Θεία Λειτουργία – Αγίων Κοσμά & Δαμιανού 1/7/2023

ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ ΚΟΣΜΑ & ΔΑΜΙΑΝΟΥ

Τό χάρισμα τῶν  ἰάσεων πολλοί Ἄγιοι ἀξιὠθηκαν νά λάβουν ἀπό τόν Κύριο. Ἐκεῖνοι ὅμως πού τό χρησιμοποίησαν περισσότερο γιά τήν θεραπεία τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων τῶν ἀνθρώπων ὑπῆρξαν οἱ Ἅγιοι Ἀνάργυροι οἱ Ἰατροί. Ἐπιβάλλεται ὅμως ἐδῶ νά διευκρινίσουμε ὅτι στό Ἀγιολόγιό μας ὑπάρχουν τρεῖς συζυγίες Ἁγίων Ἀναργύρων μέ τό ἴδιο ὄνομα, Κοσμᾶς καί Δαμιανός. Ἡ μία εἶναι ἐκεῖνοι πού ἑορτάζουν στίς 17 Ὀκτωβρίου καί οἰ ὁποῖοι κατάγονται ἀπό τήν Ἀραβία, ἡ δεύτερη εἶναι ἐκεῖνοι πού ἐορτάζουν τήν 1η Νοεμβρίου καί οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπό τήν Μικρά Ἀσία καί τέλος ἐκεῖνοι πού ἑορτάζουν τήν 1η Ἰουλίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν  κατά σάρκαν ἀδελφοί καί κατάγονταν από τήν Ρώμη. Οἰ δύο αὐτοί ἀδελφοί Κοσμᾶς καί Δαμιανός ἔζησαν περί τό 284μ.Χ. στή Ρώμη καί ἦσαν φλογεροί Χριστιανοί πού διέλαμπαν μέσα στό σκότος τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης διά τῶν ἀρετῶν τους. Οἱ χαρακτῆρες τους παρουσίαζαν τέτοια ὁμοιότητα ὥστε κατά θαυμαστόν τρόπο εἶχαν καί οἱ δύο τους τίς ἵδιες ἱκανότητες καί τήν αὐτήν χάρη τῶν ἱάσεων. Σπούδασαν καί οἱ δύο τήν ἱατρική ἐπιστήμη μέ σκοπό νά ὑπηρετήσουν τούς πάσχοντες ἀδελφούς τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ παράλληλα μοίραζαν καί τά ὑπάρχοντά τους μέ γενναιοδωρία πρός ἐκείνους πού βρίσκονταν σέ ἀνάγκη. Χρησιμοποιοῦσαν τά διάφορα φάρμακα μᾶλλον ὡς πρόσχημα ἐνῶ στήν πραγματικότητα θεράπευαν ὅλα τά νοσήματα τῶν ἀνθρώπων, ὅπως καί τῶν ζώων, μέ τήν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριτοῦ, χωρίς ποτέ νά παίρνουν ὡς ἀμοιβή τους ἀργύρια, γι’αὐτό καί ὀνομάστηκαν ἀνάργυροι.
Οἱ δύο αὐτοί ἀνάργυροι δέν περιορίζονταν μονάχα στό νά θεραπεύσουν τά σώματα τῶν συνανθρώπων τους ἀλλά ἤθελαν νά θεραπεύσουν καί τήν ψυχή τους ἀπό τή ζωή τῆς ἀμαρτίας. Ἔτσι, καλοῦσαν τούς θεραπευμένους ἀντί ἄλλης ἀμοιβῆς νά πιστέψουν στόν Χριστό, στόν ὁποῖο ἀπέδιδαν καί τή θεραπεία. Μέ τόν τρόπο αὐτό δέν ἦταν λίγοι ἐκεῖνοι πού ἄφηναν τά εἰδωλα κι ἔρχονταν στήν χριστιανική πίστη.
Ἡ φήμη τῶν δύοἈναργύρων ἰατρῶν ὅλο καί ἐξαπλωνόταν, γεγονός πού γέννησε τόν φθόνο τῶν φανατικῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι ἦρθαν καί τούς κατήγγειλαν στόν αὐτοκράτορα. Ὀ αὐτοκράτορας ἔστειλε στρατιῶτες νά τούς ἀναζητήσουν μά οἱ Χριστιανοί τό ἔμαθαν ἔγκαιρα, πῆραν τούς δύο Ἀναργύρους ἰατρούς καί τούς ἔκρυψαν σέ ἔνα σπήλαιο στό βουνό. Ὡστόσο, οἱ στρατιῶτες γιά νά μή γυρίσουν ἄπρακτοι, συνέλαβαν κάποιους ἄλλους Χριστιανούς. Ὅταν ὅμως τό ἔμαθαν αὐτό οἱ δύο Ἄγιοι, ἔσπευσαν νά προφθάσουν τήν