ΚΥΡΙΑΚΗ  Β΄ΛΟΥΚΑ  – ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ

 (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).

με θέμα λειτουργικού κηρύγματος:

«Πόσο ζηλεύεις, το ξέρεις;»

Διαβάστε την ακολουθία της Κυριακής Β΄ Λουκά ΕΔΩ

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΧΩΡΗΤΟΥ

Ὁ ὅσιος Κυριακὸς γεννήθηκε στὴν Κόρινθο τῆς Πελοποννήσου τὸ 448, πρὸς τὸ τέλος τῆς βασιλείας τοῦ Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ. Ἦταν υἱὸς ἱερέως καὶ ἀνηψιός τοῦ ἐπισκόπου Κορίνθου Πέτρου, ὁ ὁποῖος τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη ἀπὸ παιδικὴ ἡλικία. Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ ἐτῶν, κυριευμένος ἀπὸ θεῖο ζῆλο, ἀπεφάσισε νὰ ἀρνηθεῖ τὸν κόσμο καὶ νὰ ἀναχωρήσει κρυφὰ γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Φθάνοντας στὴν ἁγία Πόλη (466), παρεχείμασε στὴν μονὴ τοῦ ὁσίου Εὐστοργίου. Ἀπὸ ἐκεῖ μετέβη στὴν λαύρα τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου, μὲ τὸν πόθο νὰ γίνει μαθητὴς του. Ὁ ὅσιος τὸν ἐνέδυσε τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα, δὲν τοῦ ἐπέτρεψε ὅμως νὰ παραμείνει, διότι ἦταν ἀκόμα ἀγένειος. Ἐπειδὴ ὁ ὅσιος Θεόκτιστος στὸν ὁποῖο συνήθως παρέδιδε τοὺς ἀρχαρίους, εἶχε ἐπέλθει πρὸς Κύριον, τὸν ἔστειλε στὸν ὅσιο Γεράσιμο, ποὺ ἀσκήτευε κοντὰ στὸν Ἰορδάνη. Αὐτὸς τὸν κράτησε στὸ κοινόβιό του καὶ τοῦ ἔδωσε ὡς διακόνημα νὰ κόβει ξύλα, νὰ μεταφέρει νερὸ καὶ νὰ μαγειρεύει. Ὁ Κυριακὸς ἐκτελοῦσε πρόθυμα κάθε ὑπηρεσία, περνῶντας τὴν ἡμέρα μὲ κόπο καὶ μόχθο, τὴ δὲ νύκτα μὲ προσευχές. Μονολότι ὑπηρετοῦσε στὸ κοινόβιο, κρατοῦσε τὴν τάξη τῶν ἀναχωρητῶν∙ τρεφόταν μόνο μὲ ψωμὶ καὶ νερὸ κάθε δύο ἡμέρες καὶ πάντα μετὰ τὴν ἐνάτη ὥρα. Θαυμάζοντας τὴν ἄσκηση καὶ τὴν διαγωγὴ τοῦ νεαροῦ μαθητοῦ του ὁ ὅσιος Γεράσιμος τὸν ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα καὶ τὸν καιρὸ τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς τὸν ἔπαιρνε μαζὶ του στὴν ἔρημο τοῦ Ρουβά, ὅπου ἡσύχαζαν ἕως τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, κοινωνῶντας κάθε Κυριακὴ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου.

Ὅταν, τὸ 473, ἐκοιμήθη ὁ Μέγας Εὐθύμιος, ὁ ὅσιος Γεράσιμος εἶδε τὴν ψυχὴ του νὰ ἀνέρχεται στοὺς οὐρανούς, προπεμπομένη ἀπὸ ἁγίους ἀγγέλους, καὶ παίρνοντας μαζὶ του τὸν Κυριακὸ, πῆγε στὴν λαύρα, γιὰ νὰ παρευρεθεῖ στὸν ἐνταφιασμὸ τοῦ μεγάλου γέροντος.

Τὸν ἔνατο χρόνο τῆς παραμονῆς τοῦ Κυριακοῦ στὴν Παλαιστίνη ἐκοιμήθη καὶ ὁ ὅσιος Γεράσιμος (475). Τότε ὁ Κυριακὸς, ἡλικίας εἴκοσι ἑπτὰ ἐτῶν, μετέβη στὴν λαύρα τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου. Ἐπὶ δέκα χρόνια ἡσύχαζε σὲ ἕνα κελλί∙ παράλληλα κοπίαζε πολὺ καὶ στὶς οἰκοδομές, διότι τὸν καιρὸ ἐκεῖνο ἡ λαύρα μετατράπηκε σὲ κοινόβιο. Ἐκεῖ χειροθετήθηκε καὶ διάκονος.

