ΚΥΡΙΑΚΗ  Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΜΕ 2 ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

1η Θεία Λειτουργία 5:00-8:00μμ

2η Θεία Λειτουργία 9:00-10:30μμ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΔΩ

Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑΝ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Τὶς ἡμέρες δὲ ἐκεῖνες βγῆκε διάταγμα ἀπὸ τὸν Καίσαρα Αὔγουστο νὰ γίνει ἀπογραφὴ τῶν κατοίκων ὅλης τῆς οἰκουμένης. Αὐτὴ ἡ ἀπογραφὴ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἔγινε, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Συρίας ἦταν ὁ Κυρήνιος. Καὶ πήγαιναν ὅλοι ν’ ἀπογραφοῦν, καθένας στὴ δικὴ του πόλη. Ἀνέβηκε δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, ἀπὸ τὴν πόλη Ναζαρέτ, στὴν Ἰουδαία, στὴν πόλη τοῦ Δαβίδ, ποὺ ὀνομάζεται Βηθλεέμ, ἐπειδὴ καταγόταν ἀπὸ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ, γιὰ ν’ ἀπογραφῆ μαζὶ μὲ τὴ Μαριὰμ τὴ μνηστὴ του, ἡ ὁποία ἦταν ἔγκυος. Ὅταν δὲ ἦταν ἐκεῖ, συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες νὰ γεννήση. Καὶ γέννησε τὸν υἱὸ της τὸν πρωτογέννητο καὶ ἐκλεκτό, καὶ τὸν σπαργάνωσε, καὶ τὸν ξάπλωσε μέσα στὴ φάτνη (στὸ παχνί), διότι δὲν ὑπῆρχε γι’ αὐτοὺς τόπος γιὰ νὰ καταλύσουν.» (Λουκ. 2, 1-7).

Ὅταν, στὸ ἀπόγειο τῆς δόξας του, ὁ Καῖσαρ Αὔγουστος (30 π.Χ.-περί τὸ 14 μ.Χ), ὁ πρῶτος Ρωμαῖος αὐτοκράτορας, ἀφοῦ ὑπέταξε ὅλους τοὺς λαοὺς τοῦ γνωστοῦ τούτου κόσμου στὴν μονοκρατορία του, ἀποφάσισε νὰ προβεῖ σὲ ἀπογραφὴ τῶν ὑπηκόων του, κατέστη ἀκουσίως ὄργανο τῆς ὑλοποίησης τοῦ σωτηριώδους σχεδίου τοῦ Θεοῦ. Πράγματι, ἐπιβάλλοντας ἑνότητα καὶ ἁρμονία στοὺς τόσους καὶ τόσους λαοὺς τῆς ἀπέραντης αὐτοκρατορίας του, λαοὺς μὲ τόσο ποικίλα ἤθη καὶ γλῶσσες τόσος διαφορετικές, τοὺς προετοίμασε ὥστε νὰ δεχτοῦν τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Ἑνὸς καὶ Τρισυπόστατου Θεοῦ, ἀνοίγοντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν δρόμο στὴν παγκόσμια ἐξαγγελία τοῦ Εὐαγγελίου, σύμφωνα μὲ τὴν θεία ἐπαγγελία: Καὶ δώσω σόι ἔθνη τὴν κληρονομία σου (Ψαλμ. 2, 7)∙ σὲ βαθμὸ ποὺ ἡ πρώτη αὐτὴ ἀπογραφὴ κατέστη ἡ προφητικὴ ἐξαγγελία τῆς ἐγγραφῆς τῶν ἐκλεκτῶν στὴν Βίβλο τῆς Ζωῆς (βλ. Φιλ. 4,3∙  Ἀποκ. 21, 27).

