ΑΓΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΦΛΑΓΟΝΟΣ
Αὐτός ἁγιάσθηκε ἀπό τήν κοιλιά τῆς μητέρας του, καί ἔγινε κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι΄ αὐτό, ἀφοῦ σκόρπισε τόν πλοῦτο, πού εἶχε στούς πτωχούς καί ἔγινε Μοναχός, ὑπερέβαλε ὅλους τούς τότε Μοναχούς στήν σκληραγωγία καί στήν κοπιαστική ἄσκησι. Ἔπειτα πῆγε στήν ἔρημο καί μπῆκε μέσα σέ ἕνα σπήλαιο. Ἐκεῖ ὅμως εὐρισκόμενος ἔλαβε τροφή ἀπό θεῖο Ἄγγελο καί ἔγινε ἰατρός διαφόρων καί ἀθεράπευτων παθῶν. Διότι, ὅταν συνέβαινε θανατηφόρα ἀσθένεια στά νήπια καί πέθαιναν, ἔμεναν δέ ἄτεκνοι οἱ γονεῖς τους, τότε ὅσες μητέρες ἐπεκαλοῦνταν μέ πίστι τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ Στυλιανοῦ καί ζωγράφιζαν τήν ἁγία του εἰκόνα, πάλι ἔκαμναν ἄλλα παιδιά. Ἀλλά καί τά νήπια, πού ἦταν ἀσθενή, γλύτωναν ἀπό την ἀσθένεια. Ἀφοῦ λοιπόν ἔτσι ἔζησε ὁ ἀοίδιμος καί ἔκανε πολλά θαύματα καί θεραπεῖες, ἀπῆλθε πρός τόν Κύριο.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Β’ , Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “Άγιος Σπυρίδων Α΄”, Νέα Σκήτη Άγιον Όρος.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Στήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας, στῦλος ἄσειστος τῆς Ἐκκλησίας Στυλιανὲ ἀνεδείχθης μακάριε, ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος κατοικητήριον ὤφθης τοῦ Πνεύματος. Πάτερ ὅσιε Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.
