Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ, ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
«Τὴ αὐτῆ ἡμέρα Κυριακὴ Δευτέρα τῶν Νηστειῶν μνήμην ἐπιτελοῦμεν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης τοῦ Παλαμᾶ».
Ἡ Δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη σ’ ἕναν ὑπέρμαχο ἀγωνιστὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, ὁ ὁποῖος προτρέπει ὅλους τοὺς πιστοὺς νὰ περπατοῦν κάτω ἀπὸ τὸ θεῖο Φῶς ποὺ εἶναι ὁ Χριστός. Ἡ κραυγὴ τῆς ἱκεσίας του «Φώτισόν μου τὸ σκότος! Φώτισόν μου τὸ σκότος, Κύριε» ἀποτελεῖ παράδειγμα ἱκεσίας γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ βαδίζουμε στὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη στὰ τέλη τοῦ 13ου αἰώνα ἀπὸ περιφανεῖς καὶ ἐνδόξους γονεῖς. Μικρὸς ἀκόμα ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ ἡ εὐσεβὴς μητέρα ἀνέθρεψε τὰ παιδιὰ της χριστιανικά. Νεώτατος ὁ Ἅγιος Γρηγόριος, φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο τῆς μοναχικῆς ζωῆς, μὲ τὰ δύο ἀδέλφια του, Μακάριο καὶ Θεοδόσιο ἔρχεται στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅπου ὑποτάσσεται στὸν γέροντα Νικόδημο, ἕνα πεπειραμένο μοναχὸ τῆς Μονῆς Βατοπεδίου. Μόλις πέθανε ὁ γέροντάς του, φεύγει γιὰ τὴν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπ’ ὅπου οἱ συνεχεῖς ἐπιδρομὲς τῶν Ἀγαρηνῶν τὸν ἀνάγκασαν νὰ φύγει γιὰ τὴν Σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου στὴ Βέροια, ἀπ’ ὅπου κλήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη καὶ χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Ἀφοῦ γιὰ χρόνια ἀσκήθηκε, ἀξιώθηκε θείων δωρεῶν, ἔλαβε ἐξουσία κατὰ τῶν δαιμόνων καὶ λύτρωνε τοὺς ἀνθρώπους, μετέβαλλε τὴν ἀκαρπία τῶν δέντρων σὲ εὐκαρπία, προέβλεπε τὰ μέλλοντα καὶ ἦταν κοσμημένος μὲ πολλὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Τότε παρουσιάσθηκε ὁ Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός, ποὺ σήκωσε τὸν φοβερὸ πόλεμο κατὰ τῶν ἡσυχαστῶν. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος πάλεψε μαζὶ του μὲ πολλὴ δύναμη καὶ πολλὴ σοφία καὶ τελικὰ νίκησε ὄχι μόνο τὸν ἀντίπαλό του ἀλλὰ καὶ τὶς πλανεμένες διδασκαλίες του, ποὺ ἔφερε ἀπὸ τὴν αἱρετικὴ Δύση, ἀποδεικνύοντας μὲ ἀδιάσειστα πνευματικὰ ἐπιχειρήματα πὼς τὸ Θαβώριον φῶς τῆς Μεταμορφώσεως ἦταν ἄκτιστο καὶ ὄχι κτιστό. Στὴ Σύνοδο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐπὶ Ἀνδρονίκου τοῦ 2ου τοῦ Παλαιολόγου ἡ ἥττα τοῦ Καλαβροῦ ἦταν τόσο μεγάλη ποὺ ἀναγκάσθηκε νὰ φύγει γρήγορα γιὰ τὴν Ἰταλία.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἔσωσε τὴν Ὀρθοδοξία ποὺ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ διέτρεξε κίνδυνο ἀπὸ τὴν Δύση. Λίγο ἀργότερα χειροτονεῖται Ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης. Ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια τὸν κάλεσαν στὴν Κωνσταντινούπολη προκειμένου νὰ συμφιλιώσει τὰ ἀντιμαχόμενα βασιλικὰ πρόσωπα καὶ ἔτσι νὰ εἰρηνεύσει τὴν τρικυμισμένη ἐκείνη περίοδο τοῦ Βυζαντίου. Στὸ δρόμο ὅμως συλλαμβάνεται ἀπὸ τοὺς Ἀγαρηνοὺς καὶ ὁδηγεῖται στὴν Μικρὰ Ἀσία ποὺ τὴν κατεῖχαν οἱ Τοῦρκοι. Ἐδῶ γιὰ ἕνα χρόνο βασανίζεται καὶ ταλαιπωρεῖται περιφερόμενος ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριὸ κι ἀπὸ πολιτεία σὲ πολιτεία. Ἔτσι ὅμως τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ στηρίξει μέσα ἀπὸ τὴ δικὴ του κακοπάθεια τὶς βασανισμένες ἀπὸ τοὺς Τούρκους χριστιανικὲς ἐκκλησίες τῆς Μικρὰς Ἀσίας. Ἡ ἐπαφὴ του μὲ τοὺς μουσουλμάνους τοῦ ἔδωσαν τὴν εὐκαιρία νὰ κάνει φιλικὲς θεολογικὲς συζητήσεις μὲ μουσουλμάνους καὶ εἰδικὰ μὲ τὸν γιὸ τοῦ ἐμίρη τῆς Προύσας Ορχάν. Ἀπελευθερώθηκε χάρη στὰ λύτρα ποὺ πρόσφεραν οἱ Χριστιανοὶ κι ἔτσι ἐπέστρεψε στὴ Θεσσαλονίκη, ὅπου συνέχισε τὸ ποιμαντικὸ του ἔργο.
