Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τὴ ἐπαγγελία τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἰ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ λυτρωτὴς τοῦ
ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΥ
Ὑπάρχουν πολλοί τρόποι γιά νά φθάσει κανείς στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἕνας, καί μάλιστα ὁ πιό δύσκολος, εἶναι ἡ διά Χριστόν σαλότης, πού εἶναι μιά προσποιητή τρέλα γι΄αύτό καί έπικίνδυνη πνευματική ἄσκηση. Ἐπί πλέον, ἡ διά Χριστόν σαλότης εἶναι ἕνα εἰδκό χάρισμα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πού προσφέρεται σέ έλάχιστους, τούς ἐκλεκτούς. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς τούς ἐλάχιστους και έκλεκτούς εἶναι καί ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διά Χριστόν σαλός, ὁ ὁποῖος ἦταν Σκύθης καί ζοῦσε ὡς σκλάβος στήν ὑπηρεσία κάποιου στρατηγοῦ τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὁ κύριός του τόν καμάρωνε, γι’ αὐτό καί τόν ἔστειλε νά σπουδάσει τά ἱερά γράμματα. Σύντομα ἔμαθε ἀπ΄ἔξω τό ψαλτήρι καί ἄλλα κείμενα, ὤστε ὅλοι τόν θαύμαζαν. Ὁ Κύριός του ἔκανε ἔκανε πολλές τιμητικές διακρίσεις, μάλιστα τοῦ ἔδινε νά φορᾶ πολύτιμα ἀρχοντικά ἐνδύματα. Ὁ νεαρός Ἀνδρέας φλεγόταν ἀπό τούς βίους τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καί τῶν θεοφόρων Πατέρων κι ἀγωνιζόταν νά μιμηθεῖ τήν ἐνάρετη ζωή τους. Ἔτσι ἄρχιζε να ζεῖ μέ ἐγκράτεια, νηστεία, άγρυπνία καί ἀδιάλειπτη προσευχή. Ὁ διάβολος ὅμως θέλησε νά τόν πολεμήσει. Ἄρχισε νά τοῦ παρουσιάζεται τά βράδια μέ διάφορες μορφές ἄλλοτε παρακινῶντας τον στήν ἀμαρτία κι ἄλλοτε φοβερίζοντάς τον. Ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος κλήθηκε σέ ἕνα ὅραμα νά μονομαχήσει μἐ τόν ἔπικεφαλῆ τῶν βαρβάρων κι ἄφοῦ τόν νίκησε, σέ ἀνταμοιβή ἔλαβε ἀπό ἕναν ἄγγελο τρεῖς “ἀχράντους στεφάνους”, ἐνῶ μπροστά του ἐμφανίζεται ὁ Χριστός μέ τήν μορφή ἑνός ἔνδοξου νέου πού τόν ἀσπάσθηκε καί τοῦ εἶπε:-Ἀπό τή στιγμή αὐτή θά εἶσαι φίλος καί ἀδελφός μου. Ἀγωνίζου τόν καλόν ἀγῶνα γυμνός. Γίνε για χάρη μου σαλός, ὥστε νά ἀξιωθεῖς τήν ΒΑσιλεία τῶν Οὐρανῶν! Ἔτσι ὁ Ὁσιος ξεκίνησε τήν μεγάλη πνευματική ἄσκηση τοῦ διά Χριστόν σαλοῦ. Ὁ Κύριός του θεωρῶντας ὅτι παραφρόνησε πρόσταξε νά τόν φέρουν στόν Ναό τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας καί νά τόν ἀφήσουν ἐκεῖ γιά νά θεραπευθεῖ ἀπό τή χάρη τῆς Ἁγίας. Ἔτσι, ὁ Ἀνδρέας παρέμεινε στόν Ναό ἁλυσοδεμένος, ὑποκρινόμενος τόν παράφρονα κάνοντας κάθε εἴδους τρέλες. Τίς νύχτες ὅμως πού ἔμενε μόνος προσευχόταν μέ θέρμη μεγάλη. Ἀφοῦ παρέμεινε για 4 χρόνια χωρίς ἀποτέλεσμα τόν ἄφησαν πλέον ἐλεύθερο. Ἀπό τότε τριγύριζε στούς δρόμους καί προσφερόταν στήν περιφρόνηση καί στήν κακομεταχείριση, προκειμένου νά ἀποκαλύψει τή μωρρία τοῦ Σταυροῦ. Δέν ζητοῦσε ποτέ τροφή, ἀρκούμενος σ’ἔνα ξεροκόμματο καί ἔμενε νηστικός ὁλόκληρες ἐβδομάδες. Γιά νά σβήσει τή δίψα του ἔπινε ἀπό στάσιμα νερά. Οἱ περαστικοί