Θεία Λειτουργία – Αγίου Ευθυμίου 20/1/2024
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Εὐφραίνου ἔρημος ἡ σὺ τίκτουσα, εὐθύμησον ἡ οὐκ ὠδίνουσα· ὅτι ἐπλήθυνέ σοι τέκνα, ἀνήρ ἐπιθυμιῶν τῶν τοῦ Πνεύματος, εὐσεβείᾳ φυτεύσας, ἐγκρατείᾳ ἐκθρέψας, εἰς ἀρετῶν τελειότητα. Ταῖς αὐτοῦ ἱκεσίαις, Χριστέ ὁ Θεός, εἰρήνευσον τήν ζωήν ἡμῶν.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

Αὐτός ὁ Ὅσιος Πατήρ ἡμῶν καί Μέγας Εὐθύμιος, ἔζησε στά χρόνια τοῦ βασιλέως Γρατιανοῦ, κατά τό ἔτος 377, καταγόμενος ἀπό τήν Μελιτινή, πού βρίσκεται στήν Ἀρμενία, υἱός γονέων εὐσεβῶν καί πιστῶν, οἱ ὁποῖοι ὠνομάζονταν  Παῦλος καί Διονυσία. Καί ὅπως ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης γεννήθηκε ἀπό στείρα μητέρα, ἔτσι καί ὁ Ὅσιος Αὐτός Εὐθύμιος γεννήθηκε ἀπό στείρα, καί ἔλαβε τό ὄνομα Εὐθύμιος ἀπό τόν Θεό, πρό τοῦ νά συλληφθῆ. Ἐπειδή δηλαδή οἱ γονεῖς του παρακαλοῦσαν τόν Θεό νά τούς δώση τέκνο, γι’ αὐτό τούς δόθηκε φωνή ἀπό Ἄγγελο πού ἔλεγε, νά εὐθυμοῦν καί νά χαίρωνται. Ἥ μᾶλλον νά εὐθυμοῦν καί νά χαίρωνται ὅλοι καί ὄχι μόνον οἱ γονεῖς του. Διότι μαζί μέ τήν γέννησι τοῦ παιδιοῦ θά καταλυθῆ κάθε αἵρεσις καί κάθε εἰρήνη θά χαρισθῆ στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτή λοιπόν τήν αἰτία ὠνομάσθηκε ὁ Ὅσιος Αὐτός Ευθύμιος. Ἀφοῦ λοιπόν πέθανε ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου, προσφέρθηκε ὁ Ὅσιος ἀπό τήν μητέρα του στόν Εὐτρώιο, τόν Ἐπίσκοπο τῆς Μελιτινῆς, ἀπό τόν ὁποῖο συναριθμἠθηκε στό τάγμα τῶν κληρικῶν, δηλαδή ἔγινε Ἀναγνώστης. Ἐπειδή ὅμως ἀποδείχθηκε ἱκανός στήν παιδεία τῶν ἱερῶν μαθημάτων καί ὑπερέβαλε ὅλους τούς ἐναρέτους στήν αὔξησι τῆς ἀσκήσεως καί τῆς ἀρετῆς, γιά τόν λόγο αὐτόν ἀναγκάσθηκε νά χειροτονηθῆ Πρεσβύτερος καί νά δεχθῆ τήν προστασία καί τήν ἐπιμέλεια τῶν ἱερῶν ἀσκητηρίων καί Μοναστηρίων. Ὅταν ἔφθασε στήν ἡλικία τῶν είκοσιεννέα ἐτῶν, πῆγε στά Ἱεροσόλυμα καί συγκατοίκησε μέ τόν Ὅσιο Θεόκτιστο σέ ἕνα σπήλαιο, τό ὁποῖο βρισκόταν στό βουνό. Ἐκεῖ κατοικῶντας ὁ Ὅσιος, πολλούς ἀνθρώπους ἐλευθέρωσε ἀπό φοβερά πάθη καί ἀσθένειες.
