶ τὸ μήνυμα τῆς Σωτηρίας διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας, τῶν δακρύων καὶ τῶν κόπων τοῦ ἀγγελικοῦ βίου. Σύμφωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Κύρίου, δὲν ἔφερε μαζὶ του στὸν δρόμον μήτε ράβδον, μήτε ἄρτον, μήτε ἀργύριον (Λουκ.9, 3). Πήγαινε ὅπου τὸν ὁδηγοῦσε ὁ Θεός, ὑποβαλλόμενος σὲ πλῆθος δοκιμασίες ἐκ μέρους τῶν δαιμόνων, διατηρώντας ὅμως ἄθικτη τὴν ἐλπίδα του στὴν αἰώνια ζωή.
Μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια κηρύγματος, ἐπιβιβάσθηκε στὸ πλοῖο γιὰ τὴν Κρήτη, τὴν ὁποία εἶχε μόλις ἐλευθερώσει ὁ Νικηφόρος Φωκάς ἀπὸ μακρόχρονη καὶ σκληρὴ ἀραβικὴ κατοχὴ (961). Ἡ ἠθικὴ κατάσταση τῶν κατοίκων ἦταν ἀξιοθρήνητη καὶ οἱ χριστιανικὲς ἀρετὲς περιφρονοῦνταν ἢ ἀγνοοῦνταν παντελῶς. Πιθανὸν μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη [5 Ἰουλ], ποὺ εἶχε ἔρθει ἐκεῖ ἀνταποκρινόμενος στὶς πιέσεις τοῦ Νικηφόρου, ὁ Νίκων διέδιδε γιὰ ἑπτὰ χρόνια τὸ μήνυμα τῆς μετανοίας καὶ συνέλαβε τὰ μέγιστα στὴν ἀποκατάσταση τοῦ χριστιανικοῦ βίου. Ἀπὸ τὴν Κρήτη μετέβη στὴν Ἑλλάδα, στὴν Ἐπίδαυρο, τὴ Δαμαλά (σημ. Τροιζήνα Ἀργολίδος), κατόπιν διὰ θαλάσσης στὴν Ἀθήνα, ὅπου ἀγαπήθηκε ἐξαιρετικὰ ἀπὸ τοὺς κατοίκους. Συνέχισε τὴν ἱεραποστολικὴ του περιοδεία πρὸς τὴν Εὔβοια, ὅπου τὸ κήρυγμά του εἶχε τόση ἐπιτυχία, ὥστε ἔρχονταν ἄνθρωποι γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουν νύκτα καὶ μέρα. Καθὼς ἐπιβεβαίωνε τὸν λόγο του μὲ θαύματα καὶ θεραπεῖες, πολλοὶ ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ μεταστρέφονταν σὲ ἕναν ἐνάρετο καὶ ἅγιο βίο.
Μετὰ τὴ Θήβα, μετέβη πεζὸς στὴν Κόρινθο καὶ κήρυξε ἐκεῖ μιμούμενος τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Περνώντας ἔπειτα ἀπὸ τὸ Ἄργος καὶ τὸ Ναύπλιο, ἔσπειρε τὸν καλὸ σπόρο τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Πελοπόννησο καὶ ἔφθασε μέχρι τὴν Σπάρτη, περὶ τὸ 970. Ἐκεῖ παρέμεινε γιὰ λίγο, ἐν συνεχεία δὲ συνέχισε τὶς περιοδεῖες του. Ἀρρώστησε ὅμως σοβαρὰ στὸ δρόμο καὶ χρειάσθηκε νὰ μείνει σὲ μιὰ σπηλιά, ὅπου δέχθηκε τὴν ἐπίσκεψη πολλῶν πιστῶν καὶ ἔκανε νὰ ἀναβλύσει γιὰ χάρη τους μιὰ πηγὴ μὲ ἰαματικὲς ἰδιότητες.
Ὅταν ἀνέλαβε, οἱ κάτοικοι τῆς Σπάρτης, ποὺ εἶχαν πέσει θύματα μιᾶς φονικῆς ἐπιδημίας, ἦρθαν νὰ ζητήσουν τὴ συνδρομὴ του. Ὁ ὅσιος Νίκων ἔσπευσε μετὰ χαράς, τοὺς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴ νόσο χάρη στὴν προσευχὴ του καὶ ἀποφάσισε νὰ περάσει ἐκεῖ τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του γιὰ νὰ ἐμβαθύνει τὸ ἀποστολικὸ του ἔργο. Ἔγινε ἔτσι ἀνεκτίμητος γιὰ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως ποὺ συνέρρεαν κατὰ πλήθη κοντὰ του γιὰ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὶς ἀρρώστιες τους καὶ νὰ ἀκούσουν τὶς διδαχὲς του. Μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ ἐπισκόπου Σπάρτης Θεόπεμτου, ὁ ὅσιος ἀνέλαβε τὴν ἀνέγερση μιᾶς μεγάλης καὶ λαμπρῆς Ἐκκλησίας. Ὅλος ὁ πληθυσμὸς συμμετεῖχε μὲ ζῆλο στὶς ἐργασίες ποὺ ἐπέβλεπε ὁ ἴδιος. Συχνὰ ἐξασφάλιζε τὴν θαυματουργικὴ ἀρωγὴ τοῦ Θεοῦ διὰ τῆς προσευχῆς του: μετατόπιζε βράχους, προμήθευε ὑλικὰ ποὺ ἔλειπαν καὶ τροφὴ γιὰ τοὺς ἐργάτες. Δέχθηκε παραταύτα καὶ κακομεταχείριση ἀπὸ τοὺς τελευταίους αὐτοὺς ποὺ εἶχαν μείνει ἀπλήρωτοι. Ἔτσι ὁ ναὸς περατώθηκε γρήγορα καὶ ὁ ὅσιος ἐγκαταστάθηκε ἐκεῖ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του γιὰ νὰ κηρύττει καὶ νὰ δέχεται τὸ πλῆθος τῶν ἐπισκεπτῶν του. Στὸ τέλος τῆς ζωῆς του προστέθηκε παραπλεύρως καὶ ἕνα μοναστηράκι γιὰ νὰ δεχθεῖ τοὺς μαθητὲς του.