Ἐξάλλου, τὸ αὐτοκρατορικὸ διάταγμα, τὸ ὁποῖο ἔφθασε στὴν Παλαιστίνη τὴν ἐποχὴ ποὺ διοικητὴς τῆς ἐπαρχίας τῆς Συρίας ἦταν ὁ Κυρήνιος, ἐπαλήθευσε τὴν προφητεία σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ Μεσσίας ἐπρόκειτο νὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα, στὴν Βηθλεέμ, γενέτειρα τοῦ βασιλέα Δαυὶδ (Μιχ. 5, 1). Διότι ὁ Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος βρισκόταν τότε μὲ τὴν Μαρία στὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας, ἀναγκάσθηκε νὰ ξεκινήσει καὶ νὰ πάει στὴν γενέτειρα τῶν πατέρων του, τὴν Βηθλεέμ, παρὰ τὸ προχωρημένο στάδιο ἐγκυμοσύνης ἐκείνης ποὺ ὁ κόσμος ἐκλάμβανε ὡς σύζυγο του…

Θέαμα ὄντως καταπληκτικὸ καὶ ἀδύνατο νὰ περιγραφεῖ μὲ λόγια! Ὁ Παντοδύναμος Θεὸς καὶ τῶν πάντων Δημιουργὸς γίνεται πλάσμα ταπεινὸ καὶ ἀσθενές, γίνεται βρέφος ξένο καὶ ἀνέστιο, δίχως ὡστόσο νὰ παύει νὰ εἶναι Θεὸς ἄπειρος. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ «ἐπαχύνθη» διὰ τῆς σαρκὸς καὶ ἐνεδύθη τὴν ἀνθρώπινη φύση ὡσὰν βασιλικὸ μανδύα. Ἐκεῖνος ποὺ τὸ σύμπαν ὁλόκληρο δὲν μπορεῖ νὰ χωρέσει, ὁ καθήμενος ἐπὶ τοῦ οὐρανίου θρόνου καὶ ἀπαύστως δοξολογούμενος ἀπὸ μυριάδες ἐπουρανίων δυνάμεων ἀσωμάτων, δέχεται νὰ χωρέσει σὲ σπήλαιο στενὸ καὶ σκοτεινό, ἀπὸ ὅλους καταφρονούμενος. Ὁ ἐν μορφὴ Θεοῦ ὑπάρχων ταπεινώνεται, ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος (Φιλ. 2, 7), ὥστε διὰ τῆς ταπεινώσεώς Του νὰ λυτρώσει τοὺς πεπτωκότες. Πλούσιως ὢν ἐπτώχευσε (Β΄ Κορ. 8, 9), ὥστε μέσω τῆς πτωχείας Του νὰ πλουτίσουμε. Ὁ ἄυλος δέχεται νὰ περιβληθεῖ τὰ σπάργανα ὥστε νὰ λύσει τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ περιβάλει μὲ θεία δόξα ἐκείνους ποὺ ἐξέπεσαν τοῦ Παραδείσου. Ὁ Μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ προαιωνίως εἰς τοὺς κόλπους τοῦ Πατρὸς εὑρισκόμενος, Υἱὸς ἀνθρώπου γίνεται καὶ υἱὸς τῆς Παρθένου δίχως νὰ παύσει νὰ εἶναι Θεός, ὥστε νὰ καταστεῖ πρωτότοκος ἐν πολλοῖς ἀδελφοίς (Ρωμ. 8, 29), δίνοντας στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐξουσία τέκνα Θεοῦ γενέσθαι κατ’ ὑιοθεσίαν (Ἰω. 1, 11∙ Λουκ. 6, 35∙ Γαλ. 4, 4-7∙ κ.α.). Ἐτέθη σὲ φάτνη ὑπὸ τὸ βλέμμα τοῦ ὄνου καὶ τοῦ βοός, γιὰ νὰ πληρωθοῦν οἱ προφητεῖες ποὺ ἀνήγγειλαν ὅτι ἐν μέσω δύο ζώων γνωσθήση (Αβακ. 3, 2) καὶ ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ (Ἠσ. 1,3). Ὁ τρέφων ὅλα τὰ πλάσματα ἐν τὴ Πρόνοια Του, ἐναποτίθεται σὲ φάτνη ἀλόγων ζώων, τὰ ὁποία συμβολίζουν τοὺς λαοὺς τῶν Ἑβραίων καὶ τῶν ἐθνικῶν, ὥστε νὰ ἐπανορθώσει τὴν παραλογία τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ συμφιλιώσει ὅσους τοὺς χώριζε τὸ μίσος (Ἐφ. 2, 16) δίδοντας ἑαυτὸν τροφὴ ὡς ἀληθῆ Ἄρτον ζωῆς (Ἰω. 6,51).

