
Θεία Λειτουργία – Αγίων Κυπριανού & Ιουστίνης 2/10/2024
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως, τὴ φωταυγεία, σκότος ἔλιπες, τῆς ευσεβείας, καὶ φωστὴρ τῆς ἀληθείας γεγένησαι ποιμαντικῶς γὰρ φαιδρύνας τὸν βίον σου, Κυπριανὲ τὴ ἀθλήσει δεδόξασαι. Πάτερ Ὅσιε, τὸν Κτίστην ἠμὶν ἰλέωσαι, ὁμοὺ σὺν Ἰουστίνη τὴ Θεόφρονι.
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ
Αὐτός καταγόταμ ἀπό τήν Καρχηδόνα ἤ Καρθαγένη τῆς Λιβύης, ἀλλά ἔζησε στήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Δεκίου κατά τό ἔτος 250· ἦταν ἀπό ἀρχοντική γενιά καί πλούσιος καί ἐπί πλέον φιλόσοφος καί πολύ καλός στήν τέχνη τῆς μαγείας. Ἑλκύσθηκε ὅμως στήν πίστι τοῦ Χριστοῦ μέ τόν ἑξῆς τρόπο. Ἕνας ἄνθρωπος εἰδωλολάτρης, Ἀγλαΐδας λεγόμενος, ἀγάπησε μία νέα παρθένα, Χριστιανή στήν πίστι, πού καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια καί λεγόταν Ἰουστίνα.
Ἐπειδή, ὅμως, δέν μποροῦσε νά ἐπιτύχη αὐτό πού ἤθελε, τί κάνει;Πῆγε στόν θεῖο αὐτόν Κυπριανό, παρακαλῶντας τον μέ τήν δική του συνεργασία νά ἐπιτύχη τόν κακό του σκοπό. Ὁ Κυπριανός, ἀφοῦ ἀνέγνωσε τά μαγικά βιβλία του, ἔστειλε πολλές φορές καί διάφορους ἄλλους δαίμονες, γιά νά ἐξαπατήσουν τήν νέα καί νά τήν ἑλκύσουν στόν ἔρωτα τοῦ Ἀγλαΐδα. Ἔπειτα τῆς ἔστειλε καί τόν ἄρχοντα τῶν δαιμονίων, ἀλλά τίποτε δέν κατώρθωσε. Ἀπό αὐτό τό γεγονός, ὡς συνετός, ἀφοῦ γνώρισε τήν ἀκαταμάχητη δύναμι τοῦ Χριστοῦ, μέ τήν ὁποία καταντρόπιασε ἡ νέα τούς δαίμονες καί τούς ἔστειλε πίσω ἄπρακτους πρός αὐτόν πού τούς ἀπέστειλε, ἀμέσως ἀποστρέφεται τήν πλάνη καί πιστεύει στόν Χριστό. Γιά νά βεβαιώση ὅμως περισσότερο τόν Ἐπίσκοπο, πού ἐπρόκειτο νά τόν βαπτίση, ὅτι εἶναι σταθερός στήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, ἀμέσως φέρνει ὅλα τά μαγικά του βιβλία καί τά κατακαίει μπροστά στόν Ἐπίσκοπο καί ἔτσι γίνεται πρόβατο τῆς λογικῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ μέ τό Ἅγιο Βάπτισμα. Ἔπειτα, ἀφοῦ χειροτονήθηκε σταδιακά Ἀναγνώστης, Ὑποδιάκονος, Διάκονος καί Πρεσβύτερος, τελευταῖα χειροτονεῖται καί Ἐπίσκοπος τῶν Καρχηδονίων. Αὐτός καί τήν προαναφερθεῖσα Ἁγία Ἰουστίνα ἔτσι τήν μετωνόμασε, διότι προηγουμένως λεγόταν Ἰούστα, καί ἀφοῦ τήν συναρίθμησε μέ τίς Διακόνισσες τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἐγκατέστησε Μητέρα καί Ἡγουμένη στίς ἀσκήτριες πού βρίσκονταν ἐκεῖ.
