ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΩΝΟΣ
Αὐτός ὁ Ἅγιος Νίκων ἔζησε στά χρόνια τοῦ ἡγεμόνα Κυντιανοῦ καί καταγόταν ἀπό τήν ἐπαρχία τῆς Νεαπόλεως στήν Ἰταλία, ὡραῖος στό σωματικό κάλλος, λαμπρός στήν ὄψι καί φοβερός στούς πολέμους. Ὁ πατέρας του ἦταν εἰδωλολάτρης, ἐνῶ ἡ μητέρα του Χριστιανή. Αὐτός, ἐπειδή τόν καιρό ἐκεῖνο ἔγινε μεγάλος πόλεμος, καί ἀκολούθησε σ’ἐκεῖνα τά μέρη ἀγώνας δυνατός, θημήθηκε ὁ μακάριος τίς διδασκαλίες καί συμβουλές τής μητέρας του.
Ὁπότε, ἀφοῦ στέναξε, εἶπε ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς του “Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθησέ με”, καί ἀφοῦ ὥπλισε μέ τό σημείο τοῦ τιμίου Σταυροῦ τόν ἑαυτό του, ὥρμησε στό κέντρο τῶν ἐχθρῶν. Καί ἄλλους κτυποῦσε μέ τό μαχαίρι, ἄλλους πλήγωνε μέ τό κοντάρι καί δέν ἄφησε κανένα, ἕως ὅτου τούς νίκησε ὅλους καί τούς ἔκανε νά φύγουν καταντροπιασμένοι. Ἐξεπλάγησαν λοιπόν γι’αὐτό τό μεγάλο κατόρθωμα. Ὁπότε, ἐπειδή συνέβησαν τά πράγματα, ὅπως τά ἤθελαν οἱ συμπατριῶτες του Νεαπολῖτες. γι’αὐτό ἐπέστρεψαν στά σπίτια τους καί μαζί τους ἐπέστρεψε καί ὁ Νίκων στό σπίτι του.
Στἠ συνέχεια, ἀφοῦ φανέρωσε στήν μητἐρα του τόν σκοπό πού εἶχε, γιἀ νά βαπτισθῆ, ἀναχώρησε ἀπό τήν Νεάπολι, γιά νά πάη στήν Κωνσταντινούπολι. Ὅταν ἔφθασε στό νησί τῆς Χίου, ἀνέβηκε στό βουνό της καί ἔμεινε σ’αὐτό ἐπτά ἡμέρες, ἀσχολούμενος μέ νηστεῖες, ἀγρυπνίες καί προσευχές.
Τότε δέχεται χαρμόσυνες εἰδἠσεις ἀπό τό θεῖο Ἄγγελο, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε ἔνα ραβδί καί τοῦ εἶπε, νά κατεβῆ κάτω στήν παραλία μαζί μέ τήν ράβδο, πού τόν ἔδωσε. Φθάνοντας λοιπόν στήν παραλία ὁ Ἁγιος, βρῆκε καΐκι καί μπαίνοντας μέσα σ’αὐτό, σέ δύο ἡμέρες πῆγε στό βουνό τοῦ Γάνου. Καί ἐκεῖ, κατά συγκυρία, τόν συνάντησε ἕνας Ἐπίσκοπος σέ σχῆμα Μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ τόν ἔπιασε ἀπό τό χέρι, τόν πῆγε στό σπήλαιο, πού κατοικοῦσε καί, ἀφοῦ τόν κατήχησε, τόν βάπτισε στό ὅνομα τῆς Ἀγίας Τριάδος καί τόν κοινώνησε τά θεῖα Μυστήρια. Ἀφοῦ πέρασαν τρία χρόνια, τόν χειροτόνησε Πρεσβύτερο καί ἔπειτα τόν χειροτόνησε καί Ἐπίσκοπο.
‘Επειδή ὅμως συγκεντρώθηκαν ἐκεῖ πολλοί ἀδελφοί, δηλαδή ἑκατόν ἐννενήντα, ἀνέλαβε τήν προστασία καί ἡγουμενία τους ὁ ϊερός Νίκων. Ἔπειτα παίρνοντας αὐτούς ὅλους, πῆγε στήν Μυτιλήνη,καί ἀπό τήν Μυτιλήνη πῆγε στήν Ἰταλία. Καί, ἀφοῦ εἶδε τήν μητέρα του καί τήν ἐνταφίασε, ὅταν πέθανε, τότε πῆγε στήν Σικελία καί κατοίκησε στό ἐκεῖ βρισκόμενο βουνό τοῦ Ταυρομενίου, ἀποκτῶντας ἀκόμη καί ἄλλους ἐννέα μαθητές.
Ὁ δέ ἡγεμόνας τῆς Σικελίας, ὅταν ἔμαθε τά σχετικά μέ τόν Ἅγιο, τόν παρουσίασε μπροστά του, μαζί μέ ὅλους τούς ἑκατόν ἐννενήντα ἑννέα μαθητές του. Ἀρχικά λοιπόν τούς ρώτησε, ἐάν ἀρνοῦνται τόν Χριστό· αὐτοί ὅμως δέν πείσθηκαν τότε προστάζει νά ἁπλωθοῦν κάτω στήν γῆ καί μέ πληγές να κατακοποῦν καί τελευταῖα πρόσταξε καί τούς ἀποκεφάλισαν. Τόν δέ Ἅγιο Νίκωνα τόν τέντωσαν κατά γῆς μέ τά τέσσερα μέρη τοῦ σώματος καί μέ ἀναμμένες λαμπάδες τόν ἔκαψαν.
Ἔπειτα τόν ἔδεσαν σέ ὑποζύγια ζῶα, τά ὁποῖα ἔσυραν τόν Ἅγιο στήν γῆ καί τόν ἔρριξαν κάτω σέ ἔναν γκρεμό. Μετά ἀπό αὐτά κτύπησαν τό στόμα τοῦ Μάρτυρα μέ τίς πέτρες καί ἔκοψαν τήν γλῶσσα του καί τελευταῖα τόν ἀποκεφάλισαν, καί ἔτσι ἔλαβε ὁ μακάριος του μαρτυρίου τόν στέφανο.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “Άγιος Σπυρίδων Α”, Νέα Σκήτη, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Τόμος Δ’.
