ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
16″ Μαρτίου 2022
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 3058
Πρὸς
τὸ Χριστεπώνυμο Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Θέμα: «Περὶ τῶν Ἱερατικῶν Κλήσεων»
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
Τρίτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν σήμερα καὶ καθὼς βρισκόμαστε ἤδη στὸ μέσο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει τὸ πολυτιμότερο κόσμημά της, τὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο της, τὸν Τίμιο καὶ Ζωοποιὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Ὁ Πανάγιος Σταυρὸς τοῦ Σωτῆρος προβάλλεται ἐνώπιόν μας, ὄχι μόνο γιὰ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε καὶ νὰ λάβουμε δύναμη στὸν ἀγώνα τῆς νηστείας, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀναλογισθοῦμε τὸ δικό μας χρέος· τὴν κλήση ποὺ ἀπευθύνει ὁ Θεὸς σὲ κάθε πιστὸ μαθητή του: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μκ. 8, 34)· «ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψει κάθε σχέση μὲ τὸν κακὸ καὶ διεφθαρμένο ἑαυτό του, μὲ σταθερὴ τὴν ἀπόφαση νὰ σηκώσει σταυρό, νὰ ὑποστεῖ κάθε δοκιμασία, ἀκόμη καὶ θάνατο, καὶ τότε νὰ μὲ ἀκολουθήσει». «Ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»: Ὁ Κύριος ζητάει ἀπὸ τοὺς μαθητές του τὴν τέλεια αὐταπάρνηση· νὰ σηκώσουν τὸν σταυρό τους μὲ ἀπόφαση θανάτου. Ποιός ὅμως εἶναι αὐτὸς ὁ σταυρὸς ποὺ καλεῖται νὰ ἀναλάβει κάθε πιστὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ;
Εἶναι πρώτιστα ἡ νέκρωση τῶν παθῶν καὶ τῶν σαρκικῶν φρονημάτων. «Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γαλ. ε΄ 24), σημειώνει Ἀπόστολος Παῦλος. Αὐτὸς ποὺ ἀνήκει πραγματικὰ στὸν Χριστὸ ἀγωνίζεται νὰ ἀποκόψει ὁριστικὰ τὶς ἁμαρτωλὲς συνήθειες, τὰ πάθη καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχουν ριζώσει βαθιὰ μέσα στὴν ψυχή του· τὴν ζήλεια, τὸν φθόνο, τὸ ψέμα, τὴν ἀπάτη, τὴν κατάκριση, τὴν πλεονεξία, τὴν φιληδονία, τὴν φιλαργυρία, ὅλα δηλαδὴ ἐκεῖνα ποὺ διατηροῦν μέσα του ζωντανὸ τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο καὶ ἀφήνουν νὰ κυριαρχεῖ τὸ ἐγὼ του.
Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν νέκρωση τῶν παθῶν, ποὺ εἶναι ἑκούσιος σταυρὸς γιὰ τὸν πιστό, ὑπάρχει καὶ ὁ ἀκούσιος σταυρός, ποὺ καλεῖται νὰ σηκώσει μὲ τὴν ἴδια ἀφοσίωση καὶ αὐταπάρνηση. Πρόκειται γιὰ τὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες τῆς ζωῆς· μιὰ ξαφνικὴ ἀποτυχία, ἕνα ἀξεπέραστο κατὰ τὰ ἀνθρώπινα δεδομένα πρόβλημα, μία ὁλοφάνερη ἀδικία, μία ἀνίατη ἀσθένεια, ἕνα ἀβάσταχτο πένθος. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δέχεται νὰ σηκώσει ἕνα τέτοιο σταυρὸ ὄχι μὲ ἀντίδραση ἐσωτερικὴ οὔτε μὲ παθητικὴ ἀποδοχή, ἀλλὰ πρόθυμα καὶ καρτερικά, μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Ἄλλωστε γνωρίζει ὅτι αὐτὸς ποὺ τοῦ τὸν δίνει δὲν εἶναι κάποιος ποὺ ὁρίζει σταυρὸ γιὰ τοὺς ἄλλους μόνο, ἀλλὰ Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος πρῶτος τὸν ἐβάστασε· μάλιστα δὲ Σταυρὸ τέτοιας ὀδύνης, ποὺ κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἔχει ἀναλάβει καὶ οὔτε πρόκειται ποτὲ νὰ ἀναλάβει.
