Θεία Λειτουργία – Αγίου Μάρτυρος Ιουλιανού 21/6/2025

 Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Μητρικαὶς ὑποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεὴς στρατιώτης ὤφθης Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, παντευχίαν μυστικὴν περιζωσάμενος. ὅθεν καθεῖλες τὸν ἔχθρον, ὡς γενναῖος ἀριστεύς, καὶ ἤθλησας θεοφρόνως, Ἰουλιανὲ θεόφρον, ὑπὲρ ἠμῶν ἀεὶ πρεσβεύων Θεῶ..

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ

Οὖτος ἦτο κατά τούς χρόνους τοῦ βασιλέως Διοκλητιανοῦ καί Μαρκιανοῦ ἡγεμόνος, ἐν ἔτει 298, συστήσας δέ μοναστήριον εἰς τήν Ἀντιούπολιν τῆς Αἰγύπτου ἦτο ἡγούμενος εἰς αὐτό, ὀδηγῶν δέκα χιλιάσας μοναχούς. Πιασθείς δέ καί παραστάς εἰς τόν ἡγεμόνα, ὡμολόγησε μέ τόν Χριστόν Θεόν ἀληθινόν, τά δέ εἰδωλα ἐνέπαιξε, διό καί ἐκίνησεν εἰς θυμόν τόν ἡγεμόνα. Ὄθεν πρῶτον ἐπρόσταξεν ὁ ἀλιτήριος νά καύσωσι τό μοναστήριόν του ὁμοῦ ὅσους εὐρίσκοντο ἐντός αὐτοῦ, τότε δέ εἶχον καταφύγει εἰς αὐτό καί ὁ Ἐπίσκοπος καίοἱ τῆς χώρας ἱερεῖς καί κληρικοί, οἵτινες ὅλοι ἔλαβον διάπυρός τόν τοῦ μαρτυρίου στέφανον. Ἄδεται δέ λόγος, ὅτι είς τόν τόπον ἐκεῖνον τοῦ μοναστηρίου ἀκούονται φωναί ἔως τῆς σῆμερον, κατά τόν καιρό τῆς ἱερᾶς Ἀκολουθίας, καί  ὅτι πολλαί ἐνέργειαι θαυμάτων γίνονται εἰς τούς προσερχομένους ἐν τῶ τόπω ἐκείνω. Μετά ταῦτα, ἐπειδή ὁ ἅγιος δέν ἠθέλησε νά θυσιάση εἰς τά εἴδωλα, ἐπρόσταξεν ὁ ἡγεμῶν νά ἁπλωθῆ εἰς τήν γῆν καί νά δέρεται· ἔπειτα ἔδεσαν αὐτόν μέ δεσμᾶ σιδηρᾶ καί τόσον πολλά ἐσύντριψαν τό σῶμα τοῦ ἀθλητοῦ, ὥστε ὁ ἅγιος, ἐτυφλώθη εἶς στρατιώτης ὁ δέ ἅγιος ὑπεσχέθη νά τῶ χαρίση τό φῶς, ἄν παραιτήση τήν πλάνην τῶν εἰδώλων καί πιστεύση εἰς τόν Χριστόν. Ὁ δέ ἡγεμών τοῦτο μαθών ἐπρόσταξε τούς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων νά ὁμματώσωσιν ἐκεῖνοι τόν στρατιώτην οἱ δέ ἱερεῖς προσευχόμενοι εἰς τά εἴδωλα ὅχι μόνον δέν ἐδυνήθησαν νά κάμωσι τό θαῦμα τοῦτο, ἀλλά καί φωνήν ἤκουσαν, ἥτις ἐκβῆκεν ἀπό τά ἄδυτα τοῦ ναοῦ τῶν εἰδώλων καί ἔλεγεν νά ἀφήσωσι τόν ἄγιον καί νά μή τιμωρῶσιν αὐτόν. Διότι, ἀφ΄οὖ, ἔλεγε, σεῖς ἠρχίσατε νά τιμωρῆτε τόν μάρτυρα, ἡμεῖς ἀοράτως τιμωρούμεθα ἀπό τόν Θεόν περισσότερον ἀπό ἐκεῖνον, ὁμοῦ δέ μέ τήν φωνήν ἔπεσον καί τά εἴδωλα κατά γῆς καί ἐσυντρίφθησαν τόσον ὥστε ἔγιναν ὡς κονιορτός.
