Πρέπει νά μεταφερθοῦμε στά πρῶτα χρόνια τῆς Ἐκκλησίας, καί μέ τά μάτια τῆς εὐσεβοῦς φαντασίας νά δοῦμε τίς στρατιές τῶν ἁγίων Μαρτύρων τῆς πίστεως νά πορεύνται πρός τό θάνατο. Οὔτε πού μπορούμε νά μετρήσουμε τόν ἀριθμό τῶν ἡρώων τῆς Ἐκκλησίας· τά πνεύματά τους εἶναι ἕνα σύννεφο πού μάς περιτυλίγει «τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφοε μαρτύρων», λέγει ὁ Ἀπόστολος. Στούς μεγάλους διωγμούς συνέβαινε νά πορεύωνται πέντε ἄνθρωποι στό μαρτύριο καί στό τέλος πού ἐπλησίαζαν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, γιά νά ἀσπασθοῦν ἤ νά θάψουν τά λείψανα τῶν Ἁγίων. Ἔτσι, μαζί μέ τούς Ἁγίους Μάρτυρες, Ἠλίαν, Ιερεμίαν, Ἡσαΐαν, Σαμουήλ, καί Δανιήλ, μαρτύρησαν καί οἱ ἄγιοι Πάμφιλος, Σέλευκος, Οὐάλης, Παῦλος, Πορφύριος, Ἰουλιανός καί Θεόδουλος. Οἱ δεύτεροι ἀκολούθησαν τούς πρώτους κι ὅλων μαζί ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη.

Πηγή: Μικρός Συναξαριστής, Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού, Αποστολική Διακονία, Αθήναι.

Ἀπολυτίκιο
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Τὴν δωδεκάριθμον, Μαρτύρων φάλαγγα, ἀνευφημήσωμεν, ἐνθέοις ἄσμασι, Πάμφιλον Παῦλον Σαμουήλ, Οὐάλεντα καὶ Ἠλίαν, Ἱερεμίαν, Σέλευκον, Δανιὴλ καὶ Πορφύριον, Ἰουλιανὸν ὁμοὺ Ἠσαΐαν Θεόδουλον αὐτοὶ γὰρ τὸν Δεσπότην τῶν ὅλων, πάσιν ἠμὶν ἐξιλεοῦνται.