Ψυχράνθηκε ὅμως ἡ ἀγάπη ἀνάμεσα στὰ ἀδελφὰ μοναστήρια, τὸ τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου καὶ τὸ τοῦ ὁσίου Θεοκτίστου, καὶ εἶχαν διαρκεῖς φιλονικίες. Φεύγοντας τὰ σκάνδαλα καὶ τὶς ταραχές, ὁ Κυριακὸς μετέβη στὴν λαύρα τοῦ Σουκᾶ (485).

Τὰ τριάντα ἐννέα χρόνια τῆς ἐκεῖ παραμονῆς του πέρασε τὰ διακονήματα τοῦ ἀρτοποιείου, τοῦ νοσοκομείου, τοῦ ξενοδοχείου καὶ τοῦ οἰκονομείου, στὰ ὁποία ὑπηρετοῦσε τοὺς ἀδελφοὺς μὲ ὑποδειγματικὴ πραότητα καὶ ὑπομονή. Στὸ διάστημα αὐτό, σὲ ἡλικία σαράντα ἐτῶν, ἔγινε ἐπιπλέον κειμηλιάρχης καὶ κανονάρχης καί, ἀφοῦ συμπλήρωσε δεκατρία χρόνια ὡς διάκονος, χειροτονήθηκε ἱερεύς. Ὁ ἴδιος ὁ αββάς Κυριάκος ἔλεγε ὅτι ἐπὶ τριάντα ἕνα χρόνια ποὺ διακονοῦσε ὡς κανονάρχης ὁ ἥλιος δὲν τὸν εἶδε νὰ τρώγει οὔτε νὰ ὀργίζεται∙ οὔτε κτυποῦσε τὸν ξύλινο σημαντήρα τῆς λαύρας γιὰ τὴν ὀρθρινὴ ἀκολουθία, πρώτου τελειώσει ὅλον τὸν ἄμωμο (Ψαλμ. 118).

Ὁ φιλήσυχος αὐτὸς ἐρωδιὸς τῆς ἐρήμου στὰ ἑβδομήντα ἑπτὰ του χρόνια ἄφησε τὴν λαύρα καὶ ἀνεχώρησε μαζὶ μὲ ἕνα μαθητὴ του στὴν πανέρημο τοῦ Νατουφᾶ. Μὴ εὑρίσκοντας ἐκεῖ οὔτε ἄγρια χόρτα, ἐτρέφεντο μὲ βολβοὺς ἀγρίων κρεμμυδιῶν, τῶν ὁποίων τὴν φυσικὴ πικρότητα ὁ Θεὸς μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ δούλου του μετέτρεπε σὲ γλυκύτητα.

Ἐνῶ συμπλήρωναν τὸν πέμπτο χρόνο τῆς διαμονῆς τους στὸν Νατουφᾶ, ὁ ὅσιος ἐθεράπευσε ἀπὸ σεληνιασμὸ τὸν υἱὸ κάποιου χωρικοῦ ἀπὸ τὴν Θεκωέ. Τὸ θαῦμα διακηρύχθηκε στὰ περίχωρα, καὶ ὁ Κυριακὸς, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν ἐνόχληση ἀπὸ τὴν συρροὴ τῶν ἀνθρώπων, ἀνεχώρησε στὴν ἔρημο τοῦ Ρουβᾶ, ὅπου ἔμεινε πέντε χρόνια (530-535), ἀρκούμενος στὶς ρίζες τῶν μελαγρίων καὶ σὲ ψίχα καλαμιῶν. Ἀλλὰ ἡ χάρις τῶν θαυμάτων του καὶ ἐδῶ τὸν ἔκανε γνωστό, καὶ ὁ ὅσιος, φέροντας μὲ δυσφορία τὴν πολλὴ ἐνόχληση τοῦ κόσμου, ἀνεχώρησε μυστικὰ στὴν ἀπόκρυφη ἔρημο τοῦ Σουσακείμ.

Στὸν απαράκλητο αὐτὸν τόπο ἔζησε μόνος μὲ μόνον τὸν Θεὸ ἑπτὰ χρόνια. Τότε ἐνέσκηψε θανατικὸ στὴν περιοχὴ καὶ οἱ πατέρες τῆς λαύρας τοῦ Σουκᾶ, φοβούμενοι τὸν κίνδυνο, κατέβηκαν στὸ Σουσακείμ καὶ ὕστερα ἀπὸ πολλὲς παρακλήσεις τὸν ἀνέβασαν στὴν λαύρα τους, γιὰ νὰ τοὺς προστατεύει μὲ τὶς προσευχὲς του. Κατὰ τὴν δεύτερη αὐτὴ παραμονὴ του στοῦ Σουκᾶ ὁ Κυριακὸς ἔμεινε πέντε χρόνια (542-547) στὸ σπήλαιο τοῦ ὁσίου Χαρίτωνος, ἀγωνιζόμενος μὲ τὴν ὀξεία ρομφαία τοῦ λόγου καὶ τῆς πνευματικῆς του σοφίας κατὰ τῆς αἱρέσεως τῶν ὠριγενετιστῶν, ποὺ εἶχαν παρασύρει στὴν πλάνη τους πολλοὺς μοναχοὺς τῆς Παλαιστίνης.

