μ

Θεία Λειτουργία – Μεσοπεντηκοστή 6/5/2026

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆςδιψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα·ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι».

ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Στό μέσον τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν τοῦ Πάσχα καί τῆς Πεντηκοστῆς ἑορτάζουμε τήν Μεσοπεντηκοστή, μία ἑορτή πού συνδέει τίς δύο μεγάλες αὐτές ἑορτές τῆς Πίστης μας. Γι’ αὐτό καί παίρνει τή λαμπρότητα καί μεγαλύνεται κι ἀπό τίς δύο. Τίς δύο αὐτές ἑορτές, ἄν καί τίς ἔχουμε πάρει ἀπό τίς ἑβραΐκές Βίβλους, ἑμεῖς ἑορτάζουμε χριστιανικά γεγονότα. Ἡ ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστής γίνεται μετά τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου, οἱ Ἰουδαῖοι ἐνοχλημένοι ἀναζητοῦν νά βροῦν τρόπο νά θανατώσουν τόν Ἰησοῦ. Σκανδαλίσθηκαν γιατί δέν τήρησε τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου καί ὄχι μόνο θεράπευσε τόν παράλυτο ἄνθρωπο ἀλλά τόν πρόσταξε νά πάρει τό κρεβάτι του στόν ὦμο καί νά περπατήσει. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐγκατέλειψε τά Ἱεροσόλυμα καί ἦρθε στά ὅρη τῆς περιοχῆς, ὅπου διέμεινε μέ τούς μαθητές του. Ἐκεῖ ἔκαμε τό μεγάλο θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμού τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ψαριῶν πού ἔφαγαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες γυναῖκες καί παιδιά. Μετέπειτα τήν μεγάλη Ἰουδαΐκή ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας, ὁ Ἰησοῦς ἀνέβηκε καί πάλι στά Ἱερολόσυμα καί περπατοῦσε στά κρυφά.
Ὅπως γνωρίζουμε τρεῖς ἦταν οἱ πιό μεγάλες ἑορτές τῶν Ἰουδαίων. Πρώτη ἦταν ἡ ἑορτῆ τοῦ Πάσχα, πρός ἀνάμνηση τῆς διάβασης τῆς Ἐρυθρᾶς θαλλάσης, δεύτερη ἡ Πεντηκοστή πρός ἀνάμνηση τῆς παραμονής τους γιά 50 ἡμέρες στήν ἔρημο, μέχρι τῆς Σκηνοπηγίας πού διαρκοῦσε ἑπτά ἡμέρες, πρός ἀνάμηση ἀφ΄ ἑνός τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου κι ἀφ΄ ἑτέρου γιά τή συγκομιδή τῶν καρπῶν τῆς σοδειᾶς.
Κατά τά μέσα τῆς ἑορτῆς τῆς Σκηνοπηγίας ὁ Ἰησοῦς μπήκε στόν Ναό καί δίδασκε. Ὄλοι ἔμειναν κατάπληκτοι γιά τή διδασκαλία Του κι ἐπειδή τόν φθονοῦσαν ἔλεγαν:Πῶς αὐτός ξέρει γράμματα, ἐνῶ δέν ἔχει σπουδάσει;Ὁ Χριστός ὅμως ἦταν ὁ νέος Ἀδάμ καί ὅπως ἐκεῖνος ὁ παλαιός εἶχε ἀληθινἠ σοφία, θεΐκή, ἀλλά ἐπί πλέον ὡς Θεός κατεῖχε τήν σοφία τοῦ κόσμου. Μεσούσης λοιπόν τῆς ἑορτῆς ὁ Κύριος ἦρθε στόν Ναό καί δίδασκε ὄχι γιά τήν κατάργηση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου ἀλλά γιά τήν συμπλήρωση του. Μιλοῦσε ὡς Θεός πού τούς κατέπληξε ὅλους. Ὅμως ὑπῆρξαν κι ἐκεῖνοι πού γόγγυζαν κατά τοῦ Χριστοῦ καί εἶχαν σκοπό νά τόν φονεύσουν. Ὁ Χριστός ὅμως ὡς Παντογνώστης κατάλαβε τίς προθέσεις τους καί τούς ἔλεγχε ὅτι δῆθεν μάχονται γιά τήν τήρηση τής ἀργίας τοῦ Σαββάτου ἐνῶ κι αὐτοί οἱ ἴδιοι πολλές φορές τήν παραβαίνουν. Στό θέμα αὐτό στάθηκε κι έκανε μεγάλο διάλογο μαζί τους καί τέλος τούς τόνισε ὅτι αὐτός ὁ ἴδιος ἔδωσε τόν Νόμο στό Μωϋσή ὡς Υἱός Μονογενής τοῦ Οὑρανίου Πατρός καί εἶναι ἴσος μέ τόν Πατέρα. Αὐτά κι ἄλλα πολλά τους εἶπε. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀκούγοντας αὐτά κινήθηκαν ἐναντίον του πῆραν στά χέρια τους πέτρες γιά να τίς ρίξουν κατάπάνω Του. Καμία ὅμως πέτρα ἀπ΄ὄσες πέταξαν δέν Τόν ἄγγιξε καί θαυματουργικά ἔφυγε ἀπό τά μάτια τους δίχως νά τόν ἀντιληφθοῦν.
Τήν τελευταία ἡμέρα τῆς ἑορτῆς που ἦταν  καί ἡ πιό ἐπίσημη ἡμέρα ἐμφανίσθηκε καί πάλι ὁ Ἰησοῦς στόν Ναό ἀνάμεσα στοῦς Ἰουδαίους, καί μέ φωνή δυνατή εἶπε:-«Ἐάν κανείς διψάει, ἄς ἔλθει σέ ἐμένα να πιεῖ». Κί ἐπειδή μέ τή διδασκαλία του αὐτή ἀπέδειξε μέ τόν καλύτερο τρόπο ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας πού προφητεύει ὁ Μωϋσῆς, δηλαδή, ὁ χρισμένος ἀπό τόν Πατέρα Λητρωτής τῶν ἀνθρώπων, ὁ Μεσίτης μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ Οὐρανίου Πατρός Του, γι’αύτό καί καθιερὠθηκε αὐτή ἡ ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. Ἡ ἐορτή αὐτή τῆς Μεσοπεντηκοστής στό Βυζάντιο ἑορταζόταν στόν λαμπρό Ναό τοῦ Ἀγίου Ἰερομάρτυρος Μωκίου καί γινόταν μέ μεγάλη μεγαλοπρέπεια παρουσία τῶν αὐτοκρατόρων καί τοῦ λαοῦ τῆς Βασιλεύουσας.

Πηγή:Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις ΚΥΠΡΗΣ, 2010.