Θεία Λειτουργία – Μεσοπεντηκοστή 29/5/2024

 Απολυτίκιο Ἦχος πλ. δ’.

«Μεσούσης τῆς ἑορτῆςδιψῶσάν μου τήν ψυχήν εὐσεβείας πότισον νάματα·ὅτι πᾶσι, Σωτήρ ἐβόησας· Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω. Ἡ πηγή τῆς ζωῆς, Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοι».”

ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Στό μέσον τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν τοῦ Πάσχα καί τῆς Πεντηκοστῆς ἑορτάζουμε τήν Μεσοπεντηκοστή, μία ἑορτή πού συνδέει τίς δύο μεγάλες αὐτές ἑορτές τῆς Πίστης μας. Γι’αὐτό καί παίρνει τή λαμπρότητα καί μεγαλύνεται κι ἀπό τίς δύο. Τίς δύο αὐτές ἑορτές, ἄν καί τίς ἔχουμε πάρει ἀπό τίς ἑβραϊκές Βίβλους, ἐμεῖς ἑορτάζουμε χριστιανικά γεγονότα. Ἡ ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς γίνεται μετά τό θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου, οἱ Ἰουδαῖοι ἐνοχλημένοι ἀναζητοῦν νά βροῦν τρόπο νά θανατώσουν τόν Ἰησοῦ. Σκανδαλίσθηκαν γιατί δέν τήρησε τήν ἀργία τοῦ Σαββάτου καί ὄχι μόνο θεράπευσε τόν παράλυτο ἄνθρωπο ἀλλά  τόν πρόσταξε νά πάρει τό κρεβάτι του στόν ὦμο καί να περπατήσει. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐγκατέλειψε τά Ἱεροσόλυμα καί ἦρθε στά ὅρη τῆς περιοχῆς, ὅπου διέμεινε μέ τούς μαθητές του. Ἐκεῖ ἐκαμε τό μεγάλο θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν  δύο ψαριῶν πού ἔφαγαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες γυναῖκες καί παιδιά. Μετέπειτα τήν μεγάλη Ἰουδαϊκή ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας, ὁ Ἰησοῦς ἀνέβηκε καί πάλι στά Ἱεροσόλυμα καί περπατοῦσε στά κρυφά.
Ὅπως γνωρίζουμε τρεῖς ἦταν οἱ πιό μεγάλες ἑορτές τῶν Ἰουδαίων. Πρώτη ἦταν ἡ ἑορτή τοῦ Πάσχα, πρός άνάμνηση τῆς διάβασης τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσης, δεύτερη ἡ Πεντηκοστή πρός ἀνάμνηση τῆς παραμονῆς τους γιά 50 ἡμέρες στήν ἔρημο, μέχρι πού ἔλαβαν τόν Μωσαϊκό Νόμο καί τρίτη ἡ ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας πού διαρκοῦσε ἑπτά ἡμέρες, πρός ἀνάμνηση ἀφ’ ἑνός τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου κι ἀφ’ ἑτέρου γιά τή συγκομιδή τῶν καρπῶν τῆς σοδειᾶς.
Κατά τά μέσα τῆς ἑορτῆς τῆς Σκηνοπηγίας ὁ Ἰησοῦς μπῆκε στόν Ναό καί δίδασκε. Ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι γιά τή διδασκαλία Του κι ἐπειδή τόν φθονοῦσαν ἔλεγαν:-Πῶς αὐτός ξέρει γράμματα, ἔνῶ δέν ἔχει σπουδάσει; Ὁ Χριστός ὅμως ἦταν ὁ νέος Ἀδάμ καί ὅπως ἐκεῖνος ὁ παλαιός εἶχε ἀληθινή σοφία, θεϊκή, ἀλλά ἐπί πλέον ὡς Θεός κατεῖχε τήν σοφία τοῦ κόσμου. Μεσούσης λοιπόν τῆς ἑορτῆς ὁ Κύριος ἦρθε στόν Ναό καί δίδασκε ὄχι γιά τήν κατάργηση τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου ἀλλά γιά τήν συμπλήρωσἠ του. Μιλοῦσε ὡς Θεός πού τούς κατέπληξε ὅλους. Ὅμως ὑπῆρξαν κι ἐκεῖνοι πού γόγγυζαν κατά τοῦ Χριστοῦ καί εἶχαν σκοπό νά τόν φονεύσουν. Ὁ Χριστός ὅμως ὡς Παντογνώστης κατάλαβε τίς προθέσεις τους καί τούς ἔλεγχε ὅτι δῆθεν μάχονται γιά τήν τήρηση τῆς ἀργίας τοῦ Σαββάτου ἐνῶ κι αὐτοί οἱ ἴδιοι πολλές φορές τήν παραβαίνουν. Στό θέμα αὐτό στάθηκε κι ἔκανε μεγάλο διάλογο μαζί τους καί τέλος τούς τόνισε ὅτι αὐτός ὁ ἵδιος ἔδωσε τόν Νόμο στό Μωΰσῆ ὡς Υἱός Μονογενής τοῦ Οὐρανίου Πατρός καί εἶναι ἴσος μέ τόν Πατέρα. Αὐτά κι ἄλλα πολλά τους εἶπε.Οἱ Ἰουδαῖοι ἀκούγοντας αὐτά κινήθηκαν ἐναντίον του πῆραν στά χέρια πέτρες γιά νά τίς ρίξουν καταπάνω Του. Καμία ὅμως πέτρα ἀπ’ ὅσες πέταξαν δέν Τόν ἄγγιξε καί θαυματουργικά ἔφυγε ἀπό τά μάτια τους δίχως νά τόν ἀντιληφθοῦν.
