Θεία Λειτουργία – Αγίου Ευτυχίου Κωνσταντινουπόλεως 6/4/2024 7:30-9:30π.μ.
Ζωντανή μετάδοση από την Ιστοσελίδα μας ΕΔΩ
(Ραδιοτηλεοπτική μετάδοση).
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Βίον οὐράνιον, Πάτερ κτησάμενος, σκεῦος ἐπάξιον, ὤφθης τῆς χάριτος, λόγω καὶ πράξει βέβαιων, τὴν θείαν σοὶ χορηγίαν ὅθεν ἱεράτευσας, ἰσαγγέλως τῷ Κτίσαντι, ἔνδοξε Εὐτύχιε, Ἐκκλησίας ὡράισμα, ἣν φύλαττε ταὶς σαὶς προστασίαις, πάσης ἀνάγκης ἀνωτέραν.
ΜΗΝΗΜΗ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΥΤΥΧΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΌΛΕΩΣ
Αὐτός ὁ ἐν Ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν Εύτύχιος ἔζησε στά χρόνια τοῦ βασιλιᾶ Ἰουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου, κατά τό ἔτος 530, καταγόμενος ἀπό ἕνα χωριό τπης ἐπαρχίας τῆς Φρυγίας, πού ὠνομαζόταν θεία Κώμη. Ἀφοῦ ἀνατράφηκε δίπλα στόν Πρεσβύτερο Ἡσύχιο (πού ἦταν μέν παπποῦς τοῦ ἁγίου, αλλά γιά τήν θεοφιλία του ἀξιώθηκε ἀπό τόν Θεό νά κάνη θαύματα), βαπτίστηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν παπποῦ του στήν ἐκκλησία τῆς Αὐγουστουπόλεως, στήν ὁποία τελοῦσε τήν Θεία Λειτουργία, ὁ ἀναφερθεἰς παπποῦς του καί ἦταν σκευοφύλακας τῆς ἐκκλησίας ἐκείνης. Ἐπειδή ὁ ἅγιος αὐτός μελέτησε τά ἱερά γράμματα καί ἔφθασε σέ μεγάλο βάθος γνώσεως τῶν Γραφῶν, γιά τόν λόγο αὐτό τόν κάλεσε ὁ τότε ἐπίσκοπος Ἀμασείας, ὁ ὁποῖος ἔκοψε τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς του, δηλαδή ἔγινε Ἀναγνώστης στόν Ναό τῆς Κυρίας Θεοτόκου, πού βρίσκεται σέ τόπο πού λέγεται τοῦ Ὁρβικίου. Ἔπειτα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καί πῆγε στό Μοναστήρι τῆς Ἀμάσειας, πού χτίστηκε ἀπό τούς ἀρχιερεῖς Μελέτιο καί Σἐλευκο, ὅπου ἐκεῖ ἔγινε Μοναχός καί ἔπειτα Ἀρχιμανδρίτης.
Ὅταν συγκροτήθηκε ἡ Πέμπτη ἁγία καί Οἰκουμενική σύνοδος ἀπό τόν βασιλιά Ἰουστινιανό, κατά τό ἔτος 553, στήν ὁποία κλήθηκαν ἀπό παντοῦ ὅλοι οἱ ὑπάρχοντες Ἀρχιερεῖς, ἐπειδή ὁ ἐπίσκοπος Ἀμασείας δέν ἦταν δυνατόν νά πάη στήν σύνοδο λόγω κάποιας ἀσθένειας, πού τόν ταλαιπωροῦσε, γι’αὐτό ἔστειλε αὐτόν τόν μακάριο Εὐτύχιο, γιά νά ἀναπληρώση τόν τόπο τοῦ Ἀμάσειας στήν Σύνοδο.