Ἡ ζωὴ, λοιπόν, τοῦ χριστιανοῦ εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸν σταυρό, τὸν ὁποῖον καλεῖται νὰ σηκώσει κάθε πιστός, ἐὰν θέλει νὰ εἶναι γνήσιος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ. Ιδιαιτέρως ὅμως συνυφασμένη μὲ τὸν σταυρὸ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Κληρικοῦ. Καὶ τοῦτο διότι ὁ Κληρικός, οἱουδήποτε βαθμοῦ, εἶναι ἡ ἀδιάκοπη παράταση τῆς ζωῆς τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ.
Ἡ ἱερωσύνη ποὺ φέρει, τὸ μέγα τοῦτο μυστήριο καὶ ὑπεργήινο λειτούργημα, δὲν περιβάλλεται μόνο ἀπὸ οὐράνια λαμπρότητα καὶ δόξα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ σταυρώσιμα δάκρυα καὶ θλίψεις. Μία πρώτη ἐντύπωση αὐτῆς τῆς πραγματικότητος λαμβάνει ὁ νεοχειροτονηθεὶς ἱερεὺς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς χειροτονίας του, ὅταν δεχόμενος ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Ἀρχιερέως τὴν ἱερὰ παρακαταθήκη, τὸ τίμιο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στέκεται πίσω ἀπὸ τὴν ἁγία Τράπεζα, ἀκριβῶς κάτω ἀπὸ τὸν Ἐσταυρωμένο. Τὴν ὥρα ἐκείνη ὁ ἱερεὺς εἰσέρχεται στὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς θυσίας. Τοῦτο τὸ γεγονὸς δίνει τὸ νόημα πιὰ τῆς ἱερατικῆς του ζωῆς. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα αὐτὴ θὰ σηκώνει πολλοὺς σταυρούς, μὲ πρῶτο τὸν δικό του, τὸν προσωπικό, ποὺ εἶναι καὶ ὁ πιὸ βαρύς. Πρῶτος ὁ ἱερεύς, ὡς ὑπόδειγμα τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς, καλεῖται νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του· νὰ ἀποβάλει τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο· νὰ αὐτοσταυρωθεῖ. Ἔχει καὶ αὐτὸς ἀδυναμίες, κοσμικὲς ἐπιθυμίες, πειρασμικὲς ἐπιθέσεις. Πρέπει ὅμως νὰ τὶς σταυρώσει. Καὶ ἡ σταύρωση αὐτὴ ἀπαιτεῖ ἀγώνα, πάθος, πικρὸ ποτήριο, θάνατο, φέρει ὅμως τὴν προσωπική του ἀνάσταση.
Ἀλλὰ ἔχει καὶ ἄλλους σταυροὺς νὰ σηκώσει· τόσους μάλιστα, ὅσοι καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ φέρει στὸ πετραχήλι του. Καθένας μὲ τὴν κρίση του, μὲ τὰ προβλήματά του, μὲ τὶς συκοφαντίες του, μὲ τὶς εἰρωνεῖες του, μὲ τὶς ἀσθένειές του, μὲ τὴν ἀδιαφορία του, μὲ τὶς προσωπικές του ἀδυναμίες, τοῦ φορτώνει καὶ ἕνα σταυρό. Πρέπει ὅλους αὐτοὺς τοὺς σταυροὺς νὰ τοὺς κρατήσει μὲ ὑπομονή, μὲ πραότητα, μὲ ἀγάπη μέχρι θανάτου, «ὅτι κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη» (Άσμα 8,6).
