ΒΙΟΣ ΑΓΙΟΥ ΕΥΤΥΧΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
Κατήγετο ἀπό χωρίον τι τῆς Φρυγίας, τό ὁποῖον ὠνομάζετο Θεία Κώμη. Ὁ θεῖος του Ἡσύχιος, πρεσβύτερος, τόν εἶχε βαπτίσει εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Αὐγουστοπόλεως, καί τόν ἐβοήθησεν εἰς τό νά ἐγκύψη καί διακριθῆ εἰς τά ἱερά γράμματα. Ἀκολούθως ἔγεινε μοναχός καί ἔπειτα ἐχειροτονήθη διάκονος, ὕστερον δέ καί ἱερεύς καί ἄρχιμανδρίτης τῆς ἐν Ἀμασεία Μονῆς, τήν ὁποίαν εἶχαν ἱδρύσει οἱ ἐπίσκοποι Μελέτιος καί Σέλευκος.
Εἰς μίαν τῶν ἐν Κωνστανινουπόλει συγκροτηθεισῶν τοπικῶν Συνόδων μεταξύ τοῦ 543 καί 546 ἔλαβε μέρος καί ὁ Εὐτύχιος ὡς ἄντιπρόσωπος τοῦ μητροπολίτου Ἀμασείας. Κατά τήν τότε ἐν τῆ πρωτευούση διαμονήν του προσείλκυσε τήν ἐκτίμησιν καί τήν ἀγάπην τοῦ πατριάρχου Μηνᾶ, περιεβλήθη δέ μέ πολλήν εὔνοιαν καί ἐκ μέρους του αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ τοῦ Α’. Ὅτε δέ τόν Αὔγουστον τού 552 ὁ Μηνᾶς ἀπέθανεν, ὁ Ἰουστινιανός συνέστησεν ὅπως διάδοχός του ἐκλεγῆ ὁ Εὐτύχιος.
Ὁ Εὐφραίμιος ἐγκωμιάζει τόν Πατριάρχην τοῦτον ὥς φίλον τοῦ λόγου, ἐργάτην τῆς ἀρετῆς, καλόν ποιμένα τῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ. Ἦτο δ’ ὡσαύτως ἐκ τῶν ἐνθέρμων προμάχων τῶν ὀρθοδόξων ἀληθειῶν καί ἀνῆκεν εἰς τούς ἐντίμους καί πιστούς χαρακτῆρας, πού ὑπερασπίζουν τάς πεποιθήσεις των μέ οἱονδήποτε κίνδυνον καί ἀπέναντι οἱωνδήποτε προσώπων.
Ὁ Πατριάρχης Εὐτύχιος προήδρευσε τῆς κατά Μάϊον τοῦ 553 ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθούσης Ε’Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Εἶχαν παραστῆ 165 ἐπίσκοποι. Μετά τήν ἐπικύρωσιν τῶν προηγουμένων τεσσάρων Οἱκουμενικῶν Συνόδων, αἱ ἐργασίαι τηνς ἐτελείωσαν μέ τήν καταδίκην τῶν τριῶν λεγομένων κεφαλαίων καί τῶν θεωριῶν Ἴβα τοῦ Ἐδέσσης, Θεοδώρου τοῦ Μοψουεστίας καί Θεοδωρήτου τοῦ Κύρου.
Ἀλλά τό ἔτος 565 ἠγέρθη σάλος ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκ τῆς αἱρέσεως τῶν λεγομένων ἀφθαρτοδοκητῶν. Ὑπεστήριζον οὖτοι, ὅτι τό σῶμα τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί πρό τῆς Ἀναστάσεώς του εἰς οὐδεμίαν ὑπέκειτο ἀλλοίωσιν καί φθοράν. Ἡ διδασκαλία αὐτή ἐπολεμήθη ὑπό τοῦ Πατριάρχου Εὐτυχίου, ὅστις ἐδίδασκεν ὅτι τό σῶμα τοῦ, Χριστοῦ κατά τοῦτο μόνον ἦτο ἀφθαρτον, ὅτι δέν τό κατέφαγεν ὁ τάφος, διά δέ τῆς Ἀναστάσεως ἀνεδείχθη ἀνώτερον τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου ἀλλά κατά τά λοιπά τοῦ Χριστοῦ τό σῶμα ὑπέκειτο εἰς τάς ἀνάγκας καί τάς παθήσεις τῆς ἀνθρώπινης φύσεως (ἐκτός ἀμαρτίας), ἐξ οὖ καί ὑπέφερε καί ἀπέκαμνε καί ὑπέκυψεν εἰς θάνατον τριήμερον.