Ὁ δέ ἡγεμών βλέπων τό θαῦμα τοῦτο, ἄντί νά ἡμερώση καί νά διορθωθῆ, αὐτός περισσότερον ἐλύσσαξεν ἐπειδή ὅταν μία ψυχή καταβυθισθῆ εἰς τά κακ, δέν ἠξεύρει πλέον νά μεταχειρίζεται φρόνιμον καί ἀσφαλῆ στοχασμόν. Ὅθεν τόν μέν στρατιώτην, ὅστις ἔλαβεν ἀπό τόν ἅγιον τό φῶς τῶν ὀμμάτων του καί ἐπίστευσεν εἰς τόν Χριστόν, ἐπ΄ροσταξε νά ἀποκεφαλίσωσιν, εἰς τήν κεφαλήν τοῦ ἀγίου ἐπρόσταξε νά χυθῆ οὖρον βρωμερόν νομίζων ὁ ἀνόητος ὅτι ὁ ἅγιος ἤξευρε μαγικά καί μέ αὐτά ἰάτρευσε τόν τυφλόν. Ὅθεν μέ τό οὖρον ἐστοχἀζετο νά διαλύση τῶν μαγικῶν τήν ἐνέργειαν ἡ βρῶμα ὅμως τοῦ οὔρου μετεβλήθη εἰς εὐωδίαν βαλσάμου. Τοῦτο δέ τό θαυμάσιον βλέπων ὁ Κέλσιος, ὁ υἱός τοῦ ἡγεμόνος, ἐπίστευσεν εἰς τόν Χριστόν, ακί μάλιστα διότι εἶδε καί ἁγἰους ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι κατέβησαν ἀπό τόν οὐρανόν καί ἐστεφάνωσαν τόν ἅγιον μέ στέφανον χρυσοῦν.Ὅθεν ἀφήσας τόν πατέρα του ἡγεμόνα συνωμίλει καί συναναστρέφετο μέ τόν ἅγιον καί ἀπό αὐτόν ἐδιδάσκετο τήν εἰς Χριστόν πίστιν καί εὐσέβειαν. Οὐ μόνον δέ ὁ Κέλσιος, ἀλλ΄ἀκόμη καί ἄλλοι εἰκοσι στρατιῶται ἐπίστευσαν παρρησία εἰς τόν Χριστόν. Ὁ δέ ἡγεμών ἐζήτησεν ἴνα ἀναστήση καί νεκρόν ὁ ἅγιος ἐπειδή δέ ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀθλητής ἀνέστησεν ἕνα νεκρόν διά προσευχῆς του, τούτου χάριν πάλιν κρίνεται ὁμοῦ μέ τόν πιστεύσαντα υἱόν τοῦ ἡγεμόνος Κέλσιον· εἶς δέ στρατιώτης θέλων νά χωρίση ἀπό τόν ἅγιον βιαίως τόν Κέλσιον καί νά τόν ὑπάγη εἰς τόν πατέρα του, εὐθύς ἐπαιδεύθη παρά Θεοῦ καί ἐσάπησεν ἡ χείρ του. Μετά ταῦτα ἐβλήθη ὁ ἅγιος ὁμοῦ μέ τόν Κέλσιον εἰς σκοτεινήν καί βρωμεράν φυλακήν, ἡ ὁποία εὐθύς ἅμα ἐμβῆκαν ἐκεῖ οἱ ἅγιοι ἐγέμισεν ἀπό τόσον φῶς καί ἀπό τόσην εὐωδίαν, ὥστε οἱ εἰκοσι στρατιῶται οἱ φυλάττοντες τήν φυλακήν, βλέποντες τήν λαμπρότητα τοῦ φωτός καί ὀσφρανθένες τήν ἄρρητον ἐκείνην καί γλυκυτάτην εὐωδίαν, εὐθύς ἐπεκαλέσθησαν τήν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ καί τόν Χριστόν ὡς Θεόν ὡμολόγησαν. Ὅθεν καί ἐβαπτίσθηκαν ἀπό τόν ἱερέα Ἀντώνιον, ὁ ὁποίος ἦτο πλησίον τοῦ πρῶτου τῆς πόλεως καί κατήγετο μέν ἀπό αἶμα καί γένος βασιλικόν, ἐσέβετο δέ τόν ἀληθῆ Θεόν ὁμοῦ μέ τούς ἑπτά υἱούς του, οἵτινες καί αὐτοί ἐπίστευον εἰς τόν Κύριον.