συνοδεία τῶν στρατιωτῶν μέ τούς συληφθέντες καί μόλις τούς πλησίασαν φώναξαν: – Εἴμαστε ὁ Κοσμᾶς καί ὁ Δαμιανός, οἱ δύο γιατροί πού ἀναζητᾶτε. Ἀφῆστε ἐλεύθερους ὄλους αὐτούς πού συλλάβατε καί ὁδηγῆστε ἐμᾶς ὅπου θέλετε! Κατάπληκτοι οἱ στρατιῶτες, ὑπάκουσαν καί ἔτσι τούς ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ αύτοκράτορα. Καθισμένος σέ ψηλό θρόνο, ἀνάμεσα σέ μεγάλο πλῆθος ὁ αὐτοκράτορας Καρίνος πρόσταξε νά παρουσιαστούν οἱ δύο Ἄγιοι Ἀνάργυροι Ἰατροί πού μέ θάρρος ὁμολόγησαν τήν πίστη τους ἀλλά καί τό χάρισμα τῶν ἱάσεων πού ἔλαβαν.Ὁ αὐτοκράτορας βλέποντας τους στερεωμένους στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, διέταξε νά τούς ὑποβάλουν σέ βασανιστήρια. Μά ἐκείνη τή στιγμή ὁ αὐτοκράτορας κάτι ἔπαθε καί τό πρόσωπό του στράφηκε πίσω, ἀνίκανο νά γυρίσει στή θέση του. Ἔντρομος ἔβγαλε τόν πορφυρό μανδύα του καί τόν ἔριξε στά πόδια τῶν ἁγίων Ἀναργύρων ἰκετεύοντάς τους νά τό θεραπεύσουν ψιθυρίζοντας: -Πιστεύω στόν Ἰησοῦ Χριστό καί ὁμολογῶ ὅτι εἶναι Θεός ἀληθινός! Ἐκείνη τή στιγμή οἱ δύο Ἄγιοι Ἀνάργυροι τόν πλησίασαν καί μόλις ἐναπέθεσαν τά χέρια τους ἐπάνω του προσευχόμενοι, ὁ αὐτοκράτορας θεραπεύθηκε κι ἔπειτα βαπτίσθηκε Χριστιανός. Ὄλα αὐτά ἔγιναν ἀφορμή ὥστε ἡ φήμη τῶν δύο ἀναργύρων ἱατρῶν νά γίνει πολύ μεγάλη, γεγονός πού προκάλεσε μεγαλύτερο φθόνο στούς ἄλλους ἱατρούς. Ὁ εἰδωλολάτρης δάσκαλός τους δυσπιστώντας τήν μεγάλη φήμη τῶν δύο ἀδελφῶν, Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, ἄρχισε νά σχεδιάζει τήν ἐξόντωσή τους. Ἔτσι, τούς κάλεσε νά πάνε μαζί στό βουνό γιά νά μαζέψουν δῆθεν βότανα, ἐκεῖ σήκωσε μέ τά δυό του χέρια μία βαριά πέτρα καί συνέτριψε τό κεφάλι τοῦ ἑνός ἐκ τῶν ἀδελφῶν. Ἔπειτα στράφηκε πρός τόν δεύτερο ἀδελφό καί τόν λιθοβόλησε συντρίβοντας τά ὁστᾶ του. Ἔτσι οἱ δύο αὐτάδελφοι καί ἀνάργυροι ἰατροί Κοσμᾶς καί Δαμιανός θανατώθηκαν κι ἀξιώθηκαν ἀπό τόν Κύριο νά λάβουν τόν καλλίνικο στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Ἔπειτα ὁ φθονερός ἐκεῖνος Δάσκαλος, ἔσκαψε ἔναν λἀκκο καί ἔκρυψε μέσα τά σκηνώματα τπων δύο Ἁγίων. Οἱ χωρικοί ὅμως καθώς βγῆκαν νά τούς ἀναζητήσουν συνάντησαν κάποιους πού μόλις εἶχαν ἐλευθερωθεῖ ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα. Ἀπ’ αὐτοῦς ὀδηγήθηκαν στόν τόπο ἐκείνο, ὅπου ἔλαβαν θεραπεία καί ἀφοῦ ἔψαξαν καλά βρῆκαν τά σώματα τῶν δύο Ἀναργύρων. Μέ εὐλάβεια τά πῆραν καί τά ἔθαψαν μέ τίς δέουσες τιμές. Ἀπό τότε οἱ Ἅγιοι ἀνάργυροι Κοσμᾶς και Δαμιανός δέν ἔπαυσαν νά ἐπιτελοῦν πλῆθος θαυμάτων. Ἠ φήμη τους μέχρι σήμερα εἶναι πολύ μεγάλη. Ὅσοι ἐπικαλοῦνται τήν χάρη τους λαμβάνουν τήν ἴαση τόσο τῶν σωμάτων ἀπό τίς διάφορες ἀσθένειες, ὅσο καί τῶν ψυχῶν.

Πηγή: Μορφές από το Συναξάρι, Ιωάννας Κατσούλα, Εκδόσεις Κυπρή.