Τἠν τελευταία ἡμέρα τῆς ἑορτῆς πού ἦταν καί ἡ πιό ἐπίσημη ἡμέρα ἐμφανίσθηκε καί πάλι ὁ Ἰησοῦς στόν Ναό ἀνάμεσα στούς Ἰουδαίους καί μέ φωνή δυνατή εἶπε:- “Ἐάν κανείς διψάει, ἄς ἔλθει σέ ἐμένα νά πιεῖ”. Κι ἐπειδή μέ τή διδασκαλία του αὐτή ἀπέδειξε μέ τόν καλύτερο τρόπο ὅτι Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας πού προφητεύει ὁ Μωυσής, δηλαδή, ὁ χρισμένος ἀπό τόν Πατέρα Λυτρωτής τῶν ἀνθρώπων, ὁ Μεσίτης μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ Οὐρανίου Πατρός Του, γι’ αὐτό καί καθιερώθηκε αὐτή ἡ ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. Ἡ ἑορτή αὐτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς στό Βυζάντιο ἑορταζόταν στόν λαμπρό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Μωκίου καί γινόταν μέ μεγάλη μεγαλοπρέπεια παρουσία τῶν αὐτοκρατόρων καί τοῦ λαοῦ τῆς Βασιλεύουσας.
Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς ἔδωσε μέμία εἰκόνα τή σημασία αὐτῆς τῆς ἑορτῆς. Μίλησε γιά μία πηγή. Τήν ἐπίσημη ἡμέρα στήν ἑορτή τῆς Σκηνοπηγίας, στάθηκε μπροστά στό λαό καί εἶπε:”Ἐάν τίς διψᾶ, ἐρχέσθω πρός μέ καί πινέτω”. Ὁ Χριστός προσφέρεται ὡς νερό  στούς ἀνθρώπους ἔτοιμος νά τούς σβἠσει τήν δίψα, γιατί ἡ δίψα εἶναι ἐπιτακτικότερη ἀνάγκη κι ἀπό τήν πείνα. Ἡ δίψα σβήνει μόνο ὅταν πιοῦμε νερό.  Τό Εὐαγγέλιό Του, πού εἶναι ὁ λόγος του, ἀποτελεῖ τό νερό πού προσφέρει γιά νά σβήσει τή δίψα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ὅποιος πραγματικά διψᾶ ἄς ἔρθει σέ μένα νά πιεῖ. Ἐδῶ προβάλλεται ἡ τέλεια ἀγάπη πού προσφέρεται ὅπως τό νερό μιά πηγῆς πρός ὅλους πού φλέγονται ἀπό τή δίψα γιά ὅτι ἀνώτερο κι εὐγενέστερο. Ὅλοι μας καλούμαστε νά σβήσουμε τή δίψα μας, ἄν πιοῦμε ἀπό τήν Πηγή πού εἶναι πάντοτε παροῦσα, πάντοτε δροσιστική. Τό νερό αὐτό ἀναβλύζει ἀπό τά βαθύτατα βάθη τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καί ξεχύνεται πρός ὅλους. Ἔρχεται ἀπό τόν Θεό καί κατευθύνεται πρός τόν ἄνθρωπο πού τόν φλογίζει ἡ δίψα τῆς ἀμαρτίας.
Ἐνῶ φαίνεται νά μιλάει γιά τόν ἑαυτό του, ἐξηγεῖ στή συνέχεια ὅτι ὁ λόγος αὐτός ἰσχύει γιά τό Ἅγιον Πνεῦμα πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός ἦρθε στή γῆ γιά νά ἀνοίξει δύο δρόμους πού ἦσαν ἄβατοι. Ν’ἀνοίξει τόν δρόμο γιά τήν ἄνοδο τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν οὐρανό καί τόν δρόμο γιά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στή γῆ. Γιά νά τό πετύχει αὐτό χρειάσθηκε ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης πού λέγεται Σταυρός προκειμένου νά ἀνοίξουν οἱ δύο αὐτοί δρόμοι. Σταυρώνεται ὁ Χριστός, ἀνασταίνεται, ἀναλαμβάνεται γιά νά διοχετευθεῖ  στόν κόσμο ἡ πηγή τοῦ Ἀγίου Πνεύματος. Αὐτά μας θυμίζει ἡ ἑορτή τῆς Μεσοπεντηκοστῆς

Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις ΚΥΠΡΗ, Αθήνα, 2010.