Ὅθεν λαβόντες αὐτοί τόν πατέρα των ἱερέα ὑπῆγαν εἰς τήν φυλακήν καί ἐσυντρόφευον τόν ἅγιον Ἰουλιανόν. Διά τοῦτο κατεδικάσθησαν νά τεθῶσιν ὁμοῦ μέ τόν ἅγιον εἰς λέβητας γεμάτους ἀπό πίσσαν βρασμένην. Αὐτοί εἶδον καί τό μέγα θαῦμα, τό ὁποῖον ἐτέλεσεν ὁ ἅγιος ἀναστήσας, ὥς εἴπομεν, διά προσευχῆς του ἕνα νεκρόν, ὅστις τότε ἐφέρετο ἔξω τῆς πόλεως διά νά ἐνταφιασθῆ ὁ ὁποῖος ἀναστηθείς ἐπίστευσε τῶ Χριστῶ καί ὡμολόγει χάριτας εἰς τόν ἅγιον Ἰουλιανόν λέγων ὅτι, ἐνῶ αὐτός ἔμελλε νά παραδοθῆ εἰς κολάσεις καί τιμωρίας ἀπό τινας μαύρους καί φοβερούς εἰς τό σχῆμα, ὁ Θεός δυσωπηθείς εἰς τάς προσευχάς τοῦ ἁγίου Ἰουλιανοῦ ἠλέησεν αὐτόν καί ἐπρόσταξε νά φέρωσι πάλιν αὐτόν εἰς τόν τόπον τοῦτον τῶν ζωντανῶν ἀνθρώπων. Ἐβαπτίσθη δέ καί αὐτός ἀπό τόν ἀνωτέρω Ἀντώνιον καί ὠνομάσθη Ἀναστάσιος. Ὅτε δέ ἔφθασαν είς τόν τόπον, ὅπου ἔβραζον οἱ λέβητες, ἐβλήθησαν  μέσα εἰς αὐτούς ὁ ἅγιος Ἰουλιανός, ὁ Κέλσιος, οἱ πιστεύσαντες εἰκοσι φύλακες, οἱ ἑπτά υἱοί τοῦ ἄρχοντος, ὁ πρεσβύτερος Ἀντώνιος καί ὁ ἐκ νεκρῶν ἐγερθείς Ἀναστάσιος. Ἐπειδή δέ ἐξῆλθον ἀπό τούς λέβητας ἀβλαβεῖς, ἐπίστευσεν εἰς τόν Χριστόν καί ἡ μήτηρ τοῦ Κελσίου, Βασίλισσα καλούμενη, ἡ ὁποία καί αὐτή ἐβαπτίσθη ἀπό τόν ἱερέα Ἀντώνιον καί τόν κατά σάρκα υἱόν της Κἐλσιον, τόν ὁποῖον ἔκαμε πατέρα της πνευματικόν. Ὅθεν περισσοτέραν εὐεργεσίαν ἐχάρισεν ὁ Κέλσιος εἰς τήν μητέρα του διά τῆς πνευματικῆς ἀναγεννήσεως καί ἀναδοχῆς, παρ’ὅσην ἐχἀρισεν ἡ μήτηρ του εἰς  τόν Κέλσιον διά τῆς κατά σάρκας γεννήσεως, ἐπειδή ὁ αὐτός υἱός της ἔγινε καί πρόξενος εἰς αὐτήν τοῦ Χριστοῦ πίστεως καί ἀνάδοχος αὐτῆς ἐχρημάτισε διά τοῦ θείου βαπτίσματος. Ἐφέρθησαν λοιπόν ὅλοι ἀπό τόν ἡγεμόνα εἰς τόν ναόν τῶν εἰδώλων καί σφραγίσαντες ἑαυτούς μέ τό σημεῖον τοῦ τιμίου σταυροῦ, τά μέν γόνατα ἔκλιναν εἰς προσευήν ἐν τῆ γῆ, μέ τά ὄμματα δέ τῆς ψυχῆς θεωρήσαντες εἰς τόν οὐρανόν ἐκρήμνισαν ὅλα τά εἴδωλα καί ὠς κονιορτόν ταῦτα ἐλέπτυναν, τόν δέ ναόν κατεβύθισαν