Ἀφοῦ λοιπόν αὔξησε τό ποίμνιό του μέ τήν δύναμι τῶν λόγων του καί μέ τόν θεοφιλῆ καί ἐνάρετο βίο του καί ἀφοῦ γέμισε τό μέρος τῆς ἀνατολῆς καί δύσεως ἀπό θεογνωσία, τότε, τέλος πάντων συκοφαντεῖται στόν αὐτοκράτορα Δέκιο. Παρουσιάζεται λοιπόν μπροστά του καί, ἀφοῦ φάνηκε ἀνώτερος ἀπό κάθε κολακεία μαζί καί ἀπειλή, ἐξωρίσθηκε. Ἀλλ’ ἐπειδή καί στήν ἐξορία ὅντας δέν ἔπαυε νά φροντίζη γιά τό ποίμνιό του καί νά τό στηρίζη συνέχεια μέ τά γράμματά του καί ἐπί πλέον ἐπειδή ἐπιθυμοῦσε νά ἐξαλείψη ὅλη τήν πλάνη τῆς εἰδωλολατρείας, γιά ὅλα αὐτά, λέω, συλλαμβάνεται ἀπό τόν κόμητα τῆς Ἀνατολῆς, ὁ ὁποῖος λεγόταν Εὐτόλμιος, καί φυλακίζεται μαζί μέ τήν παρθένα Ἰουστίνα. Κατόπιν μαζί μέ αὐτήν παρουσιάζεται στό δικαστήριο, πού ἔγινε στήν Δαμασκό. Καί ἐπειδή ὡμολόγησαν μέ θάρρος καί οἱ δύο τόν Χριστό, γι΄ αὐτό ὁ μέν Κυπριανός, ἀφοῦ κρεμάσθηκε, καταξεσχίσθηκε, ἡ δέ Ἰουστίνα δάρθηκε ἀνελέητα στό πρόσωπο. Στήν συνέχεια τοποθετοῦνται καί οἱ δύο σέ ἕνα ἀναμμένο τηγάνι. Μέ τήν δύναμι ὅμως τοῦ Χριστοῦ παρέμειναν ἀβλαβεῖς ἀπό τό βασανιστήριο.
Βλέποντας αὐτό τό θαυμάσιο γεγονός ἕνας συγκάθεδρος τοῦ κόμητα, Ἀθανάσιος ὀνόματι, θρασύνθηκε ἀνόητα και, θέλοντας νά δείξη τούς θεούς του ἀνώτερους καί καλλίτερους ἀπό τόν Χριστό, ἐπικαλέσθηκε τόν ψευδώνυμο Δία καί Ἀσκληπιό καί τρέχοντας πηδᾶ ἐπάνω στό ἀναμμένο τηγάνι. Ἀλλ΄ ἀμέσως ὁ μάταιος κατακάηκε ἀπό τήν φωτιά. Ὄντας λοιπόν σέ μεγάλη δυσκολία ὁ κόμης καί τί νά κάνη μή ξέροντας, στέλνει τούς Ἁγίους στήν Νικομήδεια πρός τόν τότε αὐτοκράτορα Κλαύδιο, ὁ ὁποῖος βασίλευσε κατά τό ἔτος 268. Ὁ Κλαὐδιος, ὅταν ἔμαθε καλά τήν σταθερή καί ἀμετάτρεπτη γνώμη τῶν Ἁγίων, ἔκοψε τίς κεφαλές των καί ἔτσι ἔλαβαν οἱ τρισμακάριοι τόν ἀμάραντο στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Τά δέ τίμια λέιψανά τους, παίρνοντας τά κρυφά μερικοί Χριστιανοί, πού εἶχαν ἔλεθι τότε ἀπό τήν Ρώμη, πάλι στήν Ρώμη ἐπέστρεψαν φέρνοντας μαζί τους καί αὐτῶν τῶν Ἁγίων τά ἔγγραφα μαρτύρια. Καί ἔτσι ἀποθησαύρισαν τά λείψανά τους ἐπάνω στόν πιό περίφημο λόφο τῆς πόλεως Ρώμης, ὅπου ἐνεργοῦσαν πλούσιες θεραπεῖες σέ ὅσους προσέτρεχαν σ’αὐτούς μέ πίστι.
Πηγή:Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Α΄, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “ἉΓΙΟΣ Σπυρίδων Α “, Νέα Σκήτη ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.


