Θεία Λειτουργία 7:30 – 9:30 π.μ – Αγίου Σάββα Ηγιασμένου 5/12/2024
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ (Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης
Tῶν ὁσίων ἀκρότης καὶ ἀγγέλοις ἐφάμιλλος ὡς γὰρ ἡγιασμένος ἐδείχθης ἐκ παιδός, Σάββα ὅσιε. Οὐράνιον γὰρ βίον ἀπελθῶν, πρὸς ἔνθεον ζωὴν χειραγωγεῖς διὰ λόγου τε καὶ πράξεως ἀληθοῦς, τοὺς πίστει ἐκβοῶντας σοι. Δόξα τῷ δεδοκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΤΟΥ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΥ
Αὐτός ὁ Ἅγιος ἔζησε στά χρόνια τοῦ μεγάλου Ἰουστινιανοῦ, κατά τό ἔτος 527, καταγόμενος ἀπό τήν χώρα τῶν Καππαδοκῶν ἀπό τό μέρος πού ὀνομάζεται Μουταλάσκη, υἱός γονέων εὐσεβῶν, τοῦ Ἰωἀννου καί τῆς Σοφίας. Ἀμέσως λοιπόν ἀπό τήν ἀρχή τῆς ζωῆς του, ἔτρεξε στήν ζωή τῶν Μοναχῶν καί μπῆκε σέ ἔνα Μοναστήρι ὀνομαζόμενο Φλαβιανές. Τόσο δέ ἐγκρατής ἔγινε ὁ ἀοίδιμος ἀπό τήν νεαρή του ἡλικία, ὥστε, βλέποντας μία φορά ἕνα μῆλο στόν κῆπο καί ἐπιθυμῶντας νά τό φάη, τό πῆρε μόνο στά χέρια καί εἶπε:«Ὡραίος ἦταν στήν ὅρασι καί καλός στήν βρῶσι ὁ καρπός πού μοῦ προξένησε τόν θάνατο». Ἔπειτα ἔρριξε τό μῆλο κατά γῆς καί τό καταπάτησε μέ τά πόδια του. Καί ἀπό τότε ἔβαλε κανόνα καί ἀπόφασι στόν ἑαυτό του, νά μή φάη μῆλο σέ ὅλη του τήν ζωή. Καί μία φορά μπαίνοντας σέ φοῦρνο ἀναμμένο ὁ Ἅγιος, βγῆκε ἀβλαβής, χωρίς νά ἀγγίξη ἡ φωτιά καθόλου οὔτε σ’αὐτά τά ἐνδύματά του. Κατά δέ τό δέκατο ἕκτο ἔτος τῆς ἡλικίας του, πῆγε ὁ Ὅσιος στόν μέγα Εὐθύμιο καί ἀπό αὐτόν στάλθηκε στό Κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Θεοκτίστου, διότι ἦταν ἀγένειος.Ἐκεῖ λοιπόν ζῶντας ὁ θεῖος Σάββας δεχόταν μεγάλη ὠφέλεια ἀπό ὅλους τούς ἀδελφούς, ἐπειδή ἐμιμεῖτο τοῦ καθενός τήν ἀρετή καί τήν θεάρεστη πολιτεία. Ὁπότε γιά τόν λόγο αὐτόν τόν ὠνόμαζε ὁ μέγας Εὐθύμιος, Παιδαριογέροντα.
Ὅταν πέρασαν ὅμως ἀρκετά χρόνια, τόν ἔπαιρνε ὁ Εὐθύμιος μαζί του, ὅταν πήγαινε στήν ἡσυχία κατά τόν καιρό τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὅσο δέ μεγάλωνε ἡ ἡλικία του, τόσο μεγάλωνε καί ἡ ἀρετή του. Ἔτσι δέχθηκε ἀπό τόν Κύριο τῶν θαυμάτων τήν χάρι, γι’ αὐτό καί πολλά θαυμάσια ἔκανε ὁ τρισόλβιος. Διότι σέ ἄνυδρους τόπους ἔβγαλε νερό μέ τήν προσευχή του. Ἔγινε δέ καί πολλών Μοναχῶν καθηγητής καί Ἡγούμενος. Καί δύο φορές στάλθηκε ὡς πρέσβυς στήν Κωνσταντινούπολι, προσερχόμενος στούς τότε βασιλεῖς, δηλαδή στόν Ἀναστάσιο τόν πρῶτο πού βασίλευε κατά τό ἔτος 491, καί ἀργότερα στόν Ἰουστινιανό, παρακινούμενος σ’αὐτό ἀπό τούς κατά καιρόν Πατριάρχες τῶν Ἱεροσολύμων γιά ὑποθέσεις ἀπαραίτητες. Ἀφοῦ λοιπόν ἔφθασε στό ὕψος τῆς κατά Χριστόν ἡλικίας καί ἔγινε ἐνενήντα τεσσάρων έτῶν, «πρός Κύριον ἐξεδήμησε».
