ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ
Αὐτός ἦταν στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Δεκίου, κατά τό ἔτος 251, καί ἐπειδή δίδασκε τήν τοῦ Χριστοῦ πίστι, γι’ αὐτό συνελήφθη ἀπό τούς εἰδωλολάτρες καί ὡδηγήθηκε στόν ὕπατο Μαρκιανό. Ἀφοῦ λοιπόν ρωτήθηκε ἀπό αὐτόν γιά τό κήρυγμα πού κηρύττει, διηγήθηκε ὅλην τήν ἔνσαρκη τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομία καί τοῦ μίλησε γιά τά Χερουβίμ καί Σεραφίμ. Κατόπιν ἔλεγξε καί περιγέλασε τήν φλύαρη πλάνη τῶν Ἑλλήνων. Ὁπότε δέχεται διάφορα βάσανα καί μέσα σέ φυλακή κλείνεται. Ὁ δέ Μαρκιανός ἔστειλε γράμματα στόν αὐτοκράτορα καί τοῦ φανέρωσε τά περί τοῦ Ἁγίου. Τότε ὁ αὐτοκράτορας πρόσταξε νά ἐλευθερωθῆ ἀπό τήν φυλακή χωρίς ὕβρι καί τιμωρία. Καί λοιπόν βάδιζε στό ἕξῆς ἐλεύθερος αὐτός ὁ τρισόλβιος Πατέρας, ἔχοντας στό σῶμα του τά στίγματα καί τίς πληγές τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἀφοῦ δίδαξε σέ πολλούς τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ καί διακρίθηκε καλά μέ διδασκαλίες καί θαύματα, ἀπῆλθε “ἐν εἰρήνη πρός Κύριον”.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “Άγιος Σπυρίδων Α”, Νέα Σκήτη, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Τόμος Δ’.