Στὴν σκηνὴ αὐτὴ μποροῦμε νὰ διαβλέψουμε, λένε οἱ Πατέρες, μιὰν εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας: ἡ φάτνη εἶναι τὸ ποτήριο τὸ περιέχον Ἐκείνον ποὺ σήμερα ἐγένετο σὰρξ καὶ προσφέρει ἑαυτὸν ὡς τροφὴ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς∙ ἡ Παρθένος εἶναι ταυτόχρονο θρόνος καὶ βωμὸς θυσιαστηρίου∙ τὸ σπήλαιο εἶναι ὁ ναός∙ οἱ Ἄγγελοι, ὁ Ἰωσὴφ καὶ οἱ Ποιμένες ὑπηρετοῦν ὡς διάκονοι καὶ νεωκόροι∙ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶναι ὁ Ἀρχιερεὺς ὁ τελῶν αὐτὴν τὴν θεία Μυσταγωγία…

Τὸ ὑπέροχο αὐτὸ θαῦμα ποὺ ἐπιτελεῖται σήμερα στὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, εἶναι ἡ πλήρωση ὅλων τῶν προφητειῶν ποὺ δόθηκαν στοὺς προφῆτες τοῦ Ἰσραήλ, ἡ περάτωση πολλῶν αἰώνων ὑπομονετικῆς προετοιμασίας τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Δαυίδ, τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Νῶε, τοῦ Ἀδάμ. Τὴν ἡμέρα αὐτή, ἐπ’ ἐσχάτου τῶν ἡμερῶν τούτων, ὁ Θεὸς ἔστειλε τὸν Μονογενὴ Του Υἱὸ δι’ οὗ καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησεν (Ἑβρ. 1, 2), καὶ ἀποκάλυψε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο στὸν κόσμο τὸ Μέγα Μυστήριον τῆς Σωτηρίας ἡμῶν, τὸ σεσιγημένον καὶ ἀποκεκρυμμένον ἐν Θεῶ, στὴν ἄρρητη βουλὴ τῶν Τριῶν Ὑποστάσεων τῆς Ἁγίας Τριάδος πρὸ καταβολῆς κόσμου (βλ. Ρωμ.16, 25∙ Α΄ Κορ. 2,7∙ Ἐφ. 3, 5∙ Κολ. 1, 26). Γιὰ νὰ δοῦν νὰ λάμπει αὐτὴ ἡ ἡμέρα, δημιουργήθηκαν ὁ ἥλιος, τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἐπιφάνεια τῆς γῆς καὶ ὅλα τὰ ζωντανὰ πλάσματα. Μυστήριο ξένο καὶ ἀδιανόητο, ἀσύλληπτο γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ καὶ ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν διάνοια τῶν ἀγγέλων: Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν (Ἰω. 1, 14). Ὁ φύσει Θεὸς προσλαμβάνει τὴν ἀνθρώπινη φύση μας, τὴν περιβάλλεται στὴν γαστέρα τῆς Παρθένου, ὡσὰν νὰ ἦταν ἔνδυμα ὥστε νὰ μᾶς καταστήσει κοινωνοὺς τῆς θεότητος. Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ἕνα Πρόσωπο, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γνωριζόμενος ἐν δύσει φύσεσι ποὺ ἑνώνονται ἐν Αὐτῶ ἀσυγχύτως, ἀδιαιρέτως καὶ ἀχωρίστως. Ὁ Θεὸς σήμερα ἐνανθρωπίζεται στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ γίνει θεός. Ἰδοὺ τὸ τέλος καὶ ὁ ἔσχατος σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ὁδήγησε τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος στὴν ὕπαρξη: ὥστε ὁ Λόγος, τὸ Δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγία Τριάδος, νὰ κατέλθει μεταξὺ ἡμῶν, νὰ ἀναλάβει τὴν γηραιὰ καὶ διεφθαρμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπινη φύση μας, νὰ θεραπεύσει τὶς πληγὲς μας μέσου τοῦ πάθους Του, νὰ καθάρει τὴν ἀμαυρωθεῖσα εἰκόνα Του ὥστε νὰ καινισθῶμεν ἐν Αὐτῶ (Ἐφ. 2, 15), νὰ μᾶς λυτρώσει ἐκ τῆς ἀβύσσου τοῦ θανάτου ὅπου εἴχαμε καταπέσει καὶ νὰ μᾶς ἀνεβάσει στὰ ὕψη, ὑπεράνω τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων, ἐνθρονίζοντας μας μαζὶ Του ἐν Θεῶ (Ἐφ. 1, 22). Ὁ Χριστός, ὁ Σωτήρ, ὁ Ἐμμανουήλ, ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν (Ἠσ. 7,14∙ Ματθ. 1,23), γεννᾶται σήμερον ὡς βρέφος τρυφερό, στὸ ὁποῖο μὲ δέος κύπτουν οἱ Ἄγγελοι. Τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν ὁ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον (Ἰω. 1, 9) ἔλαμψε μέσα στὸ σκότος τοῦ πτωχικοῦ στάβλου, καὶ ὁ καιρὸς τοῦ θανάτου καὶ τῆς φθορὰς ἔφθασε στὸ τέλος του. Ὁ Σολομὼν δὲν ἔχει πλέον λόγο νὰ θρηνεῖ ἀνακράζοντας: Οὐδὲν καινὸν ὑπὸ τὸν ἥλιον (Ἐκκλ. 1, 9) διότι τὸ βρέφος αὐτὸ εἶναι ὁ Δεύτερος Ἀδὰμ ποὺ ἐγκαινιάζει τὴν νέα κτίση, ἄνθρωπος καινὸς (Ἐφ. 2, 15∙ 4, 24), ἀπαρχὴ τῆς ἀνόρθωσης καὶ τῆς θεώσεώς μας. Ἐφεξῆς, ἀκολουθώντας τὸν Χριστό, τηρώντας τὶς ἐντολὲς Του, ὑφιστάμενοι σὺν Αὐτῶ τὸ Πάθος Του ὥστε νὰ ἀναστηθοῦμε δι’ Αὐτοῦ, καλούμεθα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ γευθοῦμε τὴν ἀθανασία.

Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἀνέλαβε τὴν ἀσθένεια μας, συμπόνεσε τὴν ἀδυναμία μας, χωρὶς ὡστόσο νὰ μετέχει τῆς ἁμαρτίας μας. Ἐνδύεται σῶμα καὶ ψυχὴ καὶ ὡς βρέφος ὑπόκειται στοὺς νόμους τοῦ πεπτωκότος κόσμου μας: σωματικὴ ἀνάπτυξη, πείνα, δίψα, ὕπνο, ἄγνοια, παραμένοντας πάντα ἀναμάρτητος. Αὐτὸς μόνος ἐκτὸς ἁμαρτίας ὑπάρχει (Ρωμ. 5, 21) καὶ Αὐτὸς ἐσκήνωσε στὴν σάρκα τὴν ὑποταγμένη στὴν ἁμαρτία καὶ στὸ θάνατο, ὥστε «ἡ σὰρξ Λόγος γένοιτο». Σύσσωμος ἔγινε τοῦ δικοῦ μας σώματος ποὺ προορισμὸς του εἶναι ὁ τάφος γιὰ νὰ τὸ περιβάλλει δόξα καὶ φῶς καὶ νὰ τὸ κάνει μέτοχο τῆς ἀθανασίας του. Ἐν αὐτῶ κατοικεῖ παν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς (Κολ. 2, 9), ὥστε ὅσοι ἐν πίστη Τὸν ἀκολουθοῦν νὰ μὴν στερηθοῦν διόλου τὴν συμμετοχὴ στὸ πλήρωμα Αὐτοῦ καὶ νὰ συμμετέχουν μὲ τὸ πνεῦμα, τὴν ψυχή, τὸ σῶμα τους, «ὅλον γὰρ ὅλος ἀνέλαβε μέ, καὶ ὅλως ὅλω ἡνώθη, ἴνα ὅλω τὴν σωτηρίαν χαρίσηται∙ ‘‘τὸ γὰρ ἀπρόσληπτον ἀθεράπευτον’’».