Ἀφοῦ ὁ ὅσιος Νίκων διέλαμψε λίγα χρόνια ἀκόμη μὲ τὰ θαύματα καὶ τὴ διδασκαλία του, ἀσθένησε καὶ προετοιμάσθηκε γιὰ τὴν ἐκδημία του. Συγκέντρωσε τοὺς μαθητὲς καὶ συνεργάτες του, τοὺς διηγήθηκε λεπτομερῶς ὅλο τὸν βίο του, τοὺς ἀγῶνες του, τὰ ἀναρίθμητα θαυμαστὰ ποὺ ἡ Χάρις φανέρωσε στὸ πρόσωπό του, ὑπενθυμίζοντάς τους πόσο ἐπείγουσα ἦταν ἡ μετάνοια καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὸν Θεὸ ἀπὸ τώρα, γιατὶ μετὰ θάνατον δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μετανοήσει κανείς. Τοὺς παρηγόρησε γιὰ τὴν ἐπικείμενη ἐκδημία του μιλώντας τους γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ συνέστησε σὲ αὐτοὺς νὰ διατηρήσουν ὡς τὸ πολυτιμότερο ἀγαθὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, διότι εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς τελειότητος (Κολ. 3,14). «Νὰ ἀποφεύγετε τὴν ὑπερηφάνεια, προσκολληθεῖτε στὴν ταπεινοφροσύνη, μὴν καταφρονεῖτε τοὺς φτωχούς, ἀπομακρυνθεῖτε ἀπὸ κάθε κακό, κάθε φθόνο καὶ μνησικακία καὶ συγχωρεῖτε τοὺς ἀδελφοὺς σας. Νὰ ἐκκλησιάζεστε τακτικὰ καὶ νὰ ἐξομολογεῖσθε συχνὰ τὶς ἁμαρτίες σας στοὺς ἱερεῖς καὶ στοὺς πνευματικοὺς σας. Ἐὰν τηρήσετε τὶς παραινέσεις αὐτὲς δὲν θὰ σᾶς ἐγκαταλείψω ποτέ». Ἀφοῦ ἐμπιστεύθηκε τὰ πνευματικὰ του τέκνα στὸν Θεό, ὕψωσε γιὰ τελευταία φορὰ τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ παρέδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν ἐπουράνιο Πατέρα (περὶ τὸ 1000).
Ὁ ὅσιος Νίκων τιμήθηκε ἀμέσως ὡς ἅγιος ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Σπάρτης. Θεωρεῖται προστάτης τῆς πόλεως, ὅπου τὸ λείψανό του τιμᾶται μὲ εὐλάβεια μέχρι τὶς ἡμέρες μας.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τρίτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Λουκ. ιη’ 18-27
ΚΕΙΜΕΝΟ
18 Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 19 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. 20 τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. 21 ὁ δὲ εἶπε· ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. 22 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. 23 ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. 24 ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! 25 εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 26 εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· καὶ τίς δύναται σωθῆναι; 27 ὁ δὲ εἶπε· τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
18Tον ρώτησε τότε ένας άρχοντας: «Δάσκαλε αγαθέ, τι θα πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω ζωή αιώνια;» 19Kι ο Iησούς του απάντησε: «Γιατί με λες αγαθό; Kανένας δεν είναι αγαθός παρά μονάχα ένας, ο Θεός. 20Tις εντολές τις ξέρεις: Mη μοιχέψεις, Mη φονεύσεις, Mην κλέψεις, Mην ψευδομαρτυρήσεις, Tίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου». 21Kι εκείνος του είπε: «Aυτά, όλα, τα τήρησα από τα νιάτα μου». 22Kαι σαν τ’άκουσε αυτά ο Iησούς, του είπε: «Aκόμα ένα σου λείπει: Πούλησε όλα όσα έχεις και διαμοίρασέ τα σε φτωχούς και θ’αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό, κι έλα εδώ κι ακολούθα με». 23Mα εκείνος, όταν τα άκουσε αυτά, βαριοθύμησε, γιατί ήταν πολύ πλούσιος. 24Kι όταν τον είδε ο Iησούς που βαριοθύμησε, είπε: «Πόσο δύσκολα θα μπουν στη βασιλεία του Θεού εκείνοι που έχουν τα χρήματα! 25Γιατί είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας παρά ένας πλούσιος να μπει στη βασιλεία του Θεού»! 26Kι είπαν εκείνοι που τ’άκουσαν: «Tότε ποιος μπορεί να σωθεί;» Kι εκείνος απάντησε: 27 «Eκείνα που για τους ανθρώπους είναι αδύνατα, για το Θεό είναι δυνατά».
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε, ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος κατοικητήριον ὤφθης τοῦ Πνεύματος. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
