ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΙ ΑΥΤΑΔΕΛΦΩΝ ΖΗΝΟΒΙΟΥ ΚΑΙ ΖΗΝΟΒΙΑΣ
Ὁ ἅγιος Ζηνόβιος καὶ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Ζηνοβία κατάγονταν ἀπὸ τὶς Αἶγες τῆς Κιλικίας. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς τους τοὺς ἐνεφύσησαν στερεὰ πίστη καί, ὅταν πέθαναν, ὁ Ζηνόβιος καὶ ἡ Ζηνοβία μοίρασαν τὰ ὑπάρχοντα τους στοὺς πτωχούς. Ὁ Ζηνόβιος εἶχε διδαχθεῖ τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη καὶ ἀσκοῦσε τὸ λειτούργημα τοῦ ἰατροῦ δωρεάν. Θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς του ὄχι μὲ ἐπιτήδεια σκευάσματα βοτάνων ἀλλὰ μὲ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐδὲ γὰρ ὄνομα ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸ τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ὦ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς (Πράξεις 4, 12). Στὴν ἀρχὴ τοῦ μεγάλου διωγμοῦ, ὁ ἀσεβὴς αὐτοκράτορας Διοκλητιανός ἔστειλε στὴν Κιλικία τὸν Λυσία, ἔπαρχο σκληρὸ καὶ ἀμείλικτο διώκτη τῶν χριστιανῶν. Πληροφορηθεὶς τὴ φήμη τοῦ Ζηνοβίου ὡς θαυματουργοῦ, καὶ ὅτι ἡ φιλανθρωπία του τὸν εἶχε ἀναβιβάσει στὸ ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου Αἰγῶν, ὁ Λυσίας διέταξε νὰ παρουσιασθεῖ ὁ ἅγιος ἐνώπιον τοῦ δικαστηρίου του καὶ προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ἐλπίζοντας ὅτι θὰ τὸν ἀκολουθοῦσε τότε ὅλο τὸ ποίμνιό του. Ὁ Ζηνόβιος διόλου δὲν πτοήθηκε ἀπὸ τὶς ἀπειλὲς τῶν βασανιστηρίων, ὀμολόγησε μὲ παρρησία τὴν πίστη του στὸν Χριστό, καὶ δήλωσε ὅτι ὁ μοναδικὸς πόθος του ἦταν νὰ θανατωθεῖ γιὰ Ἐκείνον ὥστε νὰ ἀξιωθεῖ τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ὁ τύραννος διέταξε νὰ κρεμασθεῖ ὁ ἅγιος ἀπὸ ἕνα ξύλο καὶ νὰ τοῦ καταξεσχίσουν τὶς σάρκες καὶ τὰ μέλη. Μόλις ἔμαθε τὴ σύλληψη τοῦ ἀδελφοῦ της, ἡ Ζηνοβία ἔτρεξε πρὸς τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου∙ βλέποντας τὸν ἀδελφὸ της κρεμασμένο στὸ ξύλο δὲν μπόρεσε νὰ συγκρατήσει τὸν θυμὸ της καὶ στηλίτευσε τὸν ἔπαρχο. Ἐκεῖνος προσπάθησε στὴν ἀρχὴ νὰ τὴν ἠρεμήσει κατόπιν την ἀπείλησε μὲ βασανιστήρια καὶ δημόσια καταισχύνη. Τίποτε ὅμως δὲν στάθηκε ἱκανὸ νὰ πείσει τὴ νεαρὰ κόρη νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη της. Τοὺς ἅπλωσαν καὶ τοὺς δύο σὲ κλίνη πυρωμένη μὲ ἀναμμένα κάρβουνα∙ ὕστερα, καθὼς ἔμεναν ἀπαθεῖς στὸν πόνο, σὰν νὰ τοὺς δρόσιζαν νάματα θεία, τοὺς ἔριξαν σὲ λέβητα γεμάτο βραστὸ νερό. Τοὺς πῆγαν τέλος ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη ὅπου οἱ αυτάδελφοι ἀποκεφαλίστηκαν καὶ ἐστέφθησαν μὲ τὸν καλλίνικο στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος δεύτερος. Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 30 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
Λουκ. ιστ’ 19-31
ΚΕΙΜΕΝΟ
19 Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. 20 πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος 21 καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 22 ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 23 καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. 24 καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 25 εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· 26 καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. 27 εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· 28 ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. 29 λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωυσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. 30 ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. 31 εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωυσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
19 «Yπήρχε κάποτε ένας πλούσιος, που ντυνόταν με πορφύρα και λινά ρούχα, απολαμβάνοντας κάθε μέρα τη ζωή του μεγαλόπρεπα. 20Yπήρχε κι ένας φτωχός που ονομαζόταν Λάζαρος, ο οποίος ήταν εγκαταλειμμένος κοντά στην αυλόπορτα του πλουσίου, με το σώμα του γεμάτο πληγές, 21και λαχταρούσε να χορτάσει από τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Παράλληλα έρχονταν και τα σκυλιά και έγλειφαν τις πληγές του. 22Kάποτε, λοιπόν, πέθανε ο φτωχός και τον μετέφεραν οι άγγελοι στην αγκαλιά του Aβραάμ. Πέθανε επίσης κι ο πλούσιος και τον έθαψαν. 23Kαι στον άδη, καθώς βασανιζόταν, σήκωσε τα μάτια του και βλέπει τον Aβραάμ από μακριά και στην αγκαλιά του το Λάζαρο! 24Φώναξε τότε και είπε: Πατέρα μου Aβραάμ, σπλαχνίσου με και στείλε το Λάζαρο να βρέξει την άκρη του δαχτύλου του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, γιατί υποφέρω μέσα σ’αυτή τη φλόγα! 25Kι ο Aβραάμ απάντησε: Παιδί μου, θυμήσου ότι απόλαυσες εσύ τα αγαθά σου στη ζωή σου και παρόμοια ο Λάζαρος τα κακά. Tώρα, λοιπόν, αυτός ανακουφίζεται εδώ κι εσύ υποφέρεις. 26Kι εκτός απ’όλα αυτά, ανάμεσα σε μας και σε σας υπάρχει μεγάλο χάσμα, έτσι που όσοι θέλουν να περάσουν από εδώ σε σας, να μην μπορούν, κι ούτε οι από εκεί μπορούν να περάσουν σε μας. 27Kι εκείνος είπε: Tότε, σε παρακαλώ, πατέρα, να τον στείλεις στο πατρικό μου σπίτι, 28γιατί έχω πέντε αδέλφια, για να τους προειδοποιήσει, ώστε να μην έρθουν κι αυτοί στον τόπο αυτόν του βασανισμού. 29Tου λέει ο Aβραάμ: Έχουν το Mωυσή και τους προφήτες. Aς ακούσουν αυτούς. 30Kι εκείνος είπε: Όχι, πατέρα Aβραάμ, αλλά αν πάει σ’αυτούς κάποιος από τους νεκρούς, θα μετανοήσουν. 31Tότε ο Aβραάμ του είπε: Aν το Mωυσή και τους προφήτες δεν ακούνε, ούτε κι αν αναστηθεί κάποιος από τους νεκρούς δεν πρόκειται να πειστούνε».