Ἑορτάζοντας σήμερα τὴν συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, τὴν Ἐνσάρκωση τοῦ θείου Λόγου, ὀμολογοῦμε τὴν ὁλοκλήρωση ὅλου τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας ἡμῶν: Χριστὸς γεννᾶται καὶ ἤδη ὁ ἄνθρωπος γίνεται κληρονόμος τῆς δόξης Του. Βεβαίως, θεωροῦμε πρὸς τὸ παρὸν μόνο ἕνα νεαρὸ βρέφος στὴν φάτνη, οἱ ἅγιοι Πατέρες ὅμως μᾶς δίδαξαν νὰ διακρίνουμε στὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ὅλα τὰ σημεῖα τῆς ὁλοκλήρωσης τοῦ Μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἑορτὴ τῆς τοῦ Χριστοῦ Γεννήσεως καὶ ἡ Ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν, τὸ Πάσχα, εἶναι στὴν πραγματικότητα μία καὶ μόνον πανήγυρις. Τὸ σπήλαιο προαναγγέλλει τὸν τάφο, τὰ σπάργανα προμηνύουν τὰ ὀθόνια∙ στὴν μία ἑορτὴ ὁ Χριστὸς γεννᾶται στὸν κόσμο φυλάσσοντας τὴν παρθενία τῆς Μητρὸς Του, στὴν ἄλλη θριαμβεύει ἐπὶ τοῦ θανάτου καὶ ἐξέρχεται τοῦ μνήματος φυλάσσοντας τὰ σήμαντρα σώα∙ στὴν Βηθλεὲμ Ἄγγελος ἀποστέλλεται στοὺς ποιμένες, στὰ Ἱεροσόλυμα φαεσφόρος ἄγγελος ἀναγγέλλει τὴν Ἀνάσταση στὶς Μυροφόρες γυναῖκες. Παντοῦ καὶ πάντοτε ἕνας μόνος Χριστός, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος ὅπως ἐμεῖς μέχρι θανάτου, ὥστε ἡ παράβαση ποὺ διέπραξε ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Ἀδάμ, νὰ ἐπανορθωθεῖ ἀπὸ ἄνθρωπο, τὸν Δεύτερο Ἀδὰμ (Α΄ Κορ. 15, 45). Εἰς γὰρ Θεός, εἰς καὶ μεσίτης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἄνθρωπος Χριστὸς Ἰησοῦς, ὁ δοὺς ἑαυτὸν ἀντίλυτρον ὑπὲρ πάντων (Α΄ Τιμ. 2,5-6). Αὐτὸς εἶναι ὁ Σωτήρ, ὁ Κύριος τὸν ὁποῖον προσκυνοῦν καὶ ὑπερυψώνουν σήμερα ὅλα τὰ ὄντα τοῦ σύμπαντος, τὰ ὁποία μέσω Ἐκείνου ἦλθαν σὲ καταλλαγὴ μετὰ τοῦ Θεοῦ στὸ Σῶμα Του, τὴν ἁγία Ἐκκλησία: τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου (Ἐφ. 1, 23).

Πηγές:

1. Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο (2,1-7) σε μετάφραση Νικ. Ι. Σωτηρόπουλου.
2. Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος τέταρτος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Ματθ.β’1-12