Κατάκοπος πια ἀπὸ τὰ τόσα δεινὰ καὶ τοὺς τόσους ἀγώνες γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ καθὼς δοκιμαζόταν ἀπὸ μιὰ μακροχρόνια ἀσθένεια, τοῦ φανερώθηκε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιὰ νὰ τὸν καλέσει νὰ τὸν συναντήσει ἐν μέσω τοῦ χοροῦ τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν, τὴν ἡμέρα μετὰ ἀπὸ τὴν ἑορτὴ του. Πράγματι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος παρέδωσε τὴν ψυχὴ του στὸν Κύριο τὴν ἑπόμενη τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου, στὶς 14 Νοεμβρίου τοῦ ἔτους 1359, σὲ ἡλικία 63 ἐτῶν. Ὅταν ἐκοιμήθη, τὸ πρόσωπό του ἀκτινοβόλησε σὰν ἥλιος, διατρανώνοντας ἔτσι ὁ Θεὸς στὸ πρόσωπο τοῦ δούλου του τὴν ἀλήθεια τῆς διδασκαλίας του, διὰ τοῦ ἀκτίστου φωτὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς φύλαξε ἀνόθευτη τὴν Ὀρθοδοξία από τὶς ἐπιδράσεις τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν μουσουλμάνων. Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν κοίμησή του ἐξακολουθεῖ νὰ ἀγρυπνᾶ γιὰ τὴν πίστη, ἀφ’ ἑνὸς μὲ τὰ πολλὰ του θαύματα καὶ ἀφ’ ἑτέρου μὲ τὰ βαθιὰ σὲ ὀρθόδοξη πνευματικότητα συγγράμματά του. Ἔτσι παραμένει φύλακας τῆς χτυπημένης ἀπὸ τόσους αἱρετικοὺς Ὀρθόδοξης πίστης μας. Γι’ αὐτὸ ἡ δεύτερη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν εἶναι ἀφιερωμένη στὴν μνήμη του καὶ στὴν νίκη τοῦ ἡσυχασμοῦ. Οἱ ἡσυχαστικὲς ἔριδες ὑπῆρξαν ἕνα μεγάλο γεγονὸς καὶ μέχρι σήμερα δημιουργεῖ προβληματισμὸ σὲ ὅσους προσπαθοῦν μὲ λογικὰ ἐπιχειρήματα νὰ πείσουν ἐκείνους ποὺ ἀμφιβάλλουν ὅτι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε. Αὐτοὶ ἔχουν ἀκολουθήσει τὸν Καλαβρό Βαρλαάμ καὶ δὲν ἔχουν πραγματικὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστό. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μᾶς προτρέπει ὅτι γιὰ νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸν ἀναστημένο Χριστὸ δὲν χρειάζονται λογικοὶ συλλογισμοί, ἀλλὰ προσευχὴ πραγματικὴ καὶ καρδιὰ συντετριμμένη.
Ὅπως παρατηρεῖ ἕνας σύγχρονος Θεολόγος, πραγματικὰ ἅγιοι λόγοι τῆς Χάριτος εἶναι τὰ συγγράμματα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀλλὰ ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε συνηθίσει μὲ ἀνιαρὲς λογοτεχνίες καὶ ἔτσι δὲν ἔχουμε τόπο γιὰ πνευματικὴ τροφή. Τὰ πόσα σκοτάδια ἔχουμε μέσα μας κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τὰ φωτίσει. Μὰ τὸ φῶς ποὺ ζητᾶμε θὰ ἔρθει μονάχα μὲ τὴν ἀσταμάτητη κραυγὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: «Φώτισόν μου τὸ σκότος! Φώτισόν μου τὸ σκότος, Κύριε!»