Ὅλα δὲ αὐτά, διατυπούμενα ἐν λόγῳ σήμερα, τὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θέσπισε νὰ τιμᾶ καὶ νὰ προβάλλει τὶς Ἱερατικὲς Κλήσεις, δίνουν τὴν εὐκαιρία σὲ ὅλους μας νὰ ἀναλογισθοῦμε τὴν πρέπουσα στάση μας ἀπέναντι στὴν Ἱερωσύνη καὶ τοὺς Ἱερεῖς μας, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι σὲ ἐκείνους τοὺς νέους ποὺ ἔχουν τὴν κλίση τῆς Ἱερωσύνης ἐμφυτευμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ μέσα στὴν ὕπαρξή τους. Χρέος ὅλων μας νὰ σεβόμαστε καὶ νὰ τιμοῦμε τὸ ὑπερμέγιστο μυστήριο τῆς Ἱερωσύνης, τὸ ὁποῖο ἀπεργάζεται τὴν σωτηρία μας· νὰ προσευχόμαστε γιὰ τοὺς ἱερεῖς μας,ὥστε ὁ Θεὸς νὰ τοὺς χαρίζει δύναμη νὰ σηκώνουν ἀγόγγυστα τοὺς σταυρούς τους καὶ φωτισμὸ νὰ ὑπηρετοῦν θεαρέστως τὸ πανάγιο Θυσιαστήριο καὶ τὸ ποίμνιό τους· νὰ ἐνθαρρύνουμε τέλος καὶ νὰ ἐπαινοῦμε τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ καταστοῦν λειτουργοὶ τῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ, ἐλέγχοντας συγχρόνως μὲ διάκριση ὅσους τὰ ἀπαξιώνουν καὶ τὰ ἀπογοητεύουν. Ἔτσι θὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς ὡς ἄλλοι Κυρηναῖοι, οἱ ὁποῖοι θὰ βοηθοῦμε τοὺς ἤδη χειροτονημένους Κληρικούς, καθὼς καὶ τοὺς μελλοντικούς, στὴν ἄρση τοῦ σταυροῦ τους ἀλλά, τὸ κυριώτερο, θὰ ἀποδίδουμε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν τὴν ἀληθινὴ λατρεία σὲ Ἐκεῖνον ποὺ δίδει τοὺς ποιμένες στὴν Ἐκκλησία Του· στὸν Ἐσταυρωμένο καὶ Ἀναστάντα Κύριο.
Καλὸ ὑπόλοιπο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς!
† Ὁ Ἀθηνῶν ΓΕΡΩΝΥΜΟΣ,Πρόεδρος
† Ὁ Σάμου καὶ Ικαρίας Εὐσέβιος
† Ὁ Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας Θεόκλητος
† Ὁ Κασσανδρείας Νικόδημος
† Ὁ Σερρῶν καὶ Νιγρίτης Θεολόγος
† Ὁ Σιδηροκάστρου Μακάριος
† Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἁλμωπίας Ἰωήλ
† Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος
† Ὁ Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων Τιμόθεος
† Ὁ Μεγάρων καὶ Σαλαμῖνος Κωνσταντῖνος
† Ὁ Κεφαλληνίας Δημήτριος
† Ὁ Τρίκκης Χρυστόστομος
† Ὁ Καρπενησίου Γεώργιος
Ὁ Ἀρχιγραμματεύς † Ὁ Ὠρεῶν Φιλόθεος
ΤΡΙΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Τῆς Σταυροπροσκυνήσεως)
Τήν Κυριακή αὐτή πού βρίσκεται στό μέσο τῆς Σαρακοστῆς, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προβάλλει τήν προσκύνηση τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ἐπειδή ἡ σωματική ἀδυναμία ἀπό τόν ἀγώνα τῆς νηστείας μᾶς περικυκλώνει καί ἡ δυσκολία αὐξάνει, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει σήμερα στό μέσο τοῦ δρόμου τῆς νηστείας σάν βοήθειά μας τόν Πανάγιο Σταυρό, τή χαρά τοῦ κόσμου, τῶν πιστῶν τή δύναμη, τῶν ἁμαρτωλῶν τήν ἐλπίδα.
Προσκυνώντας λοιπόν τόν Τίμιο Σταυρό λαμβάνουμε χάρη καί δύναμη γιά νά τελειώσουμε τόν ἀγώνα τῆς νηστείας ψάλλοντας: «Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα καί τήν ἁγίαν σοῦ Ἀνάστασιν δοξάζομεν».
