ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ
Ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου εἶναι τό μεγαλύτερο θαῦμα πού ἔκανε ὁ Χριστός πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση Τοῦ.
Γνωρίζοντας τίς ἐξελίξεις ὁ Χριστός καθυστέρησε τή μετάβαση Τοῦ στή Βηθανία καί ὅταν ἔφθασε, οἱ ἀδερφές τοῦ Λαζάρου Μάρθα καί Μαρία, Τόν ὁδήγησαν στόν τάφο. Ἐκεῖ ἐδάκρυσε καί «διέταξε» τούς παρισταμένους νά ἀφαιρέσουν τόν λίθο πού κάλυπτε τόν τάφο. Μετά ἐκραύγασε μέ φωνή μεγάλη: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω». Καί ὁ νεκρός πού τέσσερις ἡμέρες ἦταν στόν τάφο καί ἐμύριζε, ἄρχισε νά περπατᾶ! Τό θαῦμα ἔγινε, ἀφοῦ προηγήθηκε ἡ ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου (ἡ ἀφαίρεση τοῦ λίθου, ἡ ὁποία μποροῦσε νά γίνει ἄνετα ἀπό τόν Χριστό, ἐνῶ πλησίαζε τόν τάφο). Ὅμως, ἔτσι θέλησε καί ἔτσι πάντοτε θέλει ὁ Θεός. Οἱ ἄνθρωποι νά κάνουμε τά ἀνθρώπινα (ὅτι πρέπει φυσικά, πάντοτε ἐντός τῶν δυνατοτήτων μας) ὁπότε ὁ Θεός, κάνει τά θεϊκά. Οὔτε ἐμεῖς μποροῦμε νά κάνουμε τά θεϊκά (τά ὑπεράνω τῶν δυνατοτήτων μας) – ματαιοπονοῦμε, οὔτε ὁ Θεός κάνει τά ἀνθρώπινα, αὐτά πού ἐμεῖς πρέπει νά κάνουμε φανερώνοντας τήν προαίρεση μας.
Ὁ Λάζαρος γιά τό φθόνο τῶν ἀρχόντων φυγαδεύτηκε στήν Κύπρο, ὅπου ἔζησε ὡς Ἐπίσκοπος ἄλλα 30 χρόνια. Ὅταν τό 63 μ.Χ. ἀπέθανε γιά δεύτερη φορά, στόν τάφο του, πού βρίσκεται στόν ὁμώνυμο Ναό τῆς Λάρνακας, ἀνέγραψαν: «Λάζαρος ὁ τετραήμερος καί φίλος τοῦ Χριστοῦ».
Τό Σάββατο αὐτό εἶναι τό μοναδικό ἀναστάσιμο! Ἡ ἀκολουθία περιλαμβάνει ἀναστάσιμα εὐλογητάρια, τό «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», πρίν ἀπό τόν Ν΄ Ψαλμό καί στήν ἀπόλυση, τό «Ὁ Ἀναστάς ἐκ νεκρῶν, Χριστός…». Ἐπίσης δέν ψάλλονται οὔτε Μαρτυρικά οὔτε Θεοτοκία. Μνημόσυνα δέν τελοῦνται ἀπό σήμερα (Σάββατο τοῦ Λαζάρου) μέχρι Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.
Πηγή: ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ Στοιχεῖα Ἀγωγῆς γιά τήν τάξη καί τή Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας , Γεώργιος Σ. Κουγιουμτζόγλου Πρεσβύτερος, ΣΤ΄ΕΚΔΟΣΗ