ἀγανακτισμένοι τόν ξυλοκοποῦσαν καί τόν ἔβριζα. Τήν νύντα πήγαινε νά ξαπλώσει μαζί μέ τά ἀδέσποτα σκυλιά. Μία χειμωνιάτικη νύχτα, καθώς προσπαθοῦσε νά ζαρώσει κολλητά σέ ἕνα σκύλο γιά νά ζεσταθεῖ, τό ζῶο σηκώθηκε κι ἔφυγε. Ἐκεῖνος παγωμένος μέχρι τό κόκκαλο, γύρισε καί εἶπε στόν ἑαυτό του: -Βλέπεις ταλαίπωρε, πόσο ἁμαρτωλός εἶσαι; Ἀκόμη καί τά σκυλιά σέ περιφρονοῦν καί φεύγουν. Δέν ὑπάρχει γιά σένα σωτηρία σ’αὐτόν τόν κόσμο. Αὐτήν τήν νύχτα πού τό χιόνι εἶχε σκεπάσει τά πάντα, ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας ἁρπάχθηκε ἀπό Ἄγγελο Κυρίου, ὅπως φανέρωσε στόν πνευματικό του Νικηφόρο, καί μεταφέρθηκε έν έκστάσει στά Οὐράνια σκηνώματα καί ἔζησε ὅλη τήν δόξα τῶν οὐρανῶν. Μέ ἀναπτερωμένη τόλμη ἔπειτα γνώρισε τόν Ἐπιφάνιο, ἕναν νέο εὐγενικῆς καταγωγῆς, πού ἦταν ἁγνός καί ἐνάρετος μέ ἐξαιρετική γλυκύτητα. Αὐτός ὁ νέος ἔγινε προστάτης καἰ πνευματικός γιός του καί σ΄αὐτόν ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας προφήτευσε ὅτι θά γινόταν πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.Ζῶντας τόν πλάνητα βίο στούς δρόμους τῆς Πόλης ἀξιωνόταν νά βλέπει θεία ὁράματα καί νά συνομιλεῖ μέ ἀγγέλους καί δαίμονες. Μιά νύχτα μέ δαιμονική ἐνέργεια ἔπεσε σέ ἕνα λάκκο, μόλις ὅμως ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας ἐπικαλέσθηκε τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, Πέτρο καί Παῦλο, τόν ἀνέσυραν ἀπό τόν λάκκο κι ἕνας φωτεινός σταυρός φώτιζε τόν ὑπόλοιπο δρόμο του. Ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας δέν κουραζόταν νά ἐλέγχει τούς ἁμαρτωλούς, κυρίως μέ προφητεῖες γιά τήν ἐπῖκειμενη τιμωρία τους, οἱ ὁποῖες πάντοε ἐκπληρώνονταν. Στό τέλος τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ξεχώριζε τήν πνευματική κατάσταση τοῦ καθενός:βλέποντας τούς ἐνάρετους στεφανωμένους μέ οὐράνια στέφανα καί ἀντίθετα τούς ἁμαρτωλούς μέ ἀκάθαρτα ζωύφια. Προφήτευσε τό τέλος τῆς Κωνσταντινούπολης ἀλλά καί τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. Ἀκόμα μαζί μέ τόν Ἐπιφάνιο ἀξιώθηκε νά δεῖ τήν Ἁγία Σκέπη τῆς Θεοτόκου νά σκεπάζει τούς πιστούς.
Τα χρόνια περνοῦσαν κι ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας προγνωρίζοντας τό τέλος του, πήγε στήν στοά πού συνήθιζαν να στέκονται οἱ πόρνες κοντά στόν Ἱππόδρομο κι ἐκεῖ ἀφοῦ προσευχήθηκε παρέδωσε τήν ψυχή του μέ ἕνα χαμόγελο στά χείλη. Μία ἔντονη εὐωδία προσείλκυσε μία φτωχή γυναῖκα, πού προσέτρεξε καί ἀνακάλυψε τό ἱερό σκήνωμα τοῦ Ὁσίου. Ὅταν ὅμως τό πλήθος ἔσπευσε εἰδοποιημένο ἀπό ἐκείνη τή γυναῖκα προς τό ἱερό σκήνωμα, ἐκεῖνο εἶχε γίνει ἄφαντο. Προφανῶς μεταφέρθηκε ἀπό τόν Θεό σέ ἄγνωστο τόπο. Κυριευμένος ἀπό θεία μέθη καί θεῖο ἔρωτα μέ ἕνα δικό του τρόπο, ἔμπαίζοντας τόν κόσμο καί τά τοῦ κόσμου, ὁ μακάριος Ἀνδρέας ἔγινε ἕνας κρυφός ἥλιος κι ἀξιώθηκε νά γίνει υἱός κατά χαρίν τοῦ Θεοῦ καί κληρονόμος τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι. Εκδόσεις: ΚΥΠΡΗΣ, Ιωάννας Κατσούλα