Ὁ αὐτοκράτωρ ὅμως Ἰουστινιανός εἶχε παρασυρθῆ ὑπό τῶν αἱρετικῶν, ὡς καί τινες τῶν ἐπισκόπων. Κατ’αὐτοκρατορικήν λοιπόν πρωτοβουλίαν σύνοδος τῶν πεπλανημένων τούτων ἀρχιερέων καθήρεσε τόν Πατριάρχην Εὐτύχιον, ἀντικατασταθέντα τρεῖς ἡμέρας μετά τήν καθαίρεσιν ὑπό τοῦ Ἰωαννου τοῦ Γ’, τοῦ λεγομένου ἀπό Σχολαστικῶν.
Ὁ Εὐτύχιος, μέ τήν πικρίαν τοῦ ἀδίκου διωγμοῦ εἰς τήν ψυχήν του, ἀλλά καί μέ ἥσυχον τήν συνείδησιν ὅτι ἔπασχε χάριν τῆς ἀληθείας, συμμορφούμενος πρός τό αὐτοκρατορικόν θέλημα, ἀπεσύρθη εἰς Μονήν τῆς Ἀμασείας. Ἐνταῦθα ἐπανεῦρε τήν προσφιλῆ του ἡσυχίαν καί ἐπανέλαβε μετά ζέσεως τάς συστηματικάς μελέτας του ὑπῆρχεν ὅμως πάντοτε ἔν νέφος ἐνώπιόν του. Ἐθλίβετο δηλαδή, άναλογιζόμενος ὅτι αὐτοκράτωρ, ὅποῖος ὁ Ἰουστινιανός, ἔπεμβαίνων εἰς θεολογικά ζητήματα, κατήντα εἰς τό νά προστατεύη αἱρέσεις, παρ’ὅλην τήν ὀρθόδοξον διάθεσιν καί τόν πρός τήν Ἐκκλησίαν ζῆλον.
Περί τά δώδεκα ἔτη ἐπατριάρχευσεν Ἰωάννης ὁ Γ’ ἀποθανών τήν 31 Αὐγούστου τοῦ 577. Εἰχε δέ ἀποθάνει προηγουμένως καί ὁ Ἰουστινιανός. Ὁ τότε λοιπόν αὐτοκράτων Ἰουστῖνος ὁ Β’ ἔκρινε πρέπον νά ἀποδώση δικαιοσύνην εἰς τόν Εὐτύχιον. Ἡ Ἐκκλησία προθύμως ἠκύρωσε τήν καθαίρεσιν τοῦ καλοῦ Πατριάρχου, ἡμέραν δέ τινά οὔτος ἔκπληκτος εἰδεν, ὅτι ἀνεκαλεῖτο ἀπό τοῦ ἐρημητηρίου του εἰς τόν Πατριαρχικόν θρόνον. Ἐπανῆλθεν οὔτω εἰς τήν βασιλεύουσαν μέ τιμήν τώρα καί μεγαλοπρεπῆ πομπήν ὁ πρό δωδεκαετίας ἀναγκασθείς ν’ἀπέλθη καθηρημένος καί ἐξόριστος, καί ἐξηκολούθησε τήν θεοφιλή ἐκκλησιαστικήν του δρᾶσιν. Ἀπέθανε δέ τήν 6 Ἀπριλίου τοῦ 582.
Τό λείψανον τοῦ ἁγίου Εὐτυχίου κατετέθη εἰς τόν ναόν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων τήν δέ ἀγίαν κεφαλήν του κατέχει ἡ ἐν ἁγίω Ὅρει Μονή Χινιανδαρίου.