ΚΕΙΜΕΝΟ

1 ΤΟΥ δὲ Ἰησοῦ γεννηθέντος ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας ἐν ἡμέραις Ἡρῴδου τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα 2 λέγοντες· ποῦ ἐστιν ὁ τεχθεὶς βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; εἴδομεν γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀστέρα ἐν τῇ ἀνατολῇ καὶ ἤλθομεν προσκυνῆσαι αὐτῷ. 3 Ἀκούσας δὲ Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς ἐταράχθη καὶ πᾶσα Ἱεροσόλυμα μετ’ αὐτοῦ, 4 καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ’ αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. 5 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας· οὕτω γὰρ γέγραπται διὰ τοῦ προφήτου· 6 Καὶ σὺ Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ. 7 Τότε Ἡρῴδης λάθρα καλέσας τοὺς μάγους ἠκρίβωσε παρ’ αὐτῶν τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέρος, 8 καὶ πέμψας αὐτοὺς εἰς Βηθλεὲμ εἶπε· πορευθέντες ἀκριβῶς ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου, ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. 9 οἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦ βασιλέως ἐπορεύθησαν· καὶ ἰδοὺ ὁ ἀστὴρ ὃν εἶδον ἐν τῇ ἀνατολῇ προῆγεν αὐτούς, ἕως ἐλθὼν ἔστη ἐπάνω οὗ ἦν τὸ παιδίον· 10 ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα, 11 καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδον τὸ παιδίον μετὰ Μαρίας τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ πεσόντες προσεκύνησαν αὐτῷ, καὶ ἀνοίξαντες τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν προσήνεγκαν αὐτῷ δῶρα, χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν· 12 καὶ χρηματισθέντες κατ’ ὄναρ μὴ ἀνακάμψαι πρὸς Ἡρῴδην, δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

1Aφού λοιπόν γεννήθηκε ο Iησούς Xριστός στη Bηθλεέμ της Iουδαίας, στις μέρες του βασιλιά Hρώδη, κατέφτασαν στα Iεροσόλυμα σοφοί από την Aνατολή, 2ρωτώντας: «Πού είναι ο νεογέννητος βασιλιάς των Iουδαίων; Γιατί είδαμε το άστρο του στην Aνατολή και ήρθαμε να τον προσκυνήσουμε». 3Aλλ’ ο βασιλιάς Hρώδης ταράχτηκε, όταν το άκουσε αυτό, και μαζί του όλη η πόλη των Iεροσολύμων! 4Έτσι, συγκέντρωσε όλους τους αρχιερείς και τους δασκάλους του λαού και ρωτούσε να μάθει απ’ αυτούς πού είναι καθορισμένο να γεννηθεί ο Xριστός. 5Kι εκείνοι του είπαν: «Στη Bηθλεέμ της Iουδαίας, γιατί έτσι έχει γραφτεί από τον προφήτη: 6Kι εσύ Bηθλεέμ, περιοχή του Iούδα, δεν είσαι καθόλου ασήμαντη ανάμεσα στις επιφανέστερες πόλεις του Iούδα, γιατί από σένα θα βγει αρχηγός, που θα καθοδηγήσει το λαό μου, τον Iσραήλ».   7Tότε ο Hρώδης, αφού κάλεσε κρυφά τους σοφούς, εξακρίβωσε απ’ αυτούς τον καιρό που είχε φανεί το άστρο. 8Kατόπιν τους έστειλε στη Bηθλεέμ λέγοντάς τους: «Πηγαίνετε και ψάξτε προσεκτικά για το παιδί κι όταν το βρείτε να μου το πείτε, για να έρθω κι εγώ να το προσκυνήσω».   9Eκείνοι, αφού άκουσαν το βασιλιά, αναχώρησαν. Kαι φάνηκε πάλι το αστέρι που είδαν στην Aνατολή, το οποίο προχωρούσε μπροστά τους καθοδηγώντας τους, μέχρι που ήρθε και στάθηκε πάνω εκεί που ήταν το παιδί. 10Kαι σαν είδαν το αστέρι, ένιωσαν χαρά πάρα πολύ μεγάλη. 11Kι όταν έφτασαν στο σπίτι, είδαν το παιδί μαζί με τη Mαρία, τη μητέρα του, κι έπεσαν και το προσκύνησαν. Kατόπιν άνοιξαν τους θησαυρούς τους και του πρόσφεραν δώρα: χρυσό και λιβάνι και σμύρνα. 12Kι επειδή με θεία αποκάλυψη φωτίστηκαν στ’ όνειρό τους να μην επιστρέψουν στον Hρώδη, αναχώρησαν για τη χώρα τους από άλλο δρόμο. 

Ἀπολυτίκιον
 Ἦχος δ’. 
Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν, Κύριε δόξα σοι.