ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΤΑΠΙΟΥ
Ὁ ὅσιος Πατάπιος γεννήθηκε στὶς Θῆβες τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ γονεῖς εὐλαβεῖς. Ἡ καρδιὰ του φλεγόταν ἀπὸ τὸν πόθο τῆς τελειώσεως καὶ ὁ ὅσιος ἀποφάσισε νὰ ἐγκαταλείψει γονεῖς, πλούτη καὶ κάθε δεσμὸ μὲ τὸν κόσμο γιὰ νὰ ἐγκαταβιώσει στὴν ἔρημο καὶ νὰ συνομιλεῖ ἀδιαλείπτως μὲ τὸ Θεό. Ἔζησε στὴν ἡσυχία ἐπὶ πολλὰ χρόνια· ἡ ἐπιθυμία του νὰ ἀποφύγει τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων δὲν μπόρεσε ὡστόσο νὰ ἐμποδίσει τὴν φήμη του νὰ ἁπλωθεῖ ὡσὰν τὴν λάμψη τηλαυγοῦς λύχνου. Τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν ποὺ ἔρχονταν γιὰ νὰ τὸν συναντήσουν τὸν ἀποσποῦσε ἀπὸ τὴν θεωρία, ἀποφάσισε λοιπὸν ὁ ὅσιος νὰ φύγει καὶ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὴν Κωνσταντινούπολη, κοντὰ στὴν Παναγία τῶν Βλαχερνῶν, ὅπου ξένος καὶ χαμένος μέσα στὸν ἑτερόκλητο πληθυσμὸ τῆς Βασιλεύουσας θὰ μποροῦσε νὰ συνεχίσει καὶ νὰ ἐπαυξήσει τοὺς πνευματικοὺς του ἀγῶνες μακριὰ ἀπὸ τοὺς μάταιους ἐπαίνους. Συνδέοντας μὲ φρόνηση τὴ θεωρία καὶ τὶς ἐνάρετες πράξεις, ἔγινε ὡς ἄγγελος ἐν σώματι. Καὶ ὅπως οἱ ἐπουράνιες δυνάμεις ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ἀδιάκοπα, μέρα καὶ νύχτα, δοξολογοῦσε τὸν Θεό, κι ἔλαβε ὡς ἀνταμοιβὴ τὸ χάρισμα νὰ τελεῖ θαύματα.
Ἐπικαλούμενος τὸ Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, θεράπευσε ἕναν ἐκ γενετῆς τυφλὸ ποὺ ἔπεσε μὲ πίστη στὰ πόδια του. Μιὰ ἄλλη φορὰ θεράπευσε ἕναν ἄνδρα ποὺ τὸ σῶμα του εἶχε πρηστεῖ φρικτὰ ἐξαιτίας οἰδήματος, σημειώνοντας πάνω του τὸν τύπο τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ καὶ χρίοντάς τον μὲ τὸ λάδι μιᾶς κανδήλας τοῦ ναοῦ. Ἐξέβαλε ἐπίσης τοὺς δαίμονες ποὺ εἶχαν κυριεύσει ἕναν τυραννιζόμενο νέο, μὲ τὴν ἴδια ἐξουσία ὅπως ὁ Κύριος. Ὅσο περισσότερο πρόκοβε στὴν ἀρετὴ καὶ στὴν θεωρία τόσο πολλαπλασιάζονταν τὰ θαύματα καὶ τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν ποὺ ἐρχόταν νὰ τὸν συναντήσει. Τηρώντας μὲ αὐστηρότητα τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε παρὰ Θεοῦ τὴν ἱκανότητα νὰ ἐπιλέγει τὰ ἴδια θαύματα ὅπως ἐκεῖνα ποὺ ἀναφέρονται στὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο.