εἰς τήν γῆν. Ὅθεν ἄδεται λόγος ὅτι ἕως τῆς σἠμερον φαίνεται εἰς τόν τόπον ἐκεῖνον ἀπό μακράν φωτιά, ἥτις καίει κάτωθεν. Τότε μέν λοιπόν ἔβαλαν τούς ἁγίους ὅλους εἰς τήν φυλακήν ἐκεῖ δέ ἐφάνησαν κατά τήν ἐρχομένην νύκτα εἰς τούς ἁγίους παράδοξα θεάματα, τά ὁποῖα ἐπρομήνυον εἰς αὐτούς τήν δόξαν καί τά ἀπόρρητα καί ἀνέκφραστα ἀγαθά, ὅσα ἔμελλον νά κληρονομήσωσιν εἰς οὐρανούς. Ὕστερον δέ ἔδεσαν τά ἄκρα τῶν χειρῶν καί τῶν ποδῶν τῶν ἁγίων μέ δεμάτια παπυρίου βρεγμένα ἀπό ἔλαιον, καί οὔτως ἔδωκαν φωτίαν εἰς τούς παπύρους καί ἤναψαν ὡς λαμπάδες.
Ἐπειδή δέ ἐφυλάχθησαν  οἱ ἄγιοι ἀβλαβεῖς ἀπό τήν φωτιάν, τοῦ μέν ἁγίου Ἰουλιανοῦ καί τοῦ Κελσίου ἐξέδαραν τό δέρμα τῆς κεφαλῆς, τοῦ δέ ἱερέως Ἀντωνίου ἐξώρυξαν τούς ὀφθαλμούς μέ ὀγκίσκον τήν δέ μητέρα τοῦ ἀγίου ἐκρέμασαν, ἐπειδή οἱ βασανισταί στρατιῶται δέν ἡδυνήθησαν νά πληριάσωσιν εἰς αὐτήν, ἀλλ΄εὐθύς ἄμα ἤρχοντο πλησίον της ἐτυφλώνοντο. Μετά ταῦτα ἔρριψαν τούς ἀγίους εἰς τά θηρία διά νά τούς φάγωσιν, ἀλλ΄ἐπειδή τά θηρία δέν τούς ἤγγισαν, ἀπεκεφάλισαν αὐτούς ὁμοῦ μέ ἄλλους καταδίκους. Ἀλλ΄ ὅμως τά λείψανα τῶν ἁγίων μερτύρων ἐγνωρίσθησαν ὕστερον, καθότι τά μέν αἴματα τῶν ἁγίων ἔπηξαν καί ἐσωρεὐθησαν ἐπάνω εἰς τά σώματά των, αἰ δέ ἅγιαι ψυχαί των ἐφαίνοντο καθήμεναι ἐπάνω εἰς τά σώματά των, εἰς εἶδος καί σχῆμα παρθένων. Ὅθεν λαβόντες αὐτά οἱ Χριστιανοί ἔβαλον πλησίον εἰς τό ἄγιον θυσιαστήριον, ἀπό τά ὁποία ἀναβρύει πάντοτε πηγή θαυμάτων καί χαρίζει ὑγείαν ψυχῆς καί σώματος εἰς τούς μετά πίστεως προστρέχοντας αὐτοῖς. Λέγουσι δέ ὅτι εἰς τόν τόπον ἐκεῖνον, ὅπου ἐθανατώθησαν οἱ ἅγιοι, ἔγινε σεισμός παρευθύς ἀπό δέ τόν σεισμόν ἐκρημνίσθη μέν τόν περισσότερον μέρος τῆς πόλεως, ἐχώσθη δέ καί ἐθανατώθη ὁ ἡγεμὠν καί πολλοί ἔλληνες.Τελεῖται δέ ἡ αὐτῶν σύναξις καί ἐορτή ἐν τῶ ἀγιωτάτω αὐτῶν ναῶ, ὁ ὁποῖος εὐρίσκεται εἰς τόν Φόρον.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Ε, Μάϊος-Ιούνιος, Εκδόσεις Ορθοδόξου Κυψέλης.