Πηγαίνοντας λοιπόν στήν Κωνσταντινούπολι ὁ θεῖος Εὐτύχιος, ἔδωσε σέ ὅσους ἦταν ἐκεῖ νά καταλάβουν τήν ἀρετή καί τήν σοφία του. Διότι φάνηκε ὑπέροχος μέ τίς σοφές ἀντιρρήσεις καί ἀπαντήσεις μέσα ἀπό τή θεία Γραφή, πού ἔδινε κατά τῶν αἱρετικῶν, κάνοντας φανερό, ὅτι αὐτοί οἱ αἱρετικοί (οἱ ὁποῖοι ἦταν ὁ Ἄνθιμος ὁ Τραπεζούντιος, πού πίστευε στά δυσσεβῆ φρονήματα τοῦ Αὐτυχοῦς, ὁ Σεβῆρος καί Πέτρος, ὁ Ἀπαμείας καί Ζωόρας, καί ἀφήνω νά πῶ τόν Ὠριγένη καί τόν Δίδυμο καί τόν Εὐάγριο, τούς παλαιούς αἱρετικούς, πού ἀναθεμάτισε ἡ ἴδια Σύνοδος μαζί μέ τά συγγράμματά τους), ἀπέδειξε λέω, ὁ θεῖος αὐτός Εὐτύχιος, ὅτι οἱ πιό πάνω αἱρετικοί πρέπει νά ἀναθεματισθοῦν. Γιά τό λόγο αὐτόν ἔκανε ὁ Ἅγιος τούς Κωνσταντινοπουλῖτες καί αὐτόν ἀκόμη τόν βασιλιά Ἰουστινιανό νά τόν ἀγαπήσουν τόσο πολύ, ὥστε καί ὁ τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μηνᾶς μέ θεία ἀποκλάλυψι εἶπε, ὅτι αὐτός εἶναι ὁ διάδοχός του. Γι’αὐτό μόλις ὅταν μετά ἀπό λίγο καιρό ἀποδήμησε πρός Κύριο ὁ Μηνᾶς, κάλεσε ὁ Ἰουστιανιανός τόν Ἅγιο Εὐτύχιο ἀπό τήν Ἀμάσεια καί μέ τήν ψήφο τῶν Ἀρχιερέων καί ὅλου τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλης τῆς πόλεως τόν ἀνέδειξε Πατριάρχη τῆς λαμπρῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Μετά ἀπό αὐτά ὁ σπορέας τῶν ζιζανίων Διάβολος , μή ὑποφέροντας νά βλέπη τήν εὐστάθεια καί εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, θέλησε νά τήν ταράξη μέ σαθρά δόγματα. Ἔτσι ἔπεισε κάποιους νά λένε, ὅτι ἡ προσληφθεῖσα σάρκα τοῦ Θεοῦ Λόγου ἀπό τήν Ἁγία Παρθένο ἦταν ἄφθαρτος πρίν τό πάθος. Σέ αὐτό τό κακόδοξο φρόνημα ὑπέπεσε καί ὁ βασιλιάς Ἰουστινιανός, ὁ ὁποῖος, ἐπειδή τόν ἔλεγξε ὁ Ἅγιος, τόν ἐξώρισε στήν Ἀμάσεια (ἀφοῦ ὁ Ἅγιος ἦταν Πατριάρχης γιά δώδεκα χρόνια, τέσσερις μῆνες καί δεκατρεῖς ἡμέρες καί στήν θέσι του ἔγινε ΠΑτριάρχης ὁ Ἰωάννης πού προερχόταν ἀπό τούς Σχολαστικούς). Ἐπιστρέφοντας λοιπόν ὁ Ἅγιος στό παλιό Μοναστήρι του στήν Ἀμάσεια, ἀκολούθησε πάλι τήν προηγούμενη ἄσκησί του καί ἔκανε ἐκεῖ πολλά θαύματα. Ἀφοῦ πέρασαν δώσεκα χρόνια στήν ἐξορία, ἀνακλήθηκε πάλι ὁ Ὅσιος νά ἀνέβη στόν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατά τό ἔτος 576, δηλαδή καθώς εἶχε πεθάνει ὁ Ἰουστινιανός καί βασιλιάς εἶχε γίνει ὁ Ἰουστῖνος, τό ἔτος 565 καί ὀ Τιβέριος τό ἔτος 576. Ὁ ἅγιος ἔγινε δεκτός μέ λαμπρή ὑποδοχή καί δεξιώσεις ἀπό ὅλους τούς ἄρχοντες τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ἐπέστρεψε. Μέ τήν προσευχή του σταμάτησε καί τήν λοιμώδη ἀσθένεια, πού συνέβη τότε στήν Κωνσταντινούπολι καί θανάτωνε πολλούς μαζί ἀνθρώπους. Ἀφοῦ λοιπόν ἔμεινε στόν θρόνο μετά τήν ἐπάνοδο εἰκοσι τέσσερα χρόνια καί ἕξι μῆνες ἀποδήμησε πρός τόν Κύριο. Αὐτός ὁ ἅγιος προεῖπε στόν Τιβέριο, ὅταν πῆγε νά τόν ἐπισκεφθῆ, ὅτι θά γίνη βασιλιάς. Καί ὅταν πῆγε νά τόν ἐπισκεφθῆ τοῦ προεῖπε, ὅτι θά πεθάνη, τά ὁποῖα ἔγιναν καί τά δύο, διότι μετά ἀπό τέσσερις μῆνες ἀπό τήν κοίμησι τοῦ Ἁγίου πέθανε ὁ Τιβέριος.
Τό λείψανο τοῦ Ἁγίου Εὐτυχίου τό ἀπέθεσαν κάτω ἀπό τήν ἁγία Τράπεζα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἀγίων Ἀποστόλων, ὅπου βρίσκονταν καί τά λείψανα τοῦ Ἀνδρέα, τοῦ Λουκᾶ καί τοῦ Τιμοθέου τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων. Τελεῖται ἡ Σύναξις τοῦ Ἁγίου στήν ἁγιωτάτη Μεγάλη Ἐκκλησία.
Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Δ’, Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη “ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Α”, ΝΕΑ ΣΚΗΤΗ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