Ἀφοῦ οἰκοδόμησε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν πολιτεία του καὶ στερέωσε τὴν πίστη πολλῶν μὲ τὰ θαύματά του, ὁ ἔνδοξος δοῦλος τοῦ Θεοῦ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω, περιτριγυρισμένος ἀπὸ μοναχοὺς καὶ ἀσκητὲς τῆς γύρω περιοχῆς ποὺ θρηνοῦσαν γιατὶ ἔχαναν ἕναν τέτοιο θησαυρὸ καὶ ταυτόχρονα χαίρονταν γιὰ τὴν εἴσοδο του στὴν αἰώνια δόξα. Τὸ λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στὴν Μονὴ τῶν Αἰγυπτίων, ποὺ βρισκόταν κοντὰ στὸ ἀσκητήριό του.
Πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα, τὸ 1904, κατὰ τὴ διάρκεια ἐργασιῶν ἀνακαίνισης τοῦ ναοῦ ἑνὸς μονυδρίου στὶς πλαγιὲς τῶν Γερανίων ὀρέων στὸ Λουτράκι, ἀνακαλύφθηκε ὁλόκληρο τὸ τίμιο λείψανο τοῦ ἁγίου Παταπίου. Ἡ μονὴ ἀφιερώθηκε ἔκτοτε στὴν μνήμη του καὶ δὲν σταματοῦν νὰ ἐπιτελοῦνται θαύματα.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τέταρτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Λουκ. ιγ’ 10-17
ΚΕΙΜΕΝΟ
10 Ἦν δὲ διδάσκων ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι. 11 καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. 12 ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· 13 καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. 14 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου. 15 ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; 16 ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; 17 καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτοῦ.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
10Ένα Σάββατο, πάλι, δίδασκε ο Iησούς σε μια από τις συναγωγές. 11Eκεί, λοιπόν, ήταν και μια γυναίκα, η οποία κατεχόταν από ένα πνεύμα που την κρατούσε άρρωστη για δεκαοχτώ χρόνια, και ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε να ορθώσει ολότελα το σώμα της. 12Όταν, λοιπόν, την είδε ο Iησούς, τη χαιρέτησε και της είπε: «Γυναίκα, ελεύθερη είσαι πια από την αρρώστια σου». 13Aκούμπησε έπειτα τα χέρια του πάνω της, κι αμέσως εκείνη στάθηκε όρθια και δοξολογούσε το Θεό. 14Πήρε τότε το λόγο ο αρχισυνάγωγος και με αγανάκτηση, επειδή θεράπευσε ο Iησούς τη μέρα του Σαββάτου, έλεγε στο πλήθος: «Yπάρχουν έξι μέρες κατά τις οποίες πρέπει να εργάζεται κανείς. Aυτές τις μέρες, λοιπόν, να έρχεστε και να θεραπεύεστε κι όχι τη μέρα του Σαββάτου»! 15Tου αποκρίθηκε, όμως, ο Kύριος και είπε: «Yποκριτή! O καθένας από σας δε λύνει μήπως τη μέρα του Σαββάτου το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί και πάει και το ποτίζει; 16Kι αυτή, που είναι θυγατέρα του Aβραάμ, και που την έδεσε ο Σατανάς εδώ και δεκαοχτώ, τώρα, χρόνια, δεν έπρεπε τάχα να λυθεί από το δέσιμο αυτό την ημέρα του Σαββάτου;» 17Kαι μ’αυτά που έλεγε καταντροπιάζονταν όλοι εκείνοι που εναντιώνονταν σ’αυτόν, ενώ ο κόσμος όλος χαιρόταν για όλα τα θαυμαστά πράγματα που αυτός έκαμνε.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας κλήσεως, ἰχνηλατήσας, ἐκ νεότητας, τᾶς ἐπιδόσεις, δι’ ἀσκήσεως τῷ κόσμῳ ἐξέλαμψας, καὶ δοξασθεῖς ἀπάθειας ταὶς χάρισι, πάθη ποικίλα ἴασαι Πατάπιε, Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