Λέγετε δέ, ὅτι καί ὁ Ὅσιος αὐτός ἀπό πολύ λίγα ψωμιά ἔθρεψε τετρακόσιους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν στό Μοναστήρι. Καί ὄχι μόνο αὐτός ἔλυσε τήν στείρωσι τῆς μητέρας του καί γεννήθηκε, ἀλλά καί ἄλλες στεῖρες καί ἄτεκνες γυναῖκες ἀπέδειξε γόνιμες καί πολύτεκνες μέ τήν προσευχή του. Αὐτός ἄνοιξε τίς πύλες τοῦ οὐρανοῦ, ὅπως καί ὁ Μέγας Ἠλίας καί ἔφερε βροχή καί μέ αὐτήν τήν ἐσωτερική λαμπρότητα τῆς ψυχῆς τοῦ θείου Εὐθυμίου, ὀ στῦλος τοῦ πυρός, τόν ὁποῖο εἶδαν οἱ παρευρισκόμενοι, ὅτι κατέβηκε ἀπό τούς οὐρανούς, τόν καιρό πού τελοῦσε ὁ Ἅγιος τήν ἀναίμακτη θυσία καί ἔλαμπε τόν Ὅσιο μέχρι πού τελείωσε ὀ καιρός τῆς ἱερουργίας. Ἀπόδειξις ὅμως και σημείο τῆς τέλειας καθαρότητας καί ἀγνείας τοῦ Ὁσίου αὐτοῦ ἐστάθη τό νά βλέπη νοερά μέ τό διορατικό ὅμμα τῆς ψυχῆς τίς διαθέσεις καί καταστάσεις τῶν ψυχῶν ἐκείνων, πού πλησίαζαν γιά νά μεταλάβουν τά ἄχραντα Μυστήρια δηλαδή, ποιός μεταλάμβάνει μέ καθαρή συνείδησι, ποιός μέ μολυσμένη. Καί ὅταν ἔφθασε στό ἐννενηκοστό ἕβδομο χρόνο τῆς ζωῆς του, πρός Κύριον ἐξεδήμησε.
Ἦταν ὡς πρός τήν μορφή τοῦ προσῶπου, χαρούμενος. Ὡς πρός τόν χαρακτῆρα τῆς ψυχῆς, ἦταν εὐκολοπλησίαστος καί ἁπλός. Ὡς πρός τό χρῶμα, ἦταν ἄσπρος. Καί ὡς πρός τό μέγεθος καί τό ἀνάστημα τοῦ σώματος, ἦταν ἄσπρος. Καί ὡς πρός τό μέγεθος καί τό ἀνάστημα τοῦ σῶματος, ἦταν εὐπρεπής καί σεμνός. Εἶχε τίς τρίχες ἄσπρες καί τό γένιο μακρύ μέχρι τούς μοιρούς του.
Λένε ἀκόμη γιά τόν Ἅγιο αὐτόν, ὅτι ὅταν ἕνας Μοναχός ἐπρόκειτο νά πεθάνη, ὁ ὁποῖος, ἐθεωρεῖτο ἀπό τούς πολλούς ὡς πρός τά ἐξωτερικά φαινόμεα, ὅτι ἦταν συνετός καί ἀκρατής, ἐπειδή συγκατέβαινε καί γλυκαινόταν στούς αἰσχρούς λογισμούς· ὅταν, λέω, ὁ Μοναχός Αὐτός ἐπρόκειτο νά πεθάνη, ἔβλεπε ὁ μακάριος Εὐθύμιος ἕναν Ἄγγελο, πού κρατοῦσε ἕνα κοντάρι μέ τρία δόντια, καί μέ αὐτό ἔβγαζε βίαια τήν ψυχή τοῦ ἀθλιου μοναχοῦ ἐκείνου, καί εὐθύς ἄκουγε καί φωνή, ἡ ὁποία φανέρωνε τίς κρυπτές καί αἰσχρές τοῦ ἀποθανόντος σκέψεις. Τελεῖται ἡ του Ὁσίου Σύναξις στήν ἁγιώτατη Μεγάλη Ἐκκλησία.

Πηγή: Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Γ’, Εκδόσεις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Νέα Σκήτη, Άγιον Όρος.