Πηγή: «ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ» ΙΩΑΝΝΑΣ Δ. ΚΑΤΣΟΥΛΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΥΠΡΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2017
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΥΠΑΤΙΟΥ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΑΓΓΡΩΝ
Ὁ ἅγιος Ὑπάτιος ἦταν ἐπίσκοπος Γαγγρῶν (σημ. Τσάγγρι), σημαντικῆς ἐπισκοπικῆς ἔδρας τῆς Παφλαγονίας, στὴν βόρεια Μικρὰ Ἀσία, τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἔλαβε μέρος στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νικαίας (325) καὶ ἐπανέφερε ἀρκετοὺς αἱρετικοὺς στὴν ἀληθινὴ Πίστη μὲ τὴν διδασκαλία του καὶ τὰ ἐμπνευσμένα του συγγράμματα. Ἀνήγειρε ναοὺς στοὺς ὁποίους τοποθέτησε ἱερεῖς καταρτισμένους ἀπὸ τὸν ἴδιο σὲ ὅλη τὴν ἐπισκοπικὴ του περιφέρεια, καθὼς καὶ πτωχοκομεῖα καὶ ἄλλα εὐαγῆ ἱδρύματα στὴν πόλη. Ὅταν πραγματοποιοῦσε ποιμαντικὲς περιοδεῖες, ταξίδευε καβάλα σὲ γαϊδουράκι κατὰ μίμησιν τοῦ Χριστοῦ, συνοδευόμενος μόνον ἀπὸ δύο μοναχούς. Ἡ βιοτή του ἦταν παρόμοια μὲ ἐκείνην τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ παρὰ τὶς ποιμαντικὲς του ὑποχρεώσεις ζοῦσε ἐν ἡσυχία, ὡς μοναχός, καὶ ἀγαποῦσε νὰ ἀποσύρεται σὲ σπήλαιο γιὰ νὰ προσευχηθεῖ ἢ νὰ μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφή. Ἀπὸ αὐτὲς τὶς κατὰ μόνας μελέτες ἀντλοῦσε τὸ περιεχόμενο τῶν συγγραμμάτων του, ὅπως τὰ ἑρμηνευτικὰ σχόλια στὶς Παροιμίες τοῦ Σολομῶντος, τὰ ὁποία ἀπηύθυνε σὲ μιὰ μαθήτριά του ἀπὸ ἀρχοντικὴ γενιά, τὴν Γαϊανή, καταφέρνοντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ τὴν στρέψει στὴν γενναιοδωρία. Μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου, ἡ Γαϊανή ὑπέστη τέτοια μεταμόρφωση ὥστε μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά της πρὸς ὄφελος τῆς Ἐκκλησίας.
Ὡς σοφὸς ποιμένας, ὁ Ὑπάτιος ὄχι μόνον μεριμνοῦσε γιὰ τὴν οἰκοδόμηση τῶν ψυχῶν ἀλλὰ συνέδραμε τὸ ποίμνιό του στὶς πρακτικὲς του ἀνάγκες, χάρις στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἐνοικοῦσε μέσα του. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο λύτρωσε τὴν χώρα ἀπὸ τοὺς ἀρουραίους οἱ ὁποῖοι ἀφάνιζαν τὴν συγκομιδή.
Ἡ φήμη του ὡς θαυματουργοῦ ἔφθασε ὡς τὸν αὐτοκράτορα Κωνστάντιο (352-360), ὁ ὁποῖος προσκάλεσε τὸν Ὑπάτιο στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπὸ ἕναν φοβερὸ δράκοντα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐγκατασταθεῖ στὴν πόρτα τοῦ αὐτοκρατορικοῦ θησαυροφυλακίου καὶ ἀπαγόρευε τὴν εἴσοδο. Μόλις ὁ ἐπίσκοπος παρουσιάστηκε μπροστὰ στὸ τέρας, ἔβαλε στὸ στόμα τοῦ δράκοντα τὴν ποιμαντικὴ ράβδο του ποὺ ἔφερε σταυρὸ στὴν κορυφὴ καὶ ἐπικαλούμενος τὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ ἔσυρε μέχρι τὴν ἀγορὰ καὶ τὸ ἔρριξε πάνω στὴ πυρά, ποὺ εἶχε ζητήσει νὰ ἑτοιμάσουν. Σὲ ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης ὁ Κωνστάντιος διέταξε νὰ χαράξουν τὴν εἰκόνα τοῦ ἁγίου πάνω στὴν πόρτα τοῦ θησαυροφυλακίου καὶ ἀπάλλαξε τὰ Γάγγρα ἀπὸ τὸν ἐτήσιο φόρο (τὸ ξυλέλαιον), ποὺ ἦταν δυσβάσταχτος γιὰ τοὺς πτωχούς. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὁ αὐτοκράτορας ἐξακολούθησε νὰ συμπαθεῖ τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου.