Ὅταν ἠρέμησαν τὰ πράγματα, ἀπερίσπαστος ὁ γέροντας κατέβηκε πάλι στὸ Σουσακείμ, σὲ ἡλικία ἐνενήντα ἐννέα ἐτῶν. Ἐκεῖ ἡσύχασε ὀκτὼ χρόνια, ἔχοντας συντροφιὰ ἕνα λιοντάρι, ποὺ τοῦ φύλαγε τὰ μικρὰ του λάχανα ἀπὸ τὰ ἀγριοκάτσικα καὶ τοὺς ληστάς. Ἐπειδὴ ὁ τόπος ἦταν ἄνυδρος, ἐξυπηρετοῦσε τὸν ἑαυτὸ του καὶ πότιζε τὰ λάχανά του μὲ τὸ νερὸ ποὺ συγκεντρωνόταν τὸν χειμώνα στὰ κοιλώματα τῶν πετρῶν. Δύο χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν κοίμησή του κατέβηκαν οἱ πατέρες τῆς λαύρας τοῦ Σουκᾶ καὶ μὲ πολλὲς παρακλήσεις πῆραν τὸν ὑπέργηρο ὅσιο κοντὰ τους, στὸ σπήλαιο τοῦ ὁσίου Χαρίτωνος. Παρὰ τὸ βαθὺ του γῆρας, ὀλοπρόθυμος στεκόταν στὶς ἀκολουθίες καὶ συνέχιζε τὴν ἄσκησή του. Πράος καὶ εὐπρόσιτος, προφητικὸς καὶ διδασκαλικὸς στὴν τελευταία αὐτὴ παροικία του, δεχόταν μὲ χαρὰ ὅσους τὸν ἐπεσκέπτοντο, τοὺς ὠφελοῦσε μὲ τὸν λόγο του καὶ τοὺς περιποιόταν μὲ τὰ χέρια του. Ὅταν ἠσθένησε καὶ κατάλαβε τὸ τέλος του, προσκάλεσε τοὺς πατέρες τῆς λαύρας, τοὺς ἀσπάσθηκε καὶ ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνη στὶς 29 Σεπτεμβρίου 557, σὲ ἡλικία ἑκατὸν ἐννέα ἐτῶν, πλήρης χάριτος καὶ Πνεύματος Ἁγίου.

Πηγή: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου, Τόμος 1ος. Εκδόσεις Ορμύλια.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ
Λουκ. στ’ 31-36

ΚΕΙΜΕΝΟ

31 καὶ καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. 32 καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. 33 καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. 34 καὶ ἐὰν δανείζητε παρ’ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. 35 πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. 36 Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

31Kι όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς. 32ʼλλωστε, αν αγαπάτε μόνο εκείνους που σας αγαπούνε, τότε ποια είναι η χάρη που σας έχει δοθεί; Γιατί και οι αμαρτωλοί αγαπούν εκείνους που τους αγαπάνε. 33Kαι αν κάνετε καλό μόνο σ’εκείνους που σας κάνουν καλό, ποια είναι η χάρη που σας έχει δοθεί; Γιατί το ίδιο κάνουν και οι αμαρτωλοί. 34Kι αν δανείζετε σ’εκείνους από τους οποίους ελπίζετε να ξαναπάρετε, ποια είναι η χάρη που σας έχει δοθεί; Γιατί και οι αμαρτωλοί δανείζουν σε αμαρτωλούς για να τύχουν την ίδια μεταχείριση. 35Aντίθετα, ν’αγαπάτε τους εχθρούς σας και να κάνετε το καλό και να δανείζετε χωρίς να ελπίζετε οτιδήποτε, και θα είναι ο μισθός σας μεγάλος και θα γίνετε γιοι του Yψίστου, γιατί αυτός φέρεται με έλεος στους αχάριστους και στους κακόβουλους. 36Nα είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως είναι σπλαχνικός ο Πατέρας σας».

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Χριστῷ ἠκολούθησας, καταλιπῶν τὰ τῆς γῆς, καὶ βίον ἰσάγγελον, ἐπολιτεύσω σαφῶς, ὡς ἄσαρκος Ὅσιε, σὺ γὰρ ἐν ταὶς ἐρήμοις, προσχωρῶν θείω πόθω, σκίλλη πίκρα τὴν πάλαι, πικρᾶν γεῦσιν ἀπώσω. Διὸ Κυριακὲ θεοφόρε, ἀξίως δεδόξασαι.