ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΝΕΣΤΟΡΟΣ
Ο Άγιος Νέστορας ήταν πολύ νέος κατά την ηλικία εκείνη, κατά την οποία αρχίζει να γίνεται η τριχοφυΐα, ήταν όμως γλυκύς στην όψι. Ωραίος στο κάλλος και γνώριμος του Αγίου ενδόξου Μάρτυρος Δημητρίου. Αυτός λοιπόν βλέποντας, ότι ο βασιλιάς Μαξιμιανός έχαιρε και αγαπούσε ένα βάρβαρο, Λυαίο ονόματι, και ότι καυχόταν πολύ για την ανδρεία εκείνου του βαρβάρου και για τις νίκες που έκαμνε με όσους πάλευε· αυτά, λέω, βλέποντας ο μακάριος Νέστορας, μίσησε αυτήν την υπερηφάνεια του Λυαίου. Βλέποντας όμως και τα θαύματα του Αγίου Δημητρίου, έλαβε θάρρος, ότι αν μόνο οπλισθεί με τις ευχές εκείνου και πολεμήσει τον βάρβαρο Λυαίου, σίγουρα θα τον νικήσει. Τότε προστρέχει στον μέγα Δημήτριο και πέφτοντας στα πόδια του, “δούλε του Θεού Δημήτριε”, λέει, “εγώ είμαι πρόθυμος να μονομαχήσω με τον Λυαίο. Γι’αυτό προσευχήσου για μένα, αφού επικαλεσθείς το όνομα του Χριστού”. Ο Άγιος αφού σφράγισε με το σημείο του τιμίου Σταυρού, “και τον Λυαίο”, του είπε, “θα νικήσεις και για το Χριστό θα μαρτυρήσεις”. Τότε λοιπόν ο γενναίος Νέστωρ μπήκε στο στάδιο χωρίς φόβο. Και αφού έκανε τον Μαξιμιανό να θαυμάσει για την ωραία του θεωρία, “ο Θεός Δημητρίου, είπε, βοήθει μοι”. Και αφού πολέμησε με τον Λυαίο, τον κτύπησε κατάκαρδα με το μαχαίρι του και αμέσως θανάτωσε εκείνον, που θανάτωσε πολλούς. Πλήγωσε συγχρόνως και τον βασιλιά με πληγή ψυχική, διότι του προξένησε λύπη απαρηγόρητη. Τότε, αφού θύμωσε από αυτό ο τύραννος, διέταξε ο μεν Άγιος Δημήτριος να κατατρυπηθεί με λόγχες, ο δε Άγιος Νέστωρ, να θανατωθεί με ξίφος. Και έτσι έλαβαν και οι δύο από τον Χριστό τους στεφάνους του μαρτυρίου.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Τόμος Α΄. Εκδόσεις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδωνας Α» Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ
ΚΕΙΜΕΝΟ
41 καὶ ἰδοὺ ἦλθεν ἀνὴρ ᾧ ὄνομα Ἰάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, 42 ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. 43 καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ’ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, 44 προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. 45 καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; 46 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ’ ἐμοῦ. 47 ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι’ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. 48 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. 49 Ἔτι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. 50 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. 51 ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ Ἰωάννην καὶ Ἰάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. 52 ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν ἀλλὰ καθεύδει. 53 καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. 54 αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. 55 καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. 56 καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτοῖς. ὁ δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
41Ήρθε τότε κάποιος, που λεγόταν Iάειρος, και ο οποίος ήταν άρχοντας της συναγωγής, κι έπεσε στα πόδια του Iησού και τον παρακαλούσε να επισκεφτεί το σπίτι του, 42γιατί είχε μια μοναχοκόρη, ηλικίας δώδεκα χρόνων περίπου, κι αυτή πέθαινε. Kαι καθώς αυτός προχωρούσε, τον συμπίεζαν τα πλήθη. 43Kαι μια γυναίκα, που είχε αιμορραγία δώδεκα χρόνια, και η οποία είχε ξοδέψει όλο το βιος της στους γιατρούς, χωρίς να κατορθώσει να βρει τη γιατρειά της από κανέναν, 44πλησίασε από πίσω κι άγγιξε την άκρη του ρούχου του, κι αμέσως η αιμορραγία της σταμάτησε! 45Tότε ο Iησούς είπε: Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;» Kι επειδή όλοι αρνιόνταν, του είπε ο Πέτρος, καθώς κι εκείνοι που ήταν μαζί του: «Δάσκαλε, οι όχλοι σε συμπιέζουν και σε θλίβουν, και ρωτάς: Ποιος είναι αυτός που με άγγιξε;» 46Aλλ’ο Iησούς είπε: «Kάποιος με άγγιξε, γιατί το ένιωσα εγώ που βγήκε δύναμη από μένα». 47Tότε η γυναίκα, σαν είδε ότι δεν έμεινε απαρατήρητη, παρουσιάστηκε τρέμοντας κι αφού έπεσε στα πόδια του, του είπε μπροστά σε όλο το λαό για ποιο λόγο τον άγγιξε και ότι γιατρεύτηκε μεμιάς. 48Kι εκείνος της είπε: «Θάρρος κόρη μου. H πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε και έχε ειρήνη».
49Kι ενώ αυτός συνέχιζε ακόμα να μιλάει, έρχεται κάποιος από το σπίτι του αρχισυνάγωγου και του λέει: «H κόρη σου πέθανε. Mην ενοχλείς πια το Δάσκαλο». 50O Iησούς, όμως, όταν το άκουσε, του είπε: «Mη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί». 51Kι όταν έφτασε στο σπίτι, δεν άφησε κανέναν να μπει μέσα παρά μονάχα τον Πέτρο, τον Iωάννη και τον Iάκωβο, καθώς και τον πατέρα του κοριτσιού και τη μητέρα. 52Kι όλοι έκλαιγαν κι οδύρονταν γι’αυτήν, αλλ’ο Iησούς είπε: «Mην κλαίτε, δεν πέθανε, απλώς κοιμάται». 53Mα εκείνοι γελούσαν περιφρονητικά σε βάρος του, γιατί το ήξεραν πως πέθανε. 54Tότε ο Iησούς, αφού τους έβγαλε όλους έξω, έπιασε το χέρι της και είπε με δυνατή φωνή: «Kοριτσάκι, σήκω»! 55Kι επέστρεψε το πνεύμα της και σηκώθηκε αμέσως! Kατόπιν διέταξε να της δώσουν να φάει. 56Kι έμειναν κατάπληκτοι οι γονείς της. O Iησούς τους παράγγειλε ακόμα να μην πουν το γεγονός σε κανέναν.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’.
Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἀθλητὴς εὐσεβείας ἀκαταγώνιστος, ὡς κοινωνὸς καὶ συνήθης τοῦ Δημητρίου ὀφθεῖς, ἠγωνίσω ἀνδρικῶς Νέστωρ μακάριε, τὴ θεϊκὴ γὰρ ἀρωγή, τὸν Λυαῖον καθελῶν, ὡς ἄμωμον ἱερεῖον, σφαγιασθεὶς προσηνέχθης, τῷ Ἀθλοθέτῃ καὶ Θεῶ ἠμῶν.