Ἐπιστρέφοντας στὰ Γάγγρα, στὰ στενὰ τῆς Λουζιανά, ὁ Ὑπάτιος ἔπεσε σὲ ἐνέδρα σχισματικῶν ναυατιανῶν, οἱ ὁποῖοι τὸν μισοῦσαν θανάσιμα. Ἡμιθανὴς ὁ ἅγιος βρῆκε τὴν δύναμη νὰ προφέρει τὰ λόγια τοῦ πρωτομάρτυρα: Κύριε, μὴ στήσης αυτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην (Πραξ. 7, 60). Μιὰ γυναίκα ὅρμησε καὶ μὲ μιὰ μεγάλη πέτρα τοῦ κατάφερε θανατηφόρο χτύπημα στὸν κρόταφο. Ἀπὸ φόβο μὴ τοὺς συλλάβουν, οἱ δολοφόνοι ἔκρυψαν τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου σὲ ἕναν ἀχυρώνα καὶ ἔφυγαν μακριά. Λίγο ἀργότερα, ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀγροῦ, καθὼς ἦλθε νὰ πάρει σανὸ γιὰ τὰ ζῶα του, εἶδε ἔκπληκτος ἕνα ὑπερφυσικὸ φῶς πάνω ἀπὸ τὸ σημεῖο ὅπου βρισκόταν ὁ νεκρός, ποὺ τὸν συνόδευαν ἀγγελικὲς μελωδίες. Ὅταν εἰδοποιήθηκαν οἱ κάτοικοι τῶν Γαγγρών, ἦλθαν καὶ μετέφεραν ἐν πομπὴ τὴν σορὸ τοῦ ἁγίου καὶ ἀμέσως μετά, ἡ γυναίκα ποὺ τὸν χτύπησε μὲ τὴν πέτρα, ἡ ὁποία εἶχε καταληφθεῖ ἀπὸ δαιμόνιο ὕστερα ἀπὸ τὴν μιαρὴ πράξη, ιάθηκε. Ὁ τάφος τοῦ ἁγίου Ὑπατίου παρέμεινε ἀνὰ τοὺς αἰῶνες πηγὴ θαυμάτων.
Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 7ος. Εκδόσεις: Ίνδικτος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 31 ΜΑΡΤΙΟΥ
Μαρκ.β΄1-12
ΚΕΙΜΕΝΟ
1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι’ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ’ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας – λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
1Ύστερα από μέρες, μπήκε πάλι στην Kαπερναούμ και μαθεύτηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. 2Aμέσως τότε μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, που δε χωρούσαν ούτε στο χώρο μπροστά από την πόρτα. Kι αυτός τους κήρυττε τη διδαχή του. 3Tότε έρχονται σ΄ αυτόν κουβαλώντας έναν παράλυτο, που τον σήκωναν τέσσερις άνθρωποι. 4Kι επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη του σπιτιού στο οποίο βρισκόταν, κι αφού άνοιξαν μια τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. 5Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, λέει στον παράλυτο: “Παιδί μου, συγχωρημένες είναι οι αμαρτίες σου”. 6Eκεί, όμως, κάθονταν και μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους, που συλλογίζονταν στο νου τους: 7″Tι βλαστημάει αυτός έτσι; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μονάχα ένας, ο Θεός;¨ 8Kι επειδή ο Iησούς κατάλαβε αμέσως με το πνεύμα του ότι διαλογίζονται έτσι μέσα τους, τους είπε: Γιατί τα διαλογίζεστε αυτά μέσα στο νου σας; 9Tι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; 10Για να δείτε όμως, ότι ο Γιος του Aνθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γ用 ― λέει στον παράλυτο: 11″Σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου”. 12Σηκώθηκε τότε αμέσως και παίρνοντας το κρεβάτι του βγήκε μπροστά σε όλους, έτσι που άρχισαν όλοι να θαυμάζουν και να δοξάζουν το Θεό λέγοντας: “Ποτέ δεν ξανάδαμε κάτι τέτοιο”!
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁσίως ἱέρευσας, τῷ ἐπὶ πάντων Θεῶ, καὶ πρόεδρος ἔνθεος, τῆς Ἐκκλησίας Γαγγρῶν, ἐδείχθης Ὑπάτιε, Ὅθεν θαυματουργίαις, διαλάμπων ποικίλαις, σύνθρονον τῷ Τεκόντι, τὸν Υἷον ὠμολώγεις, δι’ ὃν καὶ χαίρων ἤθλησας, Ἱερομάρτυς ἔνδοξε.
