Θεία Λειτουργία – Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου 25/1/2025
 Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’.
Ὁ ποιμενικός αὐλός τῆς θεολογίας σου, τάς τῶν ῥητόρων ἐνίκησε σάλπιγγας, ὡς γάρ τά βάθη τοῦ Πνεύματος ἐκζητήσαντι, καί τά κάλλη τοῦ φθέγματος προσετέθη σοι. Ἀλλά πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, Πάτερ Γρηγόριε, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

Ὁ Μέγας Αὐτός Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἔζησε στά χρόνια τοῦ αὐτοκράτορα Οὐἀλεντος καί Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, κατά τό ἔτος 354, καταγόμενος ἀπό τήν δεύτερη Καππαδοκία. Οἱ γονεῖς του ἦταν  εὐγενεῖς καί δίκαιοι, Γρηγόριος καί Νόννα ὀνομαζόμενοι, σεβόμενοι προηγουμένως ἀπό ἄγνοια τά εἴδωλα. Ἀπό τότε ὅμως πού γέννησαν  τόν Μέγα αὐτόν Γρηγόριο, τότε ἀναγεννήθηκαν  καί αὐτοί δι’ὕδατος καί Πνεύματος, δηλαδή βαπτίσθηκαν. Καί ὁ πατέρας του ἔγινε γνήσιος Ἀρχιερέας τῆς Ναζιανζοῦ, ἡ ὁποῖα τώρα ὀνομάζεται τουρκιστί Σινασός. Ὅταν ὁ θεῖος Γρηγόριος ἔφθασε σέ μέτρο ἡλικίας καί τελείωσε  ὅλη τήν ἐγκύκλιο παιδεία καί ὅλη τήν ἐξωτερική καί ἐσωτερική φιλοσοφία, ὅπως κανένας ἄλλος, αὐτός ὁ ἴδιος ἔγινε ἐξηγητής καί διδάσκαλος τῆς δικῆς του ζωῆς. Διότι αὐτήν ἀναφέρει στούς εγκωμιαστικούς καί ἐπιτάφιους λόγους, που΄συνέγραψε στόν Μέγα Βασίλειο καί τόν Γρηγόριο τόν πατέρα του καί στόν άδελφό του Καισάριο καί στήν ἀδελφή του Γοργονία. Ἔτσι, ὅσοι συνέγραψαν κάτι γι’αὐτόν τόν Θεολόγο, ὅλοι δέν ἔλαβαν ἀπό ἀλλοῦ ἀφορμές, παρά ἀπό τούς δικούς του λόγους.
Τόσο μόνο εἶναι ἀναγκαῖο νά ποῦμε ἐδῶ γι’αὐτόν τόν μεγάλο Πατέρα, ὅτι ἄν ἔπρεπε νά γίνη ἕνας στῦλος ἔμψυχος καί ζωντανός, συντεθεμένος ἀπό ὅλες τίς ἀρετές. Αὐτός ἦταν ὁ Μέγας Γρηγόριος. Διότι μέ τήν λαμπρότητα τῆς ζωῆς του, ἀφοῦ ξεπέρασε ὅσους διακρίνονταν στήν πράξι, σέ τόσο ὕψος τῆς θεωρίας ἀνῆλθε, ὥστε ὅλοι ἐνικῶντο ἀπό τήν σοφία, πού εἶχε, τόσο στούς λόγους, ὅσο καί στά δόγματα. Ὁπότε καί ἀπόκτησε κατ’ἐξαίρετο τρόπο τό νά ἐπονομάζεται Θεολόγος. Ἦταν δέ ὡς πρός τόν χαρακτῆρα τοῦ σώματος μέτριος ὡς πρός τό μέγεθος, λίγο δέ κίτρινος μαζί καί χαρούμενος. Εἶχε κοντή καί πλατειά τήν μύτη. Τά φρύδια του ἦταν ἴσια. Ἔβλεπε ἥμερα καί καταδεκτικά. Εἶχε τό δεξί μάτι ξηρότερο ἀπό τό ἀριστερό καί ὑπήρχε καί ἕνα σημάδι πληγῆς στήν μία ἀκρη τοῦ ὀφθαλμού του. Εἶχε τό γένιο ἀρκετά πυκνό ὄχι ὅμως καί μακρύ. Ἦταν φλακαρός και ἄσπρος στήν κεφαλή καί ἔδειχνε, ὅτι ἦταν τά ἄκρα τοῦ γένιου του σάν καπνισμένα.
Τελεῖται ἡ Σύναξις στήν ἁγιώτατη μεγάλη Ἐκκλησία καί στόν μαρτυρικό Ναό τῆς Ἁγίας Ἀναστασία, στήν ἀρχή τοῦ μέρους, πού ὀνομάζεται τοῦ Δομνίνου καί στήν Ἐκκλησία τῶν Ἁγίων ΜΕγάλων Ἀποστόλων, ὅπου ἀποθησαύρισε τό ἅγιο λείψανό του ὁ φιλόχριστος βασιλιάς Κωνσταντῖνος ὁ Πορφυρογέννητος, ὁ ὁποῖος βασίλευσε, κατά τό ἔτος 912, μεταφέροντάς το ἀπό τήν Ναζιανζό.

Πηγή:Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Τόμος Γ΄, Ιανουάριος Φεβρουάριος Εκδόσεις Ιερά Καλύβη “ἉΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ Α” Νέα Σκήτη, Αγιον  Όρος.