Ὅποιος δέν αἰσθάνεται καί δέ ζητᾶ αὐτή τή δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, γίνεται δυστυχῶς θύμα τῶν «ἐπιτηδείων». Ἀντιθέτως, ὅποιος τήν αἰσθάνεται, φέρει τόν Τίμιο Σταυρό στό στῆθος του, κάνει σωστά τό σταυρό του καί δέν πέφτει στόν πειρασμό νά καταφύγει στά μέντιουμ, στούς μάγους, ἤ σ’ ὅποιον ἐπαγγέλλεται «σωτηρία καί λύτρωση», μέ τρόπο διάφορο ἀπό αὐτόν πού ὑποδεικνύει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του.
Στόν καθορισμό τῆς ἑορτῆς πιθανόν νά συνετέλεσε καί ἡ κατά τήν 6η Μαρτίου σημειουμένη στά Μηναῖα ἀνάμνηση τῆς εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Σημειώνεται ὅτι κατά τό τυπικό τοῦ Ἁγίου Σάββα, προσκύνηση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ γίνεται ὄχι μόνο τήν Κυριακή, ἀλλά καί τή Δευτέρα, Τετάρτη καί Παρασκευή τῆς ἑβδομάδας πού ἀκολουθεῖ.
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΑΤΡΩΝΗΣ ΤΗΣ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ἡ ἁγία Ματρώνα ἦταν ὑπηρέτρια εὐγενοῦς Ἑβραίας, ὀνόματι Παντίλλας, συζύγου τοῦ ἀρχιστράτηγου τῆς Θεσσαλονίκης. Λάτρευε τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ προσευχόταν κρυφὰ γιὰ νὰ μὴν κινήσει τὴν προσοχὴ τῆς κυρίας της. Ὅταν ἐκείνη πήγαινε καθημερινὰ στὴν συναγωγή, ἡ Ματρώνα τὴν συνόδευε ὡς τὸ κατώφλι καὶ ἔτρεχε γρήγορα στὴν ἐκκλησία, νὰ προσευχηθεῖ στὸν Κύριο, ὥστε νὰ προλάβει νὰ βρίσκεται στὴν εἴσοδο τῆς συναγωγῆς ὅταν θὰ ἔβγαινε ἡ Παντίλλα. Ὅταν ἦλθε τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα, ἡ Ματρώνα ποὺ ἤθελε νὰ παρευρίσκεται στὶς Ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, πῆγε στὸν ναό, ἀλλὰ καθυστέρησε νὰ ἐπιστρέψει στὴν συναγωγὴ καὶ μιὰ ἀπὸ τὶς ὑπηρέτριες τὴν κατέδωσε στὴν κυρία της. Ἔξαλλη ἀπὸ ὀργὴ ἡ Παντίλλα σκέφτηκε ὅτι ἀφοῦ ἡ Ματρώνα τὴν εἶχε ξεγελάσει σὲ τέτοιο βαθμό, σίγουρα θὰ τὴν εἶχε ἐξαπατήσει στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων της, καὶ διέταξε τοὺς ἄλλους ὑπηρέτες νὰ τὴν δέσουν σὲ ἕναν πάγκο καὶ νὰ τὴν χτυπήσουν μὲ βέργες.
Στὶς κατηγορίες τῆς Παντίλλας ἡ Ματρώνα ἀποκρίθηκε: «Ὀμολογῶ ὅτι εἶμαι χριστιανή, ποτὲ ὅμως δὲν παράκουσα τὰ προστάγματά σας, παρὰ μονάχα ὅσον ἀφορᾶ τὴν πίστη. Τί παρέλειψα νὰ κάνω ὥστε νὰ μοῦ σκίζετε ἔτσι τὸ σῶμα; Ἂν παρ’ ὅλα αὐτὰ θέλετε νὰ μὲ θανατώσετε ἐπειδὴ λατρεύω τὸν Χριστό, σᾶς λέω ὅτι ἔχετε κάθε ἐξουσία στὸ σῶμα μου ἀλλὰ καμμιὰ στὴν ψυχὴ μου, ποὺ ἀνήκει στὸν Θεὸ μονάχα. Δὲν φοβᾶμαι κανένα βασανιστήριο∙ ὁ Ἰησοῦς, ὁ Σωτὴρ καὶ Κύριός μου, ἔρχεται εἰς βοήθειά μου!»
Τὴν ἔκλεισαν κατόπιν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες σὲ δωμάτιο καὶ ὅταν ἡ Παντίλλα ἄνοιξε τὴν πόρτα, ἔκπληκτη τὴν βρῆκε χωρὶς ἴχνος πληγῆς, λυμένη ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς, ὄρθια μὲ τὸ πρόσωπο νὰ ἀκτινοβολεῖ καὶ νὰ ψάλλει ὕμνους πρὸς τὸν Θεό. Ἔξαλλη ἡ Παντίλλα πρόσταξε νὰ τὴν μαστιγώσουν καὶ πάλι μὲ μεγαλύτερη σκληρότητα. Ἡ ἴδια θαυματουργὴ ἴαση συνέβη τρεῖς φορές, ὅμως ἡ ἁγία δὲν ἄντεξε τὰ ἐπανειλημμένα κτυπήματα. Τὴν στιγμὴ ποὺ παρέδιδε τὴν ψυχὴ της στὸ Θεὸ εἶπε: «Κύριε Ἰησοῦ, ἄχραντε Σωτήρα ποὺ γιὰ χαρῆ Σου ὑπομένω αὐτὰ τὰ μαρτύρια, στὰ χέρια Σου παραδίδω τὴν ψυχὴ μου, εὐδόκησε νὰ μὲ δεχθεῖς στὴν κοινωνία τῶν μαρτύρων Σου!»
Γιὰ νὰ μὴν κατηγορηθεῖ γιὰ ἔγκλημα, ἡ Παντίλλα ἔρριξε τὸ σῶμα τῆς ὑπηρέτριάς της ἀπὸ ἕναν βράχο καὶ φρόντισε νὰ γίνει πιστευτὸ ὅτι ἔπεσε θύμα δυστυχήματος. Ἀργότερα ὁ ἐπίσκοπος Ἀλέξανδρος (ἀρχὲς 4ου αἰώνα) μετέφερε τὸ λείψανο στὴν πόλη, σὲ τόπο ὅπου οἰκοδομήθηκε ναὸς ἀφιερωμένος στὴν ἁγία Ματρώνα.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 7ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΜΑΡΤΙΟΥ
Μαρκ.η’ 34-θ’1
ΚΕΙΜΕΝΟ
34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν. 36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
1 ΚΑΙ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
34Ύστερα, αφού κάλεσε κοντά του τον κόσμο μαζί με τους μαθητές του, τους είπε: “Όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του κι ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί. 35Γιατί, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει, κι όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη δική μου και του Eυαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. 36ʼλλωστε, τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο, αλλά χάσει τη ζωή του; 37Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος σαν αντάλλαγμα για τη ζωή του; 38Όποιος, λοιπόν, ντραπεί για μένα και για τη διδαχή μου στη γενιά τούτη τη μοιχαλίδα κι αμαρτωλή, και ο Γιος του Aνθρώπου θα ντραπεί γι’ αυτόν όταν έρθει περιβλημένος με τη δόξα του Πατέρα του, μαζί με τους αγίους αγγέλους”.
1Tους έλεγε ακόμα: “Πραγματικά, σας λέω, υπάρχουν μερικοί απ’ αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ώσπου να δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με δύναμη”.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Γνώμην ἀήττητον, Ματρώνα φέρουσα, πίστιν τὴν ἔνθεον, ἄσυλον ἔσωσας, μὴ δουλωθεῖσα τὴν ψυχήν, Ἑβραίων τὴ ἀπηνεία ὅθεν ἀριστεύσασα, καὶ τὸν δόλιον κτείνασα, μυστικῶς νενύμφευσαι, τῷ Δεσπότῃ τῆς κτίσεως. Αὐτὸν οὒν ἐκτενῶς ἐκδυσώπει, πάσης ἠμᾶς ρυσθήναι